Θα ήθελα

Ο πρόεδρος τση Μπόχαλης, θα ήθελα να γίνω,
να τρέχω σαν τον άνεμο, ποτέ να μη παχύνω.

Θα ΄μαι ο πούλιο ευτυχής… και θα΄λεγα για πάντα,
να βγαίνω εκεί τση Ζάκυνθος, την όμορφη βεράντα.

Να αγναντεύω πέλαγο, Κατάκολο, Αργάσι,
και το κρουαζιερόπλοιο, που αρόδου θα περάσει.

Να βλέπω κάθε ξένονε, να μου κουνάει μαντίλι,
να βλέπω και τα απόνερα, που θα τα σκάει στη στήλη.

Κάθε πρωί θα μ΄ έδεκει, σε κείνη τη μαγεία,
θα παίρνω τσι ανάσες μου, και για κομμάτι υγεία.

Θα κάνω επιτόπιο.. με εντολή τση φύσης,
και, έν δυό τρία τέσσερα, θα εκτελώ ασκήσεις.

Μετά θα παίρνω ένα πανί, κι απ΄ το σταυρό θα αρχίζω,
πως πάνε για το Κάστρο μας, ταμπέλες θα σκουπίζω.

Πρέπει να είναι καθαρές, το απαιτεί ο χώρος,
και σ΄ άλλα τέτοια θέματα, θα είμαι πρωτοπόρος.

Θα ΄χω αφανοσάρωμα, και ιδικό σκουπάκι,
η κάθε λούμπα του χωριού, μην έχει χαλικάκι.

Και ιδικά στο πλάτωμα, τση διάσημης βεράντας,
που΄χει πολλά ένα γύρο τσης, με ευωδιά λεβάντας.

Θα επιτηρώ τσου δρόμους τσης, θα κάνω περατζάδα,
με λίγη… καλή θέληση, θα φτάνω στη σαρτζάδα.

Εκεί κάτι χρειάζεται, σαν λείπει το φεγγάρι,
για γκομενοκατάσταση, θα μπει κανα φανάρι.

Θα φτιάξω αποχέτευση, θα φτιάξω τουαλέτες,
κατασκευή και ξύλα τσους θα είναι από παλέτες.

Παράδοση το »πάτερο» και ποιος δεν το γνωρίζει,
με μια φτυαρία το πρωί, σου λένε καθαρίζει.

Στο πάρκινγκ αυτές θα λειτουργούν, δεν θα ΄ναι και μακρία,
θα συνοδεύει ο πρόεδρος… εγώ κάθε κυρία.

Η μια θα ΄ναι για ψιλό, που θα ΄χει το μπετόνι,
κι η άλλη θα ΄χει ένα ταψί, ή κούτα από χαρτόνι.

Μα θα μου πείτε σήμερα απάνου τσι παλέτες;
άμα βρεθείς σ΄ ανάγκη σου, τσι κάνεις τουαλέτες.