Ποιον να πάνε και ποιον να αφήσουν (μετά τις εκλογές)

Του Μάκη Δραγώνα
Εάν μπορεί η κ. Φώφη Γεννηματά να εκπροσωπεί το κόμμα που ίδρυσε ο Ανδρέας Παπανδρέου «είμαστε για γέλια και για κλάματα». Υφάρπαξε δύο φορές την ψήφο των ανθρώπων που έμειναν να στηρίζουν το κόμμα του Ανδρέα Παπανδρέου παρά το κατάντημα στο οποίο το οδήγησαν οι ηγεσίες του μετά από αυτόν.
Δεν γνωρίζω ποιοι ακριβώς οι υπολογισμοί που γίνονται στη Χαριλάου Τρικούπη (είχε τη χάρη της μόνο με τον Ανδρέα) αλλά μάλλον κάποιος πρέπει να εξηγήσει στα στελέχη της Ελιάς – του ΔΙΣΥ – του ΚΙΝΑΛ ότι στην πολιτική η πρόσθεση δεν είναι απαραιτήτως ικανή συνθήκη για να υπάρξει πολλαπλασιασμός. Πολύ συχνά μάλιστα, όπως δείχνει και η πολιτική μας ιστορία, που θα έπρεπε να γνωρίζουν οι συμμαχίες και οι συνασπισμοί προσώπων και κινήσεων, δεν οδήγησαν σε πολλαπλασιασμό ψήφων και αύξηση εκλογικής δύναμης, αλλά έφεραν εντελώς αντίθετα αποτελέσματα, οδηγώντας σε συρρίκνωση και κάποτε σε… εξαΰλωση! Διότι δεν είναι εύκολο να δεχθεί ο ψηφοφόρος ότι ξαφνικά ο Βενιζέλος αγάπησε τον Γιώργο και ο Γιώργος απέκτησε αγαστή σχέση με τον Σημίτη και όλοι μαζί αναγνωρίζουν χωρίς δεύτερες σκέψεις και επιφυλάξεις την πρωτοκαθεδρία της Φώφης και αγωνίζονται με νύχια και με δόντια για την ανασυγκρότηση του σοσιαλιστικού κινήματος της χώρας, όταν και οι δύο Παπανδρέου, ο Γιώργος πρώην Πρωθυπουργός και Νίκος νεοσσός του ΚΙΝΑΛ την παρακαταθήκη του πατέρα τους Ανδρέα τη χάρισαν στο «άγνωστο με βάρκα την ελπίδα». Διότι δεν είναι δυνατόν να δεχτούμε ότι αυτοί που – όπως συχνά πυκνά δηλώνουν – θέλουν τη συντριβή του ΣΥΡΙΖΑ σαν τους βενιζελολομβέρδους.
Έχουν παρόμοιες απόψεις και βρίσκονται στην ίδια πλευρά με εκείνους που δηλώνουν ότι «το ΚΙΝΑΛ» δεν πρόκειται να συναινέσει σε μια κυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη με νεοφιλελεύθερη ατζέντα που θα φέρει τον όλεθρο, όπως κάνει ο γραμματέας επικοινωνίας του κόμματος Σ. Μαλέλης, που προφανώς αντιλήφθηκε εγκαίρως, διαβάζοντας σωστά τις δημοσκοπήσεις, ότι όταν η βάρκα γέρνει τόσο πολύ προς τη γαλάζια μπάντα είναι πιθανότερο να ανατραπεί παρά να φτάσει στον προορισμό της. Γιατί η πολιτική στόχευση της συμμετοχής σε κυβέρνηση Μητσοτάκη, όπως παλαιότερα στην κυβέρνηση Σαμαρά, μπορεί να είναι έστω και πρόσκαιρα λύση πολιτικής επιβίωσης για ορισμένα στελέχη του σημερινού ΚΙΝΑΛ, που ο κόσμος το έχει τούμπανο και αυτοί κρυφό καμάρι, ότι έχουν μετακινηθεί δεξιότερα αλλά δεν μπορεί να είναι λύση για όλους. Διότι η επιβίωση του όλου εγχειρήματος εξαρτάται από τη στήριξη των απλών πολιτών που μπορεί να «επαναπατριστούν» από τον Σύριζα καθώς όσοι προσβλέπουν σε «γαλάζια» παλινόρθωση είναι οριστικά αγκυροβολημένοι γύρω της Πειραιώς. Σημαντικές «επιστροφές» όμως από τον ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορούν να υπάρξουν όσο η ηγεσία του ΚΙΝΑΛ κουκουλώνει τις διαφορές και κρύβεται πίσω από το δάκτυλό της κάνοντας ότι δεν υπήρξαν ποτέ ο «εκσυγχρονισμός» Σημίτης και τα πάρτι των προμηθειών, τα «λεφτά υπάρχουν», η πρόσκληση του ΔΝΤ, η παράδοση της πρωθυπουργίας στον Λουκά Παπαδήμο και τα μνημόνια. Είναι η σίγουρη συνταγή για μια εκλογική αποτυχία αν διαλαλείς ότι μετά τις κάλπες θα είσαι αγκαλιά είτε με τον Αλέξη Τσίπρα είτε με τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Οι ψηφοφόροι σου σκορπάνε – είτε προς τον ένα είτε προς τον άλλον γιατί δυστυχώς για τη Χαριλάου Τρικούπη οι περισσότεροι ψηφοφόροι γεννήθηκαν πριν από το 2015 οπότε γνωρίζουν και από την καλή και από την ανάποδη και τι συμβαίνει και πώς φτάσαμε μέχρι εδώ. Έτσι και κάποιοι στο Κίνημα Αλλαγής κοιμούνται και ξυπνούν με το μυαλό τους απασχολημένο με ποιον να πάνε και ποιον να αφήσουν μετά τις εκλογές.

φωτο: InKomotini