Μαδάμε μαργαρίτες

Η Ζάκυνθος, καλώς ή κακώς έχει ταυτιστεί με την εικόνα του Ναυαγίου. Είναι η “σειρήνα” που καλεί τους επισκέπτες στο νησί. Mήπως θα πρέπει να προβληματιστούμε πως ίσως η μαγευτική εικόνα του Ναυαγίου έχει ημερομηνία λήξης; Πως δεν αρκούν τα σχοινιά και τα παλούκια για να εξακολουθήσουμε να έχουμε brand name;
Για πόσο όμως θα μπορεί να φέρνει το ναυάγιο χρήμα στο νησί; Τι θα συνέβαινε λοιπόν, αν με τα χρόνια ή με ένα μεγαλύτερου μεγέθους στιγμιαίο γεγονός, η παραλία έχανε ολοκληρωτικά τα βασικά της χαρακτηριστικά; Έπαυε δηλαδή να είναι προσβάσιμη ή έχανε για πάντα το σκουριασμένο της σκαρί;
Καλά τα χαμόγελα αλλά δεν βλάπτει να κοιτάμε και την αλήθεια κατάματα. Αξίζει η Ζάκυνθος την τουριστική απογείωση που ζει; Έχει τις υποδομές για να την υποστηρίξει; Προσφέρει στους πελάτες- τουρίστες προστιθέμενης αξίας υπηρεσίες και προϊόντα; Η σημερινή ανάπτυξη έχει θεμέλια ή στηρίζεται σε πήλινα πόδια; Και τέλος πάντων έχουμε αναρωτηθεί τι είναι αυτό που ελκύει περισσότερο τους τουρίστες στη Ζάκυνθο ώστε να το προστατεύσουμε, ώστε να το εκμεταλλευτούμε και το κάνουμε ανταγωνιστικό μας πλεονέκτημα. Το καράβι το σέρνουν ο ήλιος, η θάλασσα, οι φυσικές ομορφιές και το Ναυάγιο και μαζί με αυτά οι επαγγελματίες του τουρισμού που επενδύουν και δουλεύουν σκληρά. Οι αρχές… αρμενίζουν.
Εκείνο που αποδεικνύεται περίτρανα κάθε φορά είναι πως το νησί μας σε βασικούς τομείς υποδομών βάζει “αυτογκόλ” που το φέρνουν αγκομαχώντας ολοένα και πιο κοντά στο γκρεμό.
Εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, ποτέ δεν υπήρξε συλλογικό πνεύμα σχεδιασμού των υποδομών και της ανάπτυξης του τόπου και πολύ περισσότερο αντιμετώπισης των προβλημάτων. Έστω και την τελευταία ώρα να αναλάβουμε δράση για την επίλυση των τεράστιων προβλημάτων του τόπου, θα είμαστε άξιοι της τύχης μας, η οποία μάλλον θα είναι μαύρη και δεν θα μας χαμογελάει πλέον…

φωτο: Kontranews