Καιροί υποσχέσεων

Ο στίχος του ζακυνθινού ποιητή γραμμένος πριν από πολλά χρόνια τα λέει όλα: “Ο πάντα ευκολόπιστος και πάντα προδομένος λαός”. Η ευκολοπιστία από τη μία και η προδοσία, που ποτέ δεν μας έγινε μάθημα. Η ανάπτυξη του νησιού μας από παλιά σαφώς και έγινε όχι με την προοπτική μιας σύγχρονης πόλης, αλλά με τη λογική εξυπηρέτησης κάθε πικραμένου. Σ’ όλα τα μέρη του κόσμου προστατεύουν σαν κόρη οφθαλμού τις υποδομές τους. Τις φροντίζουν και τις αναδεικνύουν με κάθε μέσο.
Βρε μπας και βουλιάζουμε και δεν θέλουμε να το ξέρουμε; ή δεν θέλουμε να το συνειδητοποιήσουμε;
Ο τόπος μας είναι πανέμορφος, χαρισματικός, ευλογημένος, όπως έγραφαν οι ιστορικοί και κυρίως οι περιηγητές εδώ και αιώνες και η ανθρώπινη αδιαφορία ή το δεν προκάνω τον καταστρέφει. Έτσι, σε αυτό το νησί υπερισχύει το κακό, που όταν πάει να γίνει μέτριο, όλοι πανηγυρίζουν είτε επειδή εκλέχτηκαν, είτε επειδή διορίστηκαν, είτε επειδή αυτοπροσδιορίστηκαν έχοντας πείσει τον εαυτό τους ότι είναι ικανοί.
Ίσως θα πρέπει να φτάσουμε στον πάτο για να αρχίσουμε ξανά να σεβόμαστε τι έχουμε, και πως το θέλουμε. Οι άρχοντες δεν φαίνονται πρόθυμοι να ξεδιπλώσουν το ταλέντο τους, αλλά ικανοποιούνται να μας διαφημίζουν μέσα από τρομερές ελλείψεις, μισοτελειωμένα έργα, προβληματικές ή ανύπαρκτες υποδομές, αδιαφορία και συχνά, εγκατάλειψη.
Άλλωστε, στις σύγχρονες κοινωνίες, όχι τη δικιά μας, και στους οργανωμένους φορείς υπάρχουν υπεύθυνοι άνθρωποι σε υπεύθυνες θέσεις. Γιατι κάποιοι έχουν τα “κότσια” να διορθώσουν τα κακώς κείμενα. Όμως σήμερα, η Ζάκυνθος, δεν είναι μόνο το παρελθόν της. Είναι παρόν και μέλλον. Ξεκολλήστε… Ποτέ δεν θα μείνουν όλοι ικανοποιημένοι. Το ζητούμενο είναι, αν κάποιοι, έχουν τη διάθεση, το όραμα και τον άμεσο σχεδιασμό, να τραβήξουν μπροστά, αφού πρώτα καθίσουν και εμπεδώσουν όλα αυτά που έχει ανάγκη το νησί για να ανταπεξέλθει σε μια απίστευτη οικονομική κρίση.