Τον καιρό εκείνο

Θυμάμαι εκείνο τον καιρό.. χρόνια που ΄ναι φευγάτα,
ίσως γιατί μεγάλωσα, κι αναπολώ τα νιάτα.

Ίσως γιατί σαν άνθρωπος, με τούτα δεν ταιριάζω,
γιατί πολλές φορές στο σήμερα, με κάνουν και αηδιάζω.

Και τότε είχαμε βροχές, και πρωινά με πάχνη,
δεν είχε φτιάξει όμως ιστό, ακόμα η αράχνη.

Ο αγώνας είχε όνειρο, και στέρεο μονοπάτι,
για κάτι άλλο ήταν πολύ, δεν είχαμε αυταπάτη.

Δεν είχε χάρες η ζωή, σε κοίταζε στα μάτια,
και ένα – ένα ανέβαινες, αργά τα σκαλοπάτια.

Τώρα πιασμένοι στο ιστό, δεν έχουμε ελπίδα,
κι αν ξεσκαλώσεις.. χάθηκες, αν σου βαστάει πήδα.

Τώρα καλπάζει η πρόοδος, μ΄ εμένα λέει βαδίστε,
μόνο ποιας πίκρας είσαστε, το θύμα κανονίστε.

Τεχνολογία έσβησε, τα χρόνια τα δικά μου,
και μ΄ ένα τρόπο σύγχρονο, ζητούν τα πατρικά μου.

Με ένα τρόπο σύγχρονο, έσβησαν και οι αξίες,
και στη γαλήνη τση καρδιάς, πλάκωσαν ταραξίες.

Πολλές φορές κοιτάζομαι, ποιος είμαι αναρωτιέμαι,
σε εφτούνη την ερώτηση, συνέχεια κρατιέμαι.

Αφού παπάδες έχουμε… και τώρα είναι δασκάλοι,
μα δούλεψε το σύστημα, για να μας έβρει χάλι.

Σε όλα τα επίπεδα, ετούτης κοινωνίας,
του άγχους, του τρεξίματος, και τσι τρελής μανίας.

Μιας κοινωνίας άρρωστης, και παραμορφωμένης,
σε μια οθόνη, να σου πει, είσαι και περιμένεις.

Σκυμμένοι ούλοι απ΄ τον μικρό, έως τον ποιο μεγάλο,
τι ξέρω για το μέλλον μου, συμπέρασμα να βγάλω;

Ποιος νέος θα ΄χει… θα μπορεί, γνώμη να διαμορφώσει,
για ότι.. όποιο ζήτημα, ο τόπος του, του δώσει;

Θυμάμαι εκείνο τον καιρό, κι αυτά που ΄χα κερδίσει,
όμως τα αγαπημένα μου, τα χρόνια έχουν δύση.

Σήμερα μαύρη μοναξιά, έχουν τα μαϊστράλια,
αλλιώς ήταν στα χρόνια μας… κι αλλιώς τα Καρναβάλια.

φωτο: topontiki