Το ρευστό πολιτικό σκηνικό συνθλίβει τα μικρότερα κόμματα

Η συμφωνία των Πρεσπών επί της ουσίας διαλύει τα μικρά κόμματα κι ενισχύει τον λεγόμενο «σημερινό νέο δικομματισμό». Κίνημα Αλλαγής, Ποτάμι, ΑΝΕΛ, Ένωση Κεντρώων πλήττονται περισσότερο, ενώ υπό κανονικές συνθήκες θα έπρεπε η ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ να πιέζονται για το «Μακεδονικό». Μετά το «ναι» του Σταύρου Θεοδωράκη στη συμφωνία των Πρεσπών και το «όχι» σε μια στήριξη στην κυβέρνηση κλείνει ο κύκλος των κομμάτων που αναμενόταν να δηλώσουν τις προθέσεις τους. Όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης κεντρικά συμφωνούν ότι δεν θα στηρίξουν μια πρόταση παροχής ψήφου εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση, ότι δεν θα γίνουν τα «δεκανίκια» του Τσίπρα για να συνεχίσει να κυβερνά μέχρι τις εκλογές. Ωστόσο, από το «μαντρί» των κομμάτων φαίνεται ότι θα βγουν πολλά πρόβατα και οι συνθήκες αποσύνθεσης θα ενταθούν το επόμενο διάστημα.
Για παράδειγμα τι κι αν ο Θεοδωράκης λέει ότι δεν θα στηρίξει την κυβέρνηση, όταν λίγες ώρες πριν ο βουλευτής του Σπύρος Δανέλης λέει ότι δεν πρέπει να πέσει ο Τσίπρας για το Μακεδονικό; Και τι προτίθενται να κάνει όταν θα έρθει μια πρόταση μομφής στη Βουλή; Θα βγει εκτός γραμμής, θα φύγει από το Ποτάμι και θα απορροφηθεί από τον ΣΥΡΙΖΑ;Από την άλλη ο Γιώργος Αμυράς που θέτει θέμα στην Κ.Ο. λέγοντας ότι ψήφος στις Πρέσπες είναι ψήφος στήριξης στον Τσίπρα τι θα πράξει; Θα αποχωρήσει από το Ποτάμι και θα πάει στη ΝΔ; Ομοίως και ο Γρηγόρης Ψαριανός που έχει εκφράσει ξεκάθαρα τις απόψεις του. Θα μείνει ο Σταύρος Θεοδωράκης να ψηφίσει τη συμφωνία με τον Μαυρωτά και τον Λυκούδη; Και στη συνέχεια τι κόμμα θα έχει; Στο Κίνημα Αλλαγής είναι πιο… μπετόν και ξεκάθαρα ντα πράγματα. Λένε όχι στις Πρέσπες, όχι στην κυβέρνηση. Πλην Θανάση Θεοχαρόπουλου ο οποίος δεν αποκλείεται να κινηθεί εκτός γραμμής και να ψηφίσει τις Πρέσπες. Εκτός κι αν αυτό είναι αντικείμενο διαπραγμάτευσης για τη θέση στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας που επιδιώκει. Στην Ένωση Κεντρώων με το ένα πόδι εκτός είναι ο Σαρίδης. Λέει ότι δεν θα ψηφίσει τη συμφωνία ούτε νεκρός, όμως, τι θα κάνει με την κυβέρνηση όταν πριν από μερικές εβδομάδες ψήφισε τον προϋπολογισμό της;
Αν φύγει κι αυτός για τον ΣΥΡΙΖΑ με ποιους θα μείνει ο Βασίλης Λεβέντης Και πάμε στους ΑΝΕΛ. Αν δεν γίνει κάτι εντυπωσιακό ο κ. Καμμένος θα πρέπει να ξεκαθαρίσει τη θέση του, χωρίς νέες κωλοτούμπες. Το ίδιο θα πρέπει να κάνουν και οι βουλευτές και τα στελέχη, όμως Κουντουρά, Κουίκ, Χρυσοβελώνη, Παπαχριστόπουλος δείχνουν να είναι πολύ κοντά στην κυβέρνηση. Η πρώτη και ο τελευταίος πιθανότατα θα ψηφίσουν και τις Πρέσπες και θα στηρίξουν τον Τσίπρα βγαίνοντας από τη γραμμή Καμμένου. Ο Ζουράρις δεν ψηφίζει συμφωνία αλλά θα στηρίξει την κυβέρνηση. Άγνωστο είναι τι θα πράξει ο Βασίλης Κόκκαλης, ενώ στον πρόεδρο φαίνεται να μένουν πιστοί οι Κατσίκης και Κόλλια – Τσαρουχά. Όπως αντιλαμβάνεται κανείς «ούτε πολλοί, ούτε κι ανεξάρτητοι» είναι στους ΑΝΕΛ και μένει μόνο η ανακοίνωση του τέλους ενός κόμματος που γεννήθηκε μέσα στον λαϊκισμό της αντιμνημονιακής εποχής. Είναι αντιληπτό επίσης ότι οι επόμενες εκλογές θα γίνουν με διαλυμένα ή σε σύγχυση τα μικρά κόμματα και με μια ενίσχυση του δικομματισμού που τελικά θα μειώσει τον αριθμό των κομμάτων που θα μπουν στη Βουλή, διευκολύνοντας την αυτοδυναμία του πρώτου. Η συμφωνία για το Μακεδονικό επομένως δημιουργεί πολλά παράδοξα. Ένα από αυτά είναι να ψηφίζουν βουλευτές υπέρ, αλλά να λένε ότι έτσι δεν στηρίζουν την κυβέρνηση η οποία έχει αναγάγει τη συμφωνία σε παροχή ψήφου εμπιστοσύνης. Ένα άλλο είναι ότι υπάρχουν κόμματα που ουσιαστικά είναι πλέον «σφραγίδες».
Σχηματισμοί που μένουν με αρχηγό και χωρίς στρατιώτες, όπως καλή ώρα το Ποτάμι που απέτυχε να κεφαλαιοποιήσει το εντυπωσιακό του ξεκίνημα και τις ελπίδες για το «φρέσκο» στο πολιτικό σκηνικό. Όπως οι ΑΝΕΛ που βουλιάζουν στην αμετροέπεια και στην ασυναρτησία του προέδρου τους, αλλά που θα έχουν να λένε ότι συμμετείχαν στη μακροβιότερη μνημονιακή κυβέρνηση. Όπως η Ένωση Κεντρώων που αποτέλεσε την ψήφο διαμαρτυρίας ή… ευκαιρίας των πολιτών και που δεν κατάφερε να αναδείξει ένα διακριτό ρόλο. Ακόμη και το Κίνημα Αλλαγής βουλιάζει στα δικά του αδιέξοδα, στις αντιθέσεις και στην αδυναμία παραγωγής ορθού και σύγχρονου πολιτικού λόγου. Και κάπως έτσι μένουν ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ να «τρυγήσουν» και να εκμεταλλεύονται ό,τι θα μείνει έξω από το πολιτικό «μαντρί». Αυτό είναι ένα πολιτικό σκηνικό στα όρια της Συνταγματικής τάξης και σίγουρα έξω από όσα ξέραμε και συνηθίσαμε στα χρόνια της μεταπολίτευσης.

φωτο: Kathimerini