Η ώρα της Αυτοδιοίκησης

Του Μάκη Δραγώνα

Η εποχή των κομματικών χρισμάτων στις αυτοδιοικητικές εκλογές έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί και όσα κόμματα δεν το έχουν αντιληφθεί ακόμα θα το καταλάβουν στην κάλπη. Οι κομματικοί εκλεκτοί δεν έχουν και δεν πρέπει να έχουν θέση στην Τοπική Αυτοδιοίκηση όπως σοφά έχει πει ο Δήμαρχος Θεσσαλονίκης «δεν υπάρχει δεξιός και αριστερός τρόπος για να μαζεύεις τα σκουπίδια»!
Δυστυχώς όμως μας προέκυψε ο κίνδυνος των μνημονιακών και των αντιμνημονιακών, ούτως ώστε οι τοπικές κοινωνίες να μην ψηφίζουν αυτοδιοικητικά και έτσι να χαθεί μέσα στα τόσα πολλά, άλλο ένα τρένο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Παράλληλα φαίνεται να έρχεται το τέλος του κομματισμού στην Τοπική Αυτοδιοίκηση. Τα στρατόπεδα, όχι του εκλογικού σώματος, αλλά του οικονομικού κατεστημένου, που θέλει να ελέγχει το εκλογικό σώμα, ετοιμάζονται ενόψει των εκλογών. Στη σκληρή μάχη των δημοτικών εκλογών αδιάψευστοι μάρτυρες της πραγματικότητας παραμένουν οι δημότες και τα προβλήματά τους που δεν γίνεται να «χαθούν από το πλάνο». Είναι εντυπωσιακό πώς επιμένουν σε παλαιού τύπου επικοινωνιακά τερτίπια οι πολιτικοί που γαλουχήθηκαν με την τηλεόραση και το ραδιόφωνο των πυροτεχνημάτων, που κάποτε τους έστρωναν «κόκκινο χαλί» και τους αποθέωναν ως «πολυεπικοινωνιακούς».
Μεγάλη παγίδα! Ιδίως όταν έχουν απέναντί τους την πραγματικότητα να τους διαψεύδει. Και αυτή είναι η άθλια εικόνα του τόπου μας. Όμως ένα από τα ωραιότερα νησιά της πατρίδας χάνεται επειδή πλησιάζει ο καιρός να εκλέξουμε τους καλύτερους για το σπίτι μας, για το δρόμο μας, για την αυλή μας, για τα σκουπίδια μας, για το νερό μας, για την αποχέτευσή μας, για το κυκλοφοριακό μας, δηλαδή αυτοδιοικητικά! Δεν τα καταφέραμε. Τα κόμματα επιμένουν να θεωρούν τις εκλογές αυτές ως μια πράξη καταγραφής των δυνάμεών τους και τώρα των πολιτικών που θέλουν να εφαρμόσουν. Υπάρχει όμως ένα ανησυχητικό ερώτημα, όχι πολιτικό αλλά κοινωνικό. Μήπως η συμμετοχή στη διοίκηση των δημοσίων υποθέσεων δεν ενδιαφέρει ιδιαίτερα τον άνθρωπο του 21ου αιώνα; Και ειδικότερα σ’ αυτόν τον άτυχο τόπο μας;
Μήπως δηλαδή αυτός αρκείται πλέον στην εκλογική συμμετοχή και τον έλεγχο των αντιπροσώπων του, μόνο κάθε τέσσερα ή πέντε χρόνια;
Οι επικοινωνιακές τσαχπινιές και τα ψηφοδέλτια πόσο πια θα θαμπώνουν τους πολίτες; Και μάτια έχουν και μύτη. Είναι η στιγμή να γίνουν ουσιαστικές συζητήσεις και προτάσεις για το Δήμο, για τις αρμοδιότητες, για τις δυνατότητες, για τον πραγματικό ρόλο των πολιτών. Είναι η ώρα για κάτι το διαφορετικό από την ανεπάρκεια, την αδιαφορία, την απουσία.
Είναι η ώρα για μια αναπτυξιακή, αναγεννητική προσπάθεια που θα συσπειρώσει όλους τους Ζακυνθινούς πολίτες. Δεκαετίες τώρα με την ανατροπή της αρχής που διέπει κάθε προσπάθεια ανάπτυξης του τόπου και εξυγίανση της δημόσιας διοίκησης, ο λαϊκισμός κάθε μορφής και απόχρωσης, συντηρητικός ή – σοσιαλιστικός οδήγησε τον τόπο «στου κακού τη σκάλα» μέσα από την καλλιέργεια του δόγματος της ήσσονος προσπάθειας της ισοπέδωσης των αξιών. Ο κόσμος βαθύτατα επηρεασμένος από την κυρίαρχη ιδεολογία των Νεοελλήνων, την «ιδεολογία της αρπαχτής», εφησυχάζει «κλαίγοντας τη μοίρα του». Ο πνευματικός κόσμος του τόπου μακάριος και αυτάρεσκος εξαντλείται στις «κοινωνικού χαρακτήρα» εκδηλώσεις και «γαία πυρί μιχθήτω».
Το αποτέλεσμα του κοινωνικού μαρασμού πιστοποιούν την παρακμή του κοινωνικού συστήματος που μέσω αυτού διαχέεται σε ολόκληρη την κοινωνία. Ας ετοιμαστούμε λοιπόν ψυχολογικά για τον αγώνα επιβίωσης του Δήμου μας και μην παραπλανηθούμε από ανθρωπάκια που προσπαθούν με κομματικά στηρίγματα να αναδειχθούν, διότι τους στέρησε η φύση αυτό το χάρισμα του δικαίου και δυνατού από κάθε αφέτη.

φωτο: Lawspot