Η πράξη μετράει

Μπορεί και να είμαστε η μοναδική περιοχή της Ελλάδας όπου ο πεζόδρομός της λειτουργεί εκ περιτροπής, και απουσιάζουν από αυτόν βασικά στοιχεία, όπως παγκάκια, καλάθια σκουπιδιών και φωτισμός, που βρίσκεις σε πεζόδρομους άλλων πιο smart από ότι ο δικός μας τόπος. Αλλά, αυτά τα τρία εγκαθίστανται εύκολα και σε καμιά περίπτωση δεν αποτελούν και καμία σημαντική δαπάνη. Επομένως, καλή η ιδέα περι open mall στο νησί και σαφώς θα πρέπει να διεκδικούμε το καλύτερο, αλλά να ξεκινάμε από τα απλά.
Ωστόσο, δεχόμαστε παράπονα πως όσοι διαφωνούν με την πεζοδρόμηση, είναι όχι διότι δεν την θέλουν αλλά διότι ζητούν πρώτα ξεθεμέλιωμα της Ρώμα, διαπλάτυνση, νέα μελέτη με αντιολισθητική και αντι- δεν ξέρω εγώ τι- επίστρωση, υπόγειο παρκινγκ 5.000 θέσεων, ειδικό φωτισμό, ανατομικά παγκάκια και βυθιζόμενα καλάθια αχρήστων.
Με άλλα λόγια αν δεν μοιάζει πρώτα με Παρίσι, όχι παγκάκι, ούτε σκαμνί δεν θα δούμε. Τελικά η ανοχή μας είναι θα λέγαμε ένα καθημερινό φαινόμενο. Σε κάθε επίπεδο, είναι περισσότερο μια ανάγκη επιβίωσης ανθρώπου, χωρίς όμως να δίνουμε και συγχωροχάρτι σε όποιον έχει αναπτύξει καλύτερα το μηχανισμό αυτό στη συνείδησή του. Είναι σαν να ανοίγουμε το παράθυρο και να πετάμε αυτά τα “σκουπίδια” που μαζέψαμε όλη μέρα ξανά στο δρόμο που θα περάσουμε πάλι αύριο και θα δούμε τα σκουπίδια και θα αγανακτήσουμε, αλλά στο τέλος της μέρας θα τα πετάξουμε και πάλι εκεί.