Η Κοκκινοσκουφίτσα

Εγνώρισα στο δρόμο μου, μια κοκκινοσκουφίτσα,
μ΄ ωραία μπέρτα κόκκινη, και με λευκή ποδίτσα.

Στο ένα χέρι περαστό, είχε το καλαθάκι,
και στ΄ άλλο το χεράκι τσης, κράταγε λουλουδάκι.

Που πας καλή κοπέλα μου, τη ρώτησα με θράσος,
πηγαίνω για επίσκεψη, στο μαγεμένο δάσος.

Υπάρχει λέω με έκπληξη; δεν θα μου λέει αλήθεια,
εγώ ξέρω πως βρίσκεται, μόνο στα παραμύθια.

Υπάρχει λέει άνθρωπε, αρκεί να το πιστέψεις,
να νιώσεις, να ΄μπει η ιδέα του.. και να το επιτρέψεις.

Πάντοτε τέτοια εποχή, η ζούγκλα ημερεύει,
το δάσος από μόνο του, τον άνθρωπο γυρεύει.

Όλο το χρόνο έχει χαθεί, είναι στη συμφορά του,
μέρες αγάπης έρχονται, και τον ζητάει κοντά του.

Και παίρνει όψη γιορτινή, και ζωντανεύουν όλα,
στολίδια κρέμονται παντού, για εμάς γερο Νικόλα.

Σαν σαστισμένος κοίταζα, την κοκκινοσκουφίτσα,
τα λόγια τσης στο στήθος μου, τσιμπούλες με καρφίτσα.

Εκεί τα ζώα χαίρονται, με κέφι σκριμιδάνε,
ελάφια, λύκοι, αετοί.. κι όλα τσους τραγουδάνε.

Εκεί και η Χιονάτη μας, και οι εφτά τσης νάνοι,
είναι ένας κόσμος όμορφος, που η κακία δεν φτάνει.

Εκεί και η πεντάμορφη, η γιαγιά που περιμένει,
Στρουμφάκια, το Πινόκιο, η ωραία κοιμωμένη.

Και με τραβούν στο πνεύμα τσης, κι άλλα που περιμένω,
μια άλλη αύρα και δροσιά, μου δίνει κι ανασαίνω.

Το δάσος λέει έχει φως, κι ο Ουρανός του λάμπει,
θέλει να νιώθει στην καρδιά, εκεί κανείς για να΄ μπει.

Παντού στολίδια και χαρά, μου ΄πε θα συναντήσεις,
κι αν δεις στο δρόμο σου σκιές, φύγε μη σταματήσεις.

Συνέχισα το δρόμο μου, να βρω αυτό το δάσος,
και είχα αλλάξει το΄νωθα, πάει κι αυτό το θράσος.

Ίσως από τα μάτια τσης, και το γλυκό τσης βλέμμα,
αν πω πως δεν με μάγεψε, θα ΄ταν μεγάλο ψέμα.

φωτο: Cuentos-Cortos