Μια γειτονιά γεμάτη μοναδικές… «Στιγμές» || Μια υπέροχη περιήγηση στην Αλ. Ρώμα

Φωτορεπορτάζ: Αγάπη Κ. Πατήρη

Αναμφίβολα ένα από τα παλαιότερα μαγαζιά του νησιού στην Αλ. Ρώμα έιναι το κατάστημα καλλυντικών «Ραζή», όπως το θυμούνται οι περισσότεροι. Το κατάστημα βρίσκεται 55 χρόνια μετά, όπως και την πρώτη μέρα που άνοιξε, στο νούμερο 17 της Αλεξάνδρου Ρώμα και παραμένει ένας διαχρονικός χώρος ομορφιάς και φινέτσας, μέσα στην καρδιά της Ζακύνθου. Την σκυτάλη έχει παραλάβει πλέον η κόρη της Άντζελας και του Χάρη, Μαρίντα Ραζή, η οποία συχνά βασίζεται στην πείρα και το έμφυτο καλό γούστο της μητέρας της, καθώς και στο επιχειρηματικό πνεύμα του πατέρα της. Το αρωματοπωλείο Ραζή πάντα ενήμερο για τις τελευταίες κυκλοφορίες στο χώρο της ομορφιάς και των αρωμάτων συνεχίζει να διαμορφώνει το γούστο και τις προτιμήσεις σε ολοένα και περισσότερες γενιές ζακυνθινών.

Πλέσσας Αλοΐσιος
Επιχειρηματίας

«Ιστορίες από την Αλ.Ρώμα υπάρχουν πάρα πολλές. Εγώ κατατάσσομαι στην κατηγορία των πιο νέων επιχειρηματιών στην περιοχή, είμαι εδώ από το ’92. Παλιά θυμάμαι έπρεπε να ανοίγουμε πολύ νωρίς τα καταστήματα, διότι οι πελάτες κυρίως που κατέβαιναν από τα χωριά με τα λεωφορεία, μας περίμεναν απ’ έξω, επίσης τα καταστήματα έκλειναν πολύ νωρίτερα διότι η κίνηση σταματούσε. Η Αλ. Ρώμα παλιά δεν ήταν ένας δρόμος μόνο για ψώνια αλλά και ένας δρόμος της βόλτας και του καφέ. Για ένα μεγάλο διάστημα αυτό είχε αλλάξει όμως με την πεζοδρόμηση του δρόμου το βλέπουμε πάλι να συμβαίνει και σήμερα. Τα παραδοσιακά μαγαζιά έχουν λιγοστέψει και μας λείπουν πραγματικά.

« Υπήρχαν μορφές στην Αλ. Ρώμα που πάντα θα τις θυμόμαστε, που πάντα πέρναγαν από τα μαγαζιά και καλημέριζαν τους επιχειρηματίες »

Επίσης θυμάμαι τους επιχειρηματίες που έβγαιναν στις πόρτες των καταστημάτων και καλημέριζαν τους περαστικούς . Πολλοί μάλιστα καταστηματάρχες έκαναν κουμπαριές για να δημιουργούν πελατείες με δυναμικούς ανθρώπους από το κάθε χωριό, και έκαναν ακόμα και περιοδείες στα χωριά, έβλεπαν φίλους, γνωστούς κουμπάρους ούτος ώστε να δημιουργούνται σχέσεις με στόχο αυτοί οι άνθρωποι να γίνονται εν δυνάμει πελάτες κάποια στιγμή στο μέλλον. Χαρακτηριστικό επίσης της εποχής ήταν πως οι καταστηματάρχες ήταν πάντα περιποιημένοι και καλοντυμένοι .
Σίγουρα η Αλ. Ρώμα έχει γίνει σήμερα καλύτερη με την πεζοδρόμηση και τα παρτέρια, αλλά θα ήταν ακόμη καλύτερη αν οι επιχειρηματίες έδειχναν μεγαλύτερη ευαισθητοποίηση στον εξωτερικό χώρο, και φρόντιζαν λίγο παραπάνω για αυτόν. Δεν είμαστε ικανοποιημένοι πλήρως από την Αλ. Ρώμα αλλά είμαστε σε μια περίοδο που πρέπει να πάρουμε την τύχη της στα χέρια μας. »

Γιώργος Ξένος – Κλωναράκιας
Ράφτης

«Στην Αλ. Ρώμα υπήρχαν περισσότερο έμποροι και εμποροραφτάδικα. Θυμάμαι σαν παιδάκι, ως γέννημα θρέμμα χωραΐτης, ήταν ο μόνος δρόμος που είχε άσφαλτο και εμείς παίζαμε με τις σβούρες ‘’κατεβάζοντας ‘’ και καμιά τζαμαρία.Μετά το ’53 η Ζάκυνθος χάθηκε…άλλαξε και άλλαξε και ο λαός μας…Το μαγαζί μου το άνοιξα στις 10/10/64.»

Ανδρέας Χιώνης
Επιχειρηματίας

Θυμάμαι ο δρόμος είχε αντίθετη φορά, και το 1975 που αγόρασα το πρώτο μου αυτοκίνητο υπήρχαν μόνο 3 σε ολόκληρη την Αλ. Ρώμα. Θυμάμαι επίσης πως κάθε μέρα πέρναγε ένα άλογο με ένα κάρο που μάζευε τα σκουπίδια από τα καταστήματα.
Στις γιορτές ο κόσμος είχε άλλη διάθεση, και για να στολίσει τα μαγαζιά με τα μέσα που υπήρχαν την εποχή εκείνη αλλά και για να ψωνίσει… Τα χρόνια εκείνα ήταν πιο αγνά και πιο καλά. Το μαγαζί μου το έχω εδώ πάνω από 60 χρόνια.»

Μάριος Ακτύπης – Μαράκης
Πρώην Επιχειρηματίας

«Η Αλ. Ρώμα ήταν όπως είναι τώρα με κολόνες (στοές) οι οποίες σταματούσαν στο διοικητήριο. Στην Αλ. Ρώμα κατοικούσαν οι εύποροι της εποχής εκείνης και στις από πάνω και από κάτω γειτονιές ήταν της μεσαίας τάξης. Μετά τον σεισμό και την φωτιά ξαναχτίστηκε όπως ήταν παλιά. Η προέκταση με τις κολώνες έγινε μετά τον σεισμό έως την Πλατεία Αγ. Μάρκου. Σήμερα έχουν γίνει πολλές παρανομίες… έχουν καταπατήσει τις κολώνες και τις έχουν κάνει μαγαζιά… Το δικό μου κατάστημα βρισκόταν στην γωνία της σημερινής Νομαρχίας και από το 1961, και ήταν από τα πρώτα μετασεισμικά κτίσματα στην περιοχή. Το πρώτο μαγαζί που είχα στην περιοχή ήταν ουζερί- μπυραρία και αργότερα το μετέτρεψα σε ζαχαροπλαστείο, στην συνέχεια το εμπλούτισα με είδη γάμου και αργότερα έβγαλα προς πώληση τις περίφημες κουλούρες των Χριστουγέννων. Σε ό,τι αφορά τις περιβόητες τυρόπιτες το ’61 τις φτιάξαμε στην Αθήνα. Και τα 6 αδέλφια ασχοληθήκαμε με αυτό, λόγω του μεγάλου αδελφού μας που ήταν ζαχαροπλάστης «εκ γενετής». Εκείνος έκανε στην Αθήνα διάφορα πειράματα σε ένα μεγάλο ζαχαροπλαστείο που δούλευε στο Κολωνάκι για να πετύχει μια σφολιάτα την οποία να μην την έχει άλλος. Εγώ όταν ήρθα στην Ζάκυνθο προσπάθησα να βελτιώσω όσο περισσότερο μπορούσα την συνταγή και τα κατάφερα καθώς.

…έρχονταν άνθρωποι από την Αθήνα το καλοκαίρι για παραθερισμό και φεύγοντας πέρναγαν από το μαγαζί μου για να πάρουν τις περίφημες μπουγάτσες και τυρόπιτες «του Μαράκη.»