Σε Δερματούσσα και Υπεράγαθο εορτάστηκαν τα Εισόδια της Θεοτόκου

Με κατάνυξη και πάντα με το απαραίτητο παραδοσιακό χρώμα γιορτάστηκαν και φέτος τα Εισόδια της Θεοτόκου τόσο στην Ιερά Μονή Υπεραγάθου, όσο και σε εκείνη της Παναγίας της Δερματούσσας στο Τραγάκι, σε τοποθεσίες με ιδιαίτερο φυσικό κάλος.
Πλήθος πιστών άλλωστε ανηφόρισε τόσο στο γραφικό ύψωμα της περιοχής με την πανοραμική θέα στον ελαιώνα του Πλάνου, όσο και στον Κοιλιωμένο για να εορτάσουν. Το εκκλησάκι της Μονής και ο αυλόγυρος ήταν από νωρίς το πρωί ασφυκτικά γεμάτα με πιστούς κάθε ηλικίας. Στην Υπεράγαθο, Μονή που, όπως είναι γνωστό, υπάγεται διοικητικά σε εκείνη της Αγίας Αικατερίνης του Σινά, τελέστηκε η Θεία λειτουργία, ενώ στη συνέχεια στήθηκε το πατροπαράδοτο υπαίθριο πανηγύρι με τηγανητό μπακαλιάρο, αλιάδα από τους πιστούς και κυρίως κυνηγούς που πανηγυρίζουν την ημέρα, αφού ο εορτασμός πέφτει μέσα στην κυνηγετική περίοδο -γι’ αυτό και αποκαλείται και “πανηγύρι των κυνηγών”. Η ύπαρξή της έχει αναπόσπαστη σχέση με τη λατρεία, τα ήθη, τα έθιμα και τις παραδόσεις των κατοίκων του Κοιλιωμένου και όλων των Ζακυνθινών που με ευλάβεια την ημέρα της εορτής των Εισοδίων της Θεοτόκου προσέρχονται από πολύ ενωρίς για να παραστούν στη Θεία Λειτουργία και στα εθιμοτυπικά.

Την ίδια στιγμή Θεία Λειτουργία τελέστηκε στην Δερματούσσα χοροστατούντος του Μητροπολίτη Ζακύνθου, κ. Διονυσίου, παρουσία του Δημάρχου, Παύλου Κολοκοτσά, του Περιφερειακού Συμβούλου Θ. Καμπίτση, του Αστυνομικού Διευθυντή, του Λιμενάρχη, του Διοικητής της Πυροσβεστικής και του Διοικητή του ΟΔΑΖ. Μετά τη λειτουργία τελέστηκε δοξολογία για τη γιορτή των Ενόπλων Δυνάμεων και λόγω των άσχημων καιρικών συνθηκών δεν ακολούθησε η καθιερωμένη λιτάνευση της εικόνας της Παναγίας στα γύρω υψώματα και τους ελαιώνες αλλά έγινε μια μικρότερη και στα προπύλαια έγινε δέηση. Τους θρησκευτικούς εορτασμούς συνόδευσε η πατροπαράδοτη υπαίθρια συγκέντρωση στο χοροστάσι της Μονής, με κεράσματα: φυτούρα, παστέλι, εφτάζυμο και σπιτικά γλυκίσματα από τα μέλη του τοπικού Πολιτιστικού Συλλόγου, ενώ δεν θα μπορούσε να λείψει ο καθιερωμένος για την ημέρα αυτή τηγανητός βακαλάος με αλιάδα και ζυμωτό ψωμί. Πρόκειται για μία από τις λαμπρότερες ζακυνθινές γιορτές που τελείται με την ίδια ευλάβεια αλλά και πανηγυρική διάθεση από το κοινό, εδώ και αιώνες και μάλιστα σε ένα χώρο σπάνιας ομορφιάς, σε ένα θρησκευτικό μνημείο τραυματισμένο βαριά από τους σεισμούς του 1953 που όμως δεν έχασε ποτέ την αίγλη και τη σπουδαιότητά του για τους Ζακύνθιους.