Αδιαφορία ή…;

Μπορεί να ανακύπτουν δυνατότητες για νέες υποδομές στην εκπαίδευση που απαιτούν αγώνα δρόμου και υπεύθυνη αντιμετώπιση για να προλάβουμε την τελευταία ίσως ευκαιρία, ωστόσο στο σύνολό τους σχεδόν δημοτικά, γυμνάσια και λύκεια άνοιξαν μετά το σεισμό τις πόρτες τους και υποδέθηκαν τους ανθρώπους που κουβαλούν την ελπίδα και την προοπτική γι’ αυτό το δύσμοιρο τόπο. αλλά και πάλι με αυτές τις δυνατότητες δεν διαπιστώνει κανείς πως γίνεται ορθολογική και γόνιμη αξιοποίησή τους αφού εκ του αποτελέσματος δεν προκύπτει κάτι.
Και μπορεί όλα να διαπιστώθηκαν πως είναι καλά, ωστόσο η παλαιότητα των κτιριακών εγκαταστάσεων των σχολείων της Ζακύνθου προκαλεί διαρκώς σημαντικά προβλήματα. Τα μέλη των Συλλόγων Γονέων και Κηδεμόνων των σχολείων του νησιού παρακολουθούν από κοντά τα προβλήματα των κτιρίων όπου φοιτούν τα παιδιά τους. Παρακολουθούν στενά όμως και τις ενέργειες του Δήμου και, παρά το γεγονός ότι κατανοούν την οικονομική δυσπραγία του, θεωρούν απαράδεκτο το γεγονός ότι δεν έχει δοθεί άμεση προτεραιότητα.
Άλλωστε σε μια κοινωνία που ρημάζει και αρχίζει σιγά – σιγά να χάνει τα ηθικά της ερείσματα, ασχολούμενη αποκλειστικά με την επιβίωση, αν οι γενιές που έρχονται περάσουν τα “μπλακ άουτ” της εκπαίδευσης, το “αποτέλεσμα” δε θα αρέσει σε κανέναν.
Διαβάζοντας προσεκτικά κάποιος αυτές τις γραμμές, θα διακρίνει μόνο μια αγωνία για τις εξελίξεις. Και όσοι κατάφεραν τελικά να μπουν στο πανεπιστήμιο και να φύγουν με ένα χαρτί που τους επιτρέπει να δώσουν τα φώτα τους στο μέλλον, γνωρίζουν ότι η ανταμοιβή τους δεν περιορίζεται αποκλειστικά στα χρήματα.
Είναι κάτι περισσότερο αυτό που δένει γονείς, μαθητές και καθηγητές.
Είναι η ψυχή, το φιλότιμο και το μεράκι που διαθέτει ο καθένας για τη δουλειά του και επειδή οι δάσκαλοι του έθνους εξ ορισμού φυλάνε τις Θερμοπύλες, ας μην επιτρέψουν σε καμία Τρόικα να τις διαβούν.