Ο φίλος μου και οι σκέψεις

Το βλέμμα απ΄ το σκυλάκι μου, μου λέει περνάει ο χρόνος,
σαν φύγω γιατί γέρασα, εσύ θα μείνεις μόνος.

Και είναι πολύ δύσκολος, χορός να τον χορέψεις..
εκεί που σαν τρεχούμενα, μ΄ είχανε πάρει οι σκέψεις.

Του χάιδευα τα αυτάκια του, αλλά δεν του μιλούσα,
κατάλαβε πως χάθηκα, και σ΄ άλλον κόσμο ζούσα.

Κατάλαβε.. σαν άνθρωπος, έχω και εγώ αλλάξει,
αφού το άδειο βλέμμα μου, δεν είχε να κοιτάξει.

Όμως.. αυτό με κοίταζε, κι έδειχνε τη χαρά του,
ο φίλος που μ΄ αγάπαγε, κι εκούνιε την ουρά του.

Μην έχεις άγχος βρε για με, είπα χαμογελώντας,
οι σκέψεις πάντα έρχονται, και φεύγουνε πετώντας.

Άλλες καλές, άλλες κακές, άλλες με νοσταλγία,
κι αυτές αρρώστιες φέρνουνε, μας φέρνουν και υγεία.

Μοναδικός ο φίλος μου, ποτέ δεν είχε ψέμα,
και πάντα του με γέμιζε, με το ζεστό του βλέμμα.

Αλήθεια πού βρισκόμουνα, και είμουνα χαμένος;
νομίζω από τσι σκέψεις μου, κάπου κυνηγημένος.

Στη μοναξιά του φεγγαριού, νεκρόχωμα πατούσα,
που το οξυγόνο και η ζωή, απών είναι και απούσα.

Σκέψεις πολλές με στήσανε, και με πυροβολούνε,
να δώσω λόγο ύπαρξης, συνέχεια με καλούνε.

Μα αφού αλλοιωθήκανε, οι ανθρώπινες οι σχέσεις,
και ακυρώνουν τση ψυχής, όλες τσι καταθέσεις.

Δεν έχει τώρα νόημα, να είσαι αισθηματίας,
αφού μπορείς και γίνεσαι, μέχρι και εγκληματίας.

Εγκληματείς στον άνθρωπο, εγκληματείς τση φύση,
για το συμφέρον σου νοσείς, και ελπίζεις να κρατήσει.

Για αυτό και εγώ επέλεξα, μακριά απ΄ αυτά και μόνος,
με ευθύνη στο ζωάκι μου, να μη του γίνω πόνος.

Γιατί αυτό έχει να πει.. για μένα επιμένει,
για αυτήν τη ψυχοσύνθεση, πολλά καταλαβαίνει.

Αναγνωρίζει όσα κανείς, αυτά που ο νους δεν πάει,
μα τώρα, όλο μου γλείφεται, θα θέλει για να φάει.

φωτο: deBop