Μαρία Ρουσεα || Μια σπουδαία Κυρία της τέχνης με σημαντική προσφορά

Με μια τιμητική βραδιά για την ζακυνθία ζωγράφο Μαρία Ρουσέα συνεχίζει τα αφιερώματά της σε σπουδαίους λογοτέχνες και καλλιτέχνες η Δημόσια Ιστορική Βιβλιοθήκη Ζακύνθου. Μια εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στο μπαλκόνι της βιβλιοθήκης, το οποίο αποδείχθηκε μικρό, σημειολογικά και ουσιαστικά, για να φιλοξενήσει το κοινό που θέλησε να παραστεί και να την παρακολουθήσει με ομιλητές την πανεπιστημιακό Δώρα Μαρκάτου, και το λογοτέχνη Διονύση Φλεμοτόμο, ενώ προλόγισε η προϊσταμένη της Αθηνά Βλαχιώτη.
Μέσα από τις τοποθετήσεις τους, μπορούσε καθένας να γνωρίσει και να έρθει πιο κοντά σε αυτή τη σύγχρονη προσωπικότητα των εικαστικών και συγχρόνως να ταξιδέψει στο χθές μέσα από τη ματιά και το έργο της.

Να αντιληφθεί το μέγεθος της προσφοράς της στην τέχνη και το πως το έργο της παραμένει ζωντανό, μέσα από συλλογές, εκδόσεις και δημοσιεύσεις, αφίσες και εξώφυλλα βιβλίων.
“Η Μαρία Ρουσέα είναι σημαντική προσωπικότητα, καλλιτέχνης, ζωγράφος, συντηρήτρια έργων τέχνης και δοκιμάζει τις δυνάμεις της στον γραπτό λόγο που και που και μας έχει αφήσει ορισμένα σύντομα κείμενα αλλά πολύ περιεκτικά σε νοήματα και μας δίνει πληροφορίες και αντλούμε πολλά στοιχεία. Η Μαρία έχει διαμορφωθεί ως άνθρωπος, ως Επτανησία και ως καλλιτέχνης μέσα από την επίδοση ορισμένων παραγόντων. Και οι παράγοντες αυτοί είναι το οικογενειακό περιβάλλον, το ευρύτερο πολιτισμικό της προσεισμικής Ζακύνθου, οι σεισμοί του 1953 και φυσικά οι σπουδές της. Έχει ένα πολύ γερό θεωρητικό υπόβαθρο και αυτό την βοήθησε και στην συντήρηση και στο καθε αυτό καλλιτεχνικό της έργο. Όλοι αυτοί οι παράγοντες που συνετέλεσαν στην διαμόρφωση της έχουν παίξει ρόλο και φαίνεται μέσα στο έργο της. Ειδικά το χάσμα των σεισμών είναι πολύ έντονο στο έργο της. Αυτή η διαίρεση του χρόνου στα σεισμόπληκτα νησιά μας σε προσεισμικά και μετασεισμικά είναι πολύ εύγλωττη για τις συνέπειες των σεισμών στην ψυχοσύνθεση των κατοίκων και στους καλλιτέχνες που είναι πολύ ευαίσθητοι καταγραφείς εσωτερικών και εξωτερικών κραδασμών μας” δήλωσε η κ. Μαρκάτου.

Πρωτότοκη κόρη του Χρήστου Ρουσέα, ζωγράφου, αγιογράφου και Καθηγητή στη Μέση Εκπαίδευση και της Μαρίας Γιαννιτσάνου, πήρε τα πρώτα καλλιτεχνικά της μαθήματα από τον πατέρα της. Σπουδάζει Ζωγραφική στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών, ενώ το 1962 πήγε με τριετή υποτροφία από το Ίδρυμα Κρατικών Υποτροφιών στην Ιταλία. Δίδαξε στις Σχολές Δοξιάδη του Αθηναϊκού Τεχνολογικού Ομίλου, όπου ανέλαβε τη Διεύθυνση του Εργαστηρίου Συντήρησης και Αντιγραφής Έργων Τέχνης.
Εργάστηκε επίσης ως συντηρήτρια στο Υπουργείο Πολιτισμού μέχρι τη συνταξιοδότησή της. Οργάνωσε πολλές ατομικές εκθέσεις και έλαβε μέρος σε πολλές ομαδικές, ενώ συμμετείχε σε όλες τις πανελλήνιες από το 1955 έως το 1967, το 1975 και 1976.
Εικονογράφησε πλήθος ποιητικών συλλογών και έλαβε μέρος με ανακοινώσεις σε πολλά επιστημονικά συνέδρια.

“Η Μαρία Ρουσέα είναι μια καθαρά Ζακυνθινιά. Μια γυναίκα που μας μετέφερε το χθες και το σήμερα και συνεχίζει. Δεν μπορώ να πω πολλά γιατί είχα την τύχη να είναι παιδική φίλη της μητέρας μου και δική μου φίλη οπότε την βλέπω με αγάπη. Οι φιλίες όμως δημιουργούνται επειδή υπάρχει το έργο. Πέρα από την εικαστική της προσφορά και εν μέρει την λογοτεχνική της έχει μια προσφορά στην συντήρηση των έργων μετά τον σεισμό. Είχε κρατήσει εκτός από το καβαλέτο της και ώρες ολόκληρες για να συντηρήσει όλους τους θησαυρούς που ήρθαν σε εμάς. Η τέχνη της δεν ήταν πίσω στη Ζάκυνθο, αλλά μπροστά με την κάποτε Ζάκυνθο. Όσο αυτό μπορούσε να γίνει. Γνώριζε πως έπρεπε να γνωρίζει. Πως για να πας μπροστά, έπρεπε υποχρεωτικά να στραφείς πίσω. Πως το ποτάμι δεν επιστρέφει, αλλά έχει το ίδιο νερό. Παράλληλα γνώριζε πως το δένδρο το κεντρώνεις με το μπόλι που πρέπει και πως αν κεντρώσεις ροδακινιά με τριανταφυλλιά θα βγει ένα τίποτα ή ένα τέρας. Έτσι ξεκίνησε να δημιουργεί τοποθετώντας το δικό της σήμερα, στο επίσης δικό της χθες. Η Μαρία Ρουσέα είναι, πιστεύω, διαχρονική μέσα στο χρόνο της και παγκόσμια μέσα στην τοπικότητά της. Αυτό, δηλαδή, που ήταν στην ακμή της και η δική της σωματική πατρίδα, η Ζάκυνθος, αυτή, που τελευταία συνεχώς και χάνεται κάτω από τα πόδια μας” πρόσθεσε ο κ. Φλεμοτόμος.
Το επόμενο αφιέρωμα της βιβλιοθήκης μας θα είναι στον ζωγράφο Διονύση Παπαδάτο που έφυγε από την ζωή πριν δυο χρόνια όπως μας δήλωσε η κ. Βλαχιώτη “συνεχίζουμε το έργο μας γιατί νομίζω ότι η εξωστρέφεια στην βιβλιοθήκη είναι ότι χρειάζεται το Ζακυνθινό κοινό”.

*Σ.Σ: Έχουμε αναφέρει πολλές φορές ότι μία από τις χαρές του επαγγέλματός μας είναι η επαφή μας με ανθρώπους, οι οποίοι αγαπούν τη Ζάκυνθο και έχουν προσφέρει στον τόπο τους σημαντικότατες και ανεκτίμητες υπηρεσίες.
Ένας από αυτούς είναι η ζωγράφος Μαρία Ρουσέα, της οποίας η προσφορά είναι γνωστή, τόσο στον τομέα της ζωγραφικής, όσο και σ’ αυτόν της συντήρησης έργων τέχνης, δραστηριότητες στις οποίες υπήρξε αξεπέραστη δασκάλα και δημιουργός.
Ωστόσο, η κ. Ρουσέα, γιατί μας τιμά με την αγάπη και τη φιλία της και παρακολουθεί, στοργικά, τα βήματά μας. Μπορεί η ίδια να μην μπόρεσε να παρασταθεί στην τιμητική βραδιά ωστόσο μας συγκίνησε η αναφορά της -δια μέσω Επιστολής- στις εκδόσεις ΕΝΤΥΠΟ και τον Εκδότη – Διευθυντή της εφημερίδας μας Σπ. Καμπιώτη για την ιδιαίτερη φροντίδα και σεβασμό με τον οποίο υποδέχθηκε, αντιμετώπισε και έκδωσε δουλειές της.