ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΛΥΠΙΟ | Έτοιμο να στρωθεί το υπαίθριο γιορτάσι

Όλα είναι έτοιμα προκειμένου να αναβιώσει και φέτος μια συνήθεια, που ευλαβικά τηρούσαν οι Ζακυνθινοί, και που δεν είναι άλλη από το πάντα αγαπητό πανηγύρι, στο βαθμό της παλιάς πατροπαράδοτης μορφής που θα μπορούσε να έχει στον Άι Λύπιο στη θέση Καλητέρο. Ο αιωνόβιος ελαιώνας του Αγίου Λύπιου θα είναι και φέτος το καταπράσινο σκηνικό που θα φιλοξενήσει τη συνάντηση των Ζακυνθινών για το αγαπημένο τους έθιμο…
Ακολουθώντας τους στίχους του Διονυσίου Σολωμού “…Έτσι εγώ έφθασα στο κελί του Αγίου Λυπίου παρηγορημένος από τις μυρωδιές του κάμπου, από τα γλυκότρεχα νερά και από τον αστροβόλον ουρανό, ο οποίος εφαινότουνα από πάνου από το κεφάλι μου μια Ανάστασι…”, ο εμψυχωτής της όλης προσπάθειας για την αναβίωση του τόσο παλιού και διαφορετικού πανηγυριού Διονύσης Βερτζάγιας, καλεί όλους τους Ζακυνθινούς να περάσουν για να ανάψουν το κεράκι τους, να χτυπήσουν την καμπάνα. Σύμφωνα με όσα δήλωσε ο ίδιος “είναι ευκαιρία για όλους να φτιάξουν την δικιά τους γιορτάσιμη τραπεζαρία στη σκιά των δέντρων, για να γευτούν τους μεζέδες και να αναπολήσουν παλιές καλές στιγμές, όπως τότε που από πολύ νωρίς το πρωί της εορτής, Κυριακή του Θωμά, ξεκινούσαν από την πόλη και τις γύρω περιοχές, φέρνοντας μαζί τους φαγητά και στρωσίδια”.
Βέβαια, παλιότερα μετά την Θεία Λειτουργία γινόταν η λιτάνευση της Ιερής Εικόνας, στο τέλος της οποίας ξεκινούσε το στήσιμο ενός γλεντιού στην αγκαλιά της φύσης, με τους ήχους του ταμπουρλονιάκαρου να δίνουν την ώθηση και το ρυθμό που κράταγε μέχρι αργά το βράδυ. Για να γευτούν τους μεζέδες και να αναπολήσουν παλιές καλές στιγμές, όπως τότε που από πολύ νωρίς το πρωί της εορτής, Κυριακή του Θωμά, ξεκινούσαν από την πόλη και τις γύρω περιοχές, φέρνοντας μαζί τους φαγητά και στρωσίδια.
Έτσι, λοιπόν, και φέτος ας δώσουμε ραντεβού στον αιωνόβιο ελαιώνα που βρίσκεται ανάμεσα στο εκκλησάκι του Αγίου Λυπίου και το μετόχι του Αγίου στο Καλητέρο, ένα από τα πιο όμορφα και αγαπημένα τοπία του νησιού μας, την Ανάσταση του Χριστού και την αναγέννηση της φύσης και της ανθρώπινης ψυχής τα τελευταία πεντακόσια χρόνια.