Καθρέφτης μας η Μπόχαλη (II)

Έχει μια λάμψη ομορφιάς, η Μπόχαλη Ζακύνθου,
πρόκειται για πολύτιμου, που λένε… σπάνιου λίθου.

Είναι σαν μούσα όμορφη, κι΄ αυτό ακριβώς πληρώνει,
το Καλοκαίρι απόλαυση, Χειμώνα ένα κλαρόνι.

Και γίνεται μια πρόκληση, εκεί ο περίπατός μου,
κι΄ αυτή η κατάντια, ο πόνος μου, βρασμός του αίματός μου.

Πολλά τα ερεθίσματα θυμού, κάθε σημάδι,
η απαγκιά του Κάστρου τσης, και φως λαμπρό το βράδυ.

Είναι κάτι πρωτότυπο, και παλαβό, και στέκον,
ρομαντικός και συνεχής, ο φωτισμός των πεύκων.

Το δάσος μένει ξάγρυπνο, και η πλατεία σκοτάδι,
και τα μυαλά των εμπνευστών, για φούντο σε πηγάδι.

Σημαίες κυματίζουνε, το οδόστρωμα Συρίας,
θύμα του κάθε ανύπαρκτου, τση κάθε παπαρίας.

Μουράγια σωληνόφραχτα, εκτρώματα καινούργια,
σαλούν θυμίζει η έμπνευσις, και δέστρες για γαϊδούρια.

Κολώνες τη στολίζουνε, ντεκόρ και τα καμένα,
και στη μπασιά στο έμπα τσης, κάτι βομβαρδισμένα.

Όποιον εκεί περιπατεί, βουβό τον έχει αφήσει,
δηλώνει αξιοθέατο, και τη νεκρά τη φύση.

Με όλα αυτά… κι΄ άλλα μαζί, παίρνει μορφή ο ποπός μας,
αφέντες και υπεύθυνοι.. δείχνει το πρόσωπό μας.

Για αυτό εκφράζω θαυμασμό, στη κάθε μας θυσία,
που κρύβει τόση μόρφωση, μυαλό και ευαισθησία.

Χαίρε λοιπόν στον πρόεδρο, που ΄χει να δείξει κάτι,
τη Μπόχαλη την όμορφη, ας είναι και αυταπάτη.

Χαίρε στη Δημαρχία μας, σε εχθρούς και συμμαχίες,
στα λόγια, στα συμφέροντα, και τσι δικαιολογίες.

Χαίρε για το ενδιαφέρον τσους, που διατηρούν αρχείο,
στην αρχαιολογία μας, μα και στο δασαρχείο.