Φταίει η απροθυμία;

* Αμέτρητες συζητήσεις, εντάσεις, ακόμη και καυγάδες, έγιναν, γίνονται και θα εξακολουθήσουν για την αποδοχή και εφαρμογή της κανονιστικής – κυκλοφοριακής μελέτης. Οι προτάσεις πάντα προσκρούουν σε ένα και μοναδικό εμπόδιο.

* Αυτό δεν είναι άλλο από την απροθυμία για αλλαγή, η οποία φτάνει στα όρια του φόβου. Αν ένας δρόμος πεζοδρομηθεί ή μονοδρομηθεί ή αν αλλάξει φορά, αμέσως εγείρονται αντιρρήσεις, τις περισσότερες φορές χωρίς αντιπρόταση και, το κυριότερο, χωρίς αιτιολογία για την αντίδραση. Τις περισσότερες φορές γίνεται μόνο και μόνο γιατί θα προκαλέσει ξεβόλεμα, αλλαγή από τη ρουτίνα.

* Ισως γι’ αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει πρόσωπο αυτή η πόλη. Αντιαισθητική και εχθρική προς στους πολίτες ανακατασκευάστηκε μετά το ’53 κι έτσι θα μείνει. Για αυτό δεν μπορούμε να αντιμετωπίζουμε το πρόβλημα σαν “ροζ ελέφαντα” που αιωρείται μαζί με τα σύννεφα πάνω από την πόλη και κανείς δε τον βλέπει.