Γλυκό σταφύλι φράουλα

Γράφει η Α. Μαρκεσίνη

Το καλάθι είναι τοποθετημένο στην πόρτα του σπιτιού μου και σκεπασμένο σχολαστικά με μία πετσέτα. Πλησιάζω επιφυλακτικά, το παίρνω προσεκτικά στα χέρια μου και σηκώνω την πετσέτα. Αμέσως η περιέργειά μου γίνεται πλατύ χαμόγελο. Είναι γεμάτο με τσαμπιά από σταφύλι φράουλα. Οι ροζένιες ρώγες του είναι σφικτές, μεγάλες, τραγανές και απίστευτα αρωματικές! Σεπτέμβριος! ο μήνας για γλυκά του κουταλιού και το σταφύλι φράουλα είναι η τέλεια πρώτη ύλη. Αναβάλω ότι είχα να κάνω και αρχίζω την προετοιμασία. Το δύσκολο στο σταφύλι φράουλα είναι να βγάλεις τα πολλά κουκούτσια, χωρίς να σπάσεις τη ρώγα. Είναι μια εργασία που απαιτεί χρόνο και οπωσδήποτε καλή παρέα. Μέχρι να καταφθάσουν οι φίλοι που ειδοποίησα άμεσα, έχω πλύνει τα σταφύλια και τα έχω αραδιάσει στο τραπέζι. Ετοιμάζω τους διπλούς ελληνικούς καφέδες και ψάχνω τα τσιμπιδάκια μαλλιών της κόρης μου. Σε λίγο όλοι γύρω από το τραπέζι φίλοι και παιδιά ξεδιαλέγουμε τις ρώγες και τις ξεκουκουτσιάζουμε προσεκτικά με τα τσιμπιδάκια. Μου θυμίζει παλιές οικογενειακές στιγμές που οι επίπονες δουλειές απαιτούσαν τη συνδρομή ακόμα και του μικρότερου μέλους της οικογένειας. Μ’ αυτόν τον τρόπο χτιζόταν η εμπιστοσύνη και η υπευθυνότητα μεταξύ των μελών της. Οι στιγμές αυτές προσφέρονται για συζήτηση, γέλιο και αστεία. Τα πειράγματα δίνουν και παίρνουν. Η ώρα περνά ευχάριστα και επιτέλους το αποτέλεσμα με αποζημιώνει: ένα βουνό από ρώγες έτοιμες για την κατσαρόλα. Ακολουθώ τη δοσολογία: δύο ποτήρια σταφύλι , ένα ποτήρι ζάχαρη. Απαραίτητο συστατικό ένα κλαδί μυρωδάτη αρμπαρόζα από τον κήπο. Καθώς το γλυκό βράζει σε σιγανή φωτιά θυμάμαι τη νονά μου. Έφτιαχνε το πιο τέλειο γλυκό σταφύλι φράουλα. Οι ρώγες «ζωντανές» έσκαγαν στο στόμα. Τη θυμάμαι στην κουζίνα πάντα με φιλέ στα μαλλιά. Σέρβιρε το γλυκό σε μικρό κρυστάλλινο πιατάκι – ποτέ παραπάνω από τρεις ρώγες- πάνω σε επάργυρο δίσκο καλυμμένο με πλεκτό σεμεδάκι. Δίπλα, ένα ποτήρι δροσερό νερό. Αυτό το κέρασμα μας το «τράταρε» όλο το χρόνο. Το μυστικό για την επιτυχία του γλυκού δε το μοιράστηκε ποτέ μαζί μου. Ξέρω όμως ότι έβαζε τα τσαμπιά σε ασβέστη για να μείνουν οι ρώγες τραγανές. Το λεπτό άρωμα του γλυκού πλημμυρίζει το σπίτι. Αυτή η μυρωδιά ελπίζω να χαραχτεί στη μνήμη των παιδιών μου και ως ενήλικες να τους φέρνει στο μυαλό εικόνες και συναισθήματα. Μένει το δύσκολο κομμάτι του δεσίματος του σιροπιού που το πετυχαίνω ελέγχοντας τη ροή σε ένα πιατάκι. Η εμπειρία μετά από τόσα χρόνια βοηθάει. Περιμένω με ανυπομονησία να κρυώσει. Το ροδαλό του χρώμα μας προκαλεί να το γευτούμε! Γεμίζω τα βαζάκια με γλυκό και περιμένω να δω το χαμόγελο στα χείλη αυτών που θα το χαρίσω. Η ικανοποίηση μου μεγαλώνει όταν σκέφτομαι ότι μετά την πρώτη κουταλιά θα αναφωνήσουν «γεια στα χέρια σου!».