Μας έκαψε ο Αυγουστος…

Ο Αύγουστος μας διάλυσε, οι ζέστες του μεγάλες,
μας τρέχανε απ΄ ολούθενες, σούρωναν οι μασχάλες.

Καυτές οι παραλίες μας, φωτιές και στα βουνά μας,
σκιά, κορίτους έψαχναν, ούλα τα ζωντανά μας.

Οι άνθρωποι στο τρέξιμο, με τάση να βριστούνε,
σαν τσου οβραίους, λαϊκά, έτοιμοι να σφαχτούνε.

Ποιά δύναμη θε να ΄ξερα, μας κάνει παρανόμους;
ένταση, νεύρα, έκρηξη, και σκοτωμοί τσου δρόμους.

Ένα νησί σ΄ απόγνωση, που η μοίρα του φυλάει,
τη μία κλαίει καίγεται, την άλληνε γελάει.

Σε ούλα αναστάτωση, στα καλλιτεχνικά μας,
λείπει η σοβαρότητα, και στα προσωπικά μας.

Η πλήρη προχειρότητα, κ΄ ένα μυαλό που φταίει,
σε ούλα τα επίπεδα, φωτιά μας κατακαίει.

Μου τα ΄λεγε ο νόνος μου, που γυάλιζε τση μπότες,
αλλού τα κακαρίσματα, κ΄ αλλού γεννάνε οι κότες.

Τα πάντα στη ζωούλα μας, είναι κάποιας αξίας,
άλλο ο ιδρώτας του καφέ, κ΄ άλλος τση εργασίας.

Δεν είναι οι δεξιόχειρες, που κουβαλούν τσι μπάλες,
σανό ξέρουν μπαλιάζουνε, και οι ζερβοκουτάλες.

Αύγουστος μήνας… πέρασε, με εκδήλωσες πνιγμένος,
γιομάτος με πανήγυρεις, κ΄ αφισοφορεμένος.

Μας πνίγανε οι διαφήμισες, όπου και να κοιτούσες,
κολώνες αφισόμορφες, που βρίσκομαι ρωτούσες.

Ήταν ψηλά, και χαμηλά, κολώνες που ΄χαν χάρη,
μόνο που με τα μούτρα τσους, δεν έβλεπες φανάρι.

φωτο: tsougrana.eu