Αφιέρωμα

Μία φορά κ΄ένα καιρό, στου Μπάμπη τη ταβέρνα,
τραγούδι ήταν η ζωή, τα εβίβα και τα κέρνα.

Εκεί κι΄εγώ πολλές φορές, ψυχή είχα απιθώσει,
κ΄αν είχα λάθη… το κρασί, τα είχε διορθώσει.

Ο Μπάμπης το αφεντικό, ο Νιόνιος, η Κατίνα,
κ΄ οι κοπελούλες οι όμορφες, βοήθεια στη κουζίνα.

Ο Νιόνιος τότε μια σταλιά, βοηθούσε το κονάκι,
τη μέρα είχε το σχολειό, το βράδυ γκαρσονάκι.

Χαιρόμουνα που το ΄βλεπα, σεμνό και μυαλομένο,
είχε αγάπη γύρω του, μα σ΄ άλλα στερημένο.

Φαινόταν είχε χάρισμα, κ΄ η μοίρα θα προκάμει,
η μουσική τον τράβηξε, τόν πήρε σαν ποτάμι.

Δική του η απόφαση, και με το έτσι θέλω,
είχε κι΄ αφέντη δάσκαλο, τον Κώστα Σαμψαρέλλο.

Είχε εμπόδια ο δρόμος του, μια δύσκολη πορεία,
μα… ο αγωνιστής από μικρός, θα γράψει ιστορία.

Σήμερα είναι διάσημος, και ρίγη μας προσφέρει,
χειροκροτούν όπου κι΄ αν βγεί, Ζακυνθινό αστέρι.

Με κάνει υπερήφανο, εκείνο το παιδάκι,
που στη ταβέρνα μου ΄βαζε, κρασί στο ποτηράκι.

Μεγάλη κ΄ η συγκίνηση, όταν γαμπρό τον είδα,
καθώς το φύλλο γύρισα, απ΄την εφημερίδα.

Το είδα και στα μάτια του, αυτό που τον διέπει,
και δίπλα του η όμορφη, εκείνη που του πρέπει.

Να ζήσουνε ψιθύρισα, και πάντα ευτυχισμένοι,
κ΄ η διαδρομή τσους στη ζωή, με λούλουδα στρωμένη.