Πύρινο μέτωπο


2017… Αύγουστος αν θυμάμαι,
σε καίνε ανεξέλεγκτα, κι΄ εγώ βαθιά κοιμάμαι.

Σε καίνε διαβολάνθρωποι, να κάμω το σταυρό μου,
μ΄ αναρωτιέμαι Ζάκυνθος, και μέσα στ΄ όνειρό μου.

Τι φταίει το πευκόδασος, οι κουμαριές, το ντύμα,
δεν βρίσκουν για εκδίκηση, κ΄ εσύ γίνεσαι θύμα.

Γυμνή σε θέλουν μαύρη μου, όπως κ΄ η εποχή μας,
κ΄ αν ψάχνεις την αγάπη μας, εστέρεψε η ψυχή μας.

Κοιμάμαι εφησύχαστος, τον ύπνο του δικαίου,
κι΄ εσύ πουρνάρι κούτσουρο.. και ντόπια, κουφοκαίου.

Αλλάζει, διαμορφώνεται, το γνώριμο τοπίο,
αλήτης θα σκεφτότανε, εδώ χαμαιτυπείο.

Εδώ οι ευκαιρίες σας, το πράσινο ειδές τε,
ο ύπνος είναι μόνιμος, εμπάτε σκύλοι αλέστε.

Ο τόπος διαμορφώνεται, όπως κ΄ οι συνειδήσεις,
με κάψαλο όλα γύρω σου, πρέπει να συνηθίσεις.

Στάχτη αυτά που ήξερες, μα αυτό μη σε παιδεύει,
νέα γενιά μας έρχεται, δάση δεν θα γυρεύει.

Δεν θα γυρεύει σκαλιστά, και πέτρινα αγκωνάρια,
Θα περιμένει εκκίνηση, στα κόκκινα φανάρια.

Θα ακροβατεί κάθε στιγμή, σ΄ ένα στημένο χάλι,
δίχως να νιώθει που θα βγή, στη μία.. ή στην άλλη.

2017, κ΄ η ελπίδα μου μακραίνει,
αυτά που αφήνω πίσω μου, βλέπω και με πικραίνει.

Είχα πουρνάρια στα ορεινά, πεύκα, και που δεν τα ΄χω,
μ΄ αν ξαναγίνουν κάποτε.. τότε δεν θα υπάρχω.