To ποδήλατό μου

Έχω ένα ποδήλατο, παλιό βασανισμένο,
π΄ ούλο είναι κοντά- κοντά, μ΄ ιδρώτα ποτισμένο.

Μαζί το δρόμο πήραμε.. κάθε κακοτοπία,
πάνω σ΄ αυτό παιδεύτηκα, κ΄ έμαθα ισορροπία.

Μ΄εφτούνο σουροκέλαγα, και πέρναγαν τα χρόνια,
δρόμους, καντούνια οι ροδισιές, χωμάτινα στρατώνια.

Στην κατηφόρα παίζαμε,στο ίσιωμα είχε χάρη,
στην ανηφόρα πάντα μου, στα χέρια το ΄χα πάρει.

Απ΄ τη δική μου ενέργεια, ζωντάνευε η καρδιά του,
και στα βρεμένα, που ΄βρεσκε, ελάσπωνε η ποδιά του.

Αυτό εξαρτιόταν από με, αλλά κ΄ εγώ από κείνο,
και το ΄χα μάθει μοναχό, ποτέ να μη τ΄ αφήνω.

Ήταν μεγάλη η αγάπη μου, για το ποδήλατό μου,
γιατί ένιωθα με δύναμη, πάντα τον εαυτό μου.

Με έκανε να σκέφτομαι, μπορώ… και πως πετάω,
το καβαλάω όποια στιγμή, και όπου θέλω πάω.

Είναι υγεία να μπορείς, και να μη σε κουράζει,
να σπρώχνεις το πετάλι του, και ας σε λαχανιάζει.

Μα εσύ εκεί στη πεταλιά, πιό γρήγορα ακόμα,
ν΄ ακούει μέσα τση καρδιάς, το χτύπο ούλο το σώμα.

Τώρα με το καινούργιο μου, κάνω μαζί τσι βόρτες,
για μένα τ΄ αυτοκίνητο, έχει κλειστές τσι πόρτες.

Έχω ένα ποδήλατο, παλιό και σκουριασμένο,
με αναμνήσεις και χτυπιές, παντού σημαδεμένο.

Μ΄ αυτό εγώ ξεκίνησα, πήρε η ζωή μου χρώμα,
αυτό εμέ με γύμνασε, για να μπορώ ακόμα.

φωτο: Penna.gr