Γιορτή αποφοίτησης!

Γράφει η Α. Μαρκεσίνη

Η ανακοίνωση έξω από το σχολείο ήταν λιτή: « Η γιορτή αποφοίτησης της Γ΄ Λυκείου θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή στις 8 μ.μ»
Αποφοίτηση! Λέξη μαγική που σηματοδοτεί ένα καινούριο ξεκίνημα˙ «κολύμπι σε άγνωστα, βαθιά νερά» για το μαθητή αλλά και για τους γονείς του. Ο τελευταίος κύκλος της μαθητικής ζωής έκλεισε σημαδεμένος από αγωνίες, κυκλοθυμία, αμφιταλαντεύσεις, αμφισβήτηση, επιβεβαίωση και … αξιολόγηση. Ο δρόμος για την ονειρεμένη φοιτητική ζωή δεν είναι σπαρμένος με ροδοπέταλα.
Τη μέρα της γιορτής η ανυπομονησία μου είναι μεγάλη, αφού θέλω να ακολουθήσω πιστά αυτά τα τελευταία βήματα της μαθητικής ζωής του παιδιού μου. Διαβαίνω τις πόρτες του Λυκείου πολύ νωρίτερα από τον καθορισμένο χρόνο. Το τετράγωνο τσιμεντένιο προαύλιο με υποδέχεται ψυχρό και αδιάφορο. Περπατώ προσπαθώντας να συλλέξω ήχους και εικόνες. Πλησιάζω τις κλειδωμένες αίθουσες και προσπαθώ να δω στο εσωτερικό τους από το κλειστό τζάμι: Η παραδοσιακή τάξη, με την εμμονική διάταξη των θρανίων σε παράλληλες σειρές και προσανατολισμό προς τον πίνακα και την έδρα, τα ταλαιπωρημένα, γραμμένα και μουτζουρωμένα θρανία, οι γνωστές άβολες ξύλινες καρέκλες και οι βρώμικοι, άχρωμοι, γυμνοί τοίχοι. Το ίδιο «ξερό και άνυδρο περιβάλλον», αμετάβλητο, έχει φιλοξενήσει γενιές και γενιές μαθητών .
Κλείνω τα μάτια και βλέπω την αίθουσα γεμάτη από το πολύχρωμο σμάρι των μαθητών. Παρακολουθώ τα πειράγματα, τις κρυφές ματιές, τις ζαβολιές, αλλά και την συντροφικότητα. Σα να ακούω τις ζητωκραυγές τους, όταν αποφασίζεται η εκδρομή. Τα βλέπω να αγωνιούν στα διαγωνίσματα με τις παλάμες ιδρωμένες , να συνωμοτούν, να σηκώνονται δειλά ή με αυτοπεποίθηση στον πίνακα, να θυμώνουν, να σκαρφίζονται δικαιολογίες… Η «στεγνή» τάξη μετατρέπεται σε μια μικρή πολύβουη κυψέλη!
…Ακούω τα γέλια τους που με επαναφέρουν στην πραγματικότητα . Τα βλέπω να καταφθάνουν δυο-δυο, παρέες- παρέες. Το ψυχρό και αδιάφορο προαύλιο που με υποδέχτηκε πριν, κατακλύζεται από νιάτα, δροσιά και ομορφιά. Η ενέργεια, τα όνειρα, οι ελπίδες, η συγκίνηση πλανώνται στον αέρα.
Τα υπέροχα, μοναδικά παιδιά μας είναι έτοιμα να ξανοιχτούν σε πιο βαθιές και ανοιχτές θάλασσες, μακριά από το δικό μας κυματοθραύστη. Άραγε, το σκαρί τους θα αντέξει τα δυνατά, τεράστια κύματα; Οι σκέψεις μου, μπερδεύονται με τους στίχους του Χαλίλ Γκιμπράν:
Τα παιδιά σου δεν είναι παιδιά σου
Είναι οι γιοι και οι κόρες της λαχτάρας της Ζωής για τη Ζωή.
Δημιουργούνται διαμέσου εσένα, αλλά όχι από σένα
Κι αν και βρίσκονται μαζί σου, δε σου ανήκουν.
Μπορείς να τους δώσεις την αγάπη σου, αλλά όχι τις σκέψεις σου
Αφού ιδέες έχουν δικές τους.
Μπορείς να δίνεις μια στέγη στο σώμα τους, αλλά όχι και στις ψυχές τους
Αφού οι ψυχές τους κατοικούν στο σπίτι του αύριο
που εσύ δεν πρόκειται να επισκεφτείς ούτε και στα όνειρά σου.
Μπορείς να προσπαθήσεις να τους μοιάσεις
αλλά μη γυρέψεις να τα κάνεις σαν εσένα
Αφού η ζωή δεν πάει προς τα πίσω ούτε ακολουθεί στο δρόμο του το χτες
Είσαι το τόξο από το οποίο τα παιδιά σου
ωσάν ζωντανά βέλη ξεκινάνε για να πάνε μπροστά….

Τα κοιτάζω με συγκίνηση και απλά θέλω να τους ψιθυρίσω να είναι πάντα καλοτάξιδα!

φωτο: www.sanjuanbosco.net