Μυαλό… να μην καούμε

Ακόνισα την κόρσα μου, τα χόρτα για να κόψω,
αν δεν κουνώ τα χέρια μου, είπα δεν θα προκόψω.

Αν περιμένω απ΄ το Θεό, στην ίδια θέση θα ΄ναι,
και εμέ έναν ανάξιο, τα φίδια θα με φάνε.

Άσε που θα με πάρουνε, για αδιόρθωτο οι ξένοι,
κι΄ όλοι θα πουν ο Έλληνας, μέχρι κι΄ εκεί κουτσαίνει.

Και που λεφτά στην τσέπη μου, να κάμω τη δουλειά μου,
κι΄αν έχω μου χρειάζονται, να φάει η φαμελιά μου.

Έχω την υποχρέωση, απέναντι σε μένα,
και προπαντός στον τόπο μου, να ΄ναι καθαρισμένα.

Και χράπα- χρούπου ακούραστα, σαν χάρος τα θερίζω,
και δεν αφήνω τίποτα, στα χόρτα δεν χαρίζω.

Τα χόρτα είναι πρόκληση, για άρρωστα θρασίμια,
γιατ΄ έχουν μέσα κι΄ όξω τσους, του κόσμου την ασχήμια.

Και για τσου ασυνείδητους, θα είναι μια αιτία,
το ίδιο το τσιγάρο τσους, θα βάλει τη φωτία.

Ο φόβος που τα σκέφτομαι, με κάνει νοικοκύρη,
για αυτό βοηθάει ο Άγιος, που κόβω στο λιοπύρι.

Βροχή πέφτει ο ιδρώτας μου, κ΄ η κόρσα μου σαρώνει,
ένα λεβέντη υπεύθυνο, και ποιός δεν καμαρώνει.

Φοράω και την τρίτσα μου, ο ήλιος μη με στείλει,
φόρμα πιτόρου ολόσωμη, και στο λαιμό μαντήλι.

Και τα ΄χω κάμει μούσκεμα, αλλά δεν με πειράζει,
για ανθρώπους ασυνείδητους, με καίει ένα μαράζι.

Για δεν υπάρχουνε πολλοί, και στο νησί κοστίζει,
έχει να φάει η φωτιά, έτσι το γλέντι αρχίζει.

Πολλά τα προσανάμματα, εστία η κάθε ράχη,
θα ΄βρει να κάψει η φωτιά, αλλά από με… δεν θα ΄χει.

φωτο: toolplanet.gr