Μουσική ραψωδία παρά θιν’ αλος

Του Μάκη Μπετίνη

«Εάν ταις γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων, αγάπην δε μη έχω, γέγονα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον.»
Απόστολος Παύλος

Όταν οι Κασσάνδρες της απελπισίας και της απόγνωσης προφητεύουν ότι η σύγχρονη Ζάκυνθος, παραδομένη στην υλόφρονα εποχή και στην απύθμενη κατανάλωση, έχει ξεψυχήσει πολιτιστικά και είναι ένα πολιτιστικό λείψανο του παρελθόντος, περιφερόμενο, για τουριστική εκμετάλλευση και μνημόσυνα της πολιτιστικής υποκουλτούρας του τόπου μας, εκδηλώσεις σαν και αυτή που είχαν την τύχη να απολαύσουν ντόπιοι και ξένοι στο Αργάσι, πλησίον του Αρχοντικού Δομενεγίνη και σιμά στο ξωκλήσι του Αγίου Θεοδοσίου, την Τρίτη (27-6-2017) αναζωπυρώνουν την ελπίδα για το αύριο και τροφοδοτούν την αισιοδοξία για τα επερχόμενα.
Δίπλα στη θάλασσα, την ώρα που τα νερά θόλωναν από τις παλλόμενες ανταύγειες του ηλιοβασιλέματος, ένα σύνολο σαράντα παιδιών έδινε μια μουσική παράσταση, εναρμονίζοντας σε ένα αξεπέραστο μουσικό σχήμα τις φωνούλες τους με το ασύγκριτο κάλλος της περιοχής. Και ήταν τέτοια η σαγήνη και η μαγεία ώστε η θάλασσα υποκύπτοντας στο ανθρώπινο δέος εκόπασε εντελώς και έγινε «όλο ησυχία και πάστρα».
Τα παιδιά ερμήνευσαν έργα των ποιητών Ελύτη, Βαλαωρίτη, Ρώτα, Γκάτσου μελοποιημένα από τους Λάγιο, Θεοδωράκη, Χατζηδάκη, ακόμα και την Ωδή στη Χαρά του Σίλερ από την 9η Συμφωνία του Μπετόβεν, με επιστέγασμα την απαγγελία στίχων του Ύμνου της Αγάπης από το 13ο Κεφάλαιο της Α’ Προς Κορινθίους Επιστολής του Αποστόλου Παύλου.
Ήταν η εκδήλωση του Καλλιτεχνικού Εργαστηρίου «Εύηχον» υπό την καλλιτεχνική Διεύθυνση της κυρίας Παναγιώτας Παυγέλου στο Αργάσι, ένα μήνυμα ελπίδας, αγάπης και ανθρωπισμού με την ανεξίτηλη σφραγίδα της αυθεντίας και της αγνότητας των παιδιών του τόπου μας, κόντρα στη μιζέρια, στα μνημόνια, στα σκουπίδια, στην ευτέλεια και στο παραλογισμό της εποχή μας.