Το μπάνιο είναι η κάψα μου

Στην παραλία φτιάχνομαι, κάθε φορά που πάω,
το ζαχαρούχο γάλα μου, να ΄μαι γλυκός ρουφάω.

Παίρνω παγούρι με νερό, καφέ, παίρνω πετσέτα,
αυγά, ψωμί σικάλεως, μπαλάκι και ρακέτα.

Παίρνω βατραχοπέδιλα, και στρώμα να ξαπλώσω,
μάσκα για εξερεύνηση, τρόμπα για να φουσκώσω.

Στοιβάζω στο αυτοκίνητο, ομπρέλα, τραπεζάκι,
πολλά μπουκάλια αλειφτικά, και κρέμα σε βαζάκι.

Σαφώς το καρεκλάκι μου, την τρίτσα μου τα κιάλια,
και μέσα από τα πράματα, δεν λείπει η βεντάλια.

Το μπάνιο είναι η κάψα μου, πολλές φορές νυχτώνω,
2 χ 2 επιμελώς, φορτώνω ξεφορτώνω.

Τα στήνω να ΄χω σε έλεγχο, ούλη την παραλία,
και με τα λάδια ανατακτά, κάνω περιπολία.

Ρυθμίζω και τα κιάλια μου, τι παίζει να ΄μαι γνώστης,
κ΄ η στάμπα στην ομπρέλα μου, γράφει ναυαγοσώστης.

Βλέπω κορμιά ζελέδικα, βλέπω σφιχτοδεμένα,
ξεμπουχιασμένα, ξέχειλα, ορθά ή ξαπλωμένα.

Βλέπω και αγαλμάτινα, σοκολατί κομμάτια,
με κράχτη την ομπρέλα μου, τραβάω ούλα τα μάτια.

Έχω και στύλ κολυμβητή, παρ΄ όλα τα κιλά μου,
δελφίνι με τα κίτρινα, βατραχοπέδιλά μου.

Κάνω φιγούρες διάφορες, βουτάω με τη μάσκα,
πολλά ζευγάρια τα μαγιά, βλέπω να τα ΄χουν λάσκα.

Μία αγκαλιά η θάλασσα, διαπίστωσα μεγάλη,
και μέσα, και από ΄ξω τσης, τα μάτια θα μας βγάλει.

Στην αμμουδιά, στο κύμα τσης, γίνεται πασαρέλα,
δείχνει η τσιπούρα πισινό, δείχνει και η σαρδέλα.

φωτο: Fotolia.com