Οι σκέψεις μου

Δεν θέλω να ΄χω μέσα μου, πολλά γιατί με καίνε,
με πολεμούν σαν κύματα, βαθιά με βασανίζουν.

Κι΄ αν τα μπουμπούκια χάθηκαν, ξένοι βλαστοί μου φταίνε,
σιγά σιγά κ΄ αθόρυβα, βλέπω μας αφανίζουν.

Σ΄ όσα χτισμένα έχασα, δεν πρέπει να δακρύσω,
μέσα σε άδεια όνειρα, ρημάδι κ΄ η καρδιά μου.

Πρέπει να δώσω όνομα, τον ήλιο να αντικρύσω,
δεν ξέρω αν ζει η χώρα μου, ούτε και τα παιδιά μου.

Και μ΄ ένα βλέμμα ακίνητο, κοιτάω ετούτα χέρια,
που μου ΄λεγαν, και πίστευαν, πως είναι ο θησαυρός μου.

Τα ροζιασμένα με αυλακιές, λες κι΄ έπιαναν μαχαίρια,
μετρούν τα κεκτημένα τους, που χάνονται από μπρός μου.

Θα ΄θελα να ΄μαι δήμιος, για αυτούς που με σκλαβώσαν,
που μου ΄κλεψαν την πίστη μου, σώμα χωρίς ασπίδα.

Με δόσεις ο αέρας μου, στα στήθια με πληγώσαν,
τους αίτιους μου δείξανε, αλλά εχθρό δεν είδα.

Δεν θέλω να ΄χω μέσα μου, πολλά γιατί αρρωσταίνω,
ούτε έχω τη δύναμη, καημούς να ξεφυλλίσω.

Δεν έχω δέντρο και σκιά, πηγή να ξαποσταίνω,
τη βροντερή μου τη φωνή, τώρα πως ν΄ αναστήσω.

Σαν λαβωμένος γίγαντας, και με δεμένα μάτια,
με σέρνουν οι κανίβαλοι, δεν ξέρω που πηγαίνω.

Απ΄ τη ζωή μου παίρνουνε, μου κόβουνε κομμάτια,
αλλά ξεχνούν πως στέκομαι, κι΄ ακόμα ανασαίνω.

Χτυπάει στις φλέβες το αίμα μου, και η καρδιά χτυπάει,
για οξυγόνο η ψυχή, θέλει κραυγή να βγάλει.

Είναι ο θυμός σε κύματα, που έρχεται και πάει,
μα θα ακουστεί ο θόρυβος, κ΄ η έκρηξη η μεγάλη.

φωτο: Wikimedia-Commons