Το κουλούκι του Λυκούργου

Ο Νιόνιος αν το μάθατε, όλο χειροτερεύει,
μια σκέψη, ένα βάσανο, βαθιά τονε παιδεύει.

Έχει αιτία ο άνθρωπος, δεν κάνει που τα λέω,
έχει μεγάλο κόλλημα, με κειό το ρωμαλέο.

Πως θέρτε να το θέσουμε, λέτε να είναι ζήλια;
μόνο οι μαύροι το ΄χουνε, και κάτω στη Μπραζίλια.

Για το κουλούκι ο λόγος μου, που έχει ο Λυκούργος,
ένα παχιό, και μακρουλό, ο μολοσσός, ο μούργος.

Έχει προσόντα ο φίλος του, έχει μια χάρη θεία,
γιατί την κάθε μυρουδιά την παίρνει από βαθία.

Δεν φεύγει από τη σκέψη του, και όλο λέει να το ΄χα,
πλυμένο και μυριόλουστο, να μή κρατάει και μπόχα.

Ο άλλος τό ΄χει καύχημα, το ΄χει κρυφό καμάρι,
για φτούνο το προτέρημα, φιλιά πολλά έχει πάρει.

Αυτός έχει το χάρισμα, κ΄ ο Νιόνιος το μαράζι,
για αυτό βγάζει συνέχεια, ζήλια, που δεν του μοιάζει.

Κοιτάζετε, μαζώνετε, μετά του ΄ρχεται θάρρος,
από μικρός το προίκιζε, του ΄χε κρεμάσει βάρος.

Του το ΄χει πει μιά δυό φορές, αν συνεχίζει η στύση,
σ΄ αυτόνε το κουλούκι του, κληρονομιά να αφήσει.

Γνοιάζετε ο Νιόνιος, βιάζετε, για την κληρονομία,
μα ακόμα δεν του ειπώθηκε, απάντηση καμία.

Χρόνια είναι φίλοι αχώριστοι, κι΄ από κοντά τον έχει,
μην πάθει το κουλούκι του, διπλά τονε προσέχει.

Μα κ΄ ο Λυκούργος φαίνεται, πολύ τον αγαπάει,
τον Νιόνιο όλο σκέφτεται, για βόρτα όταν το πάει.

Εκείνο το κουλούκι του, να το βαστάει, του αρέσει,
που σ΄ ύπνο και σ΄ αδράνεια, ποτέ του να μη πέσει.

φωτο: www.pinterest.com