O φοβιτσιάρης

Έχω ένα φίλο αδελφικό, καλό μα φοβητσιάρη,
που αν ήξερε πως του ΄γραψα, είθε να με λιντζάρει.

Έχει γυναίκα απ΄ τσι καλές, νοικοκυρά η Κάκια,
φτιαγμένη για οικογένεια, έχει και συννεφάκια.

Τον τελευταίο τον καιρό, όλο με κουβεντιάζει,
το βλέπω εγώ στα μάτια του, κάτι τονε τρομάζει.

Μου λέει έχει θέματα, αρχίζει δεν θυμάται,
ροχαλητά και άπνοιες, τα βράδια που κοιμάται.

Βλέπει και κάτι όνειρα, σ΄ αδιέξοδα σοκάκια,
κι΄ αν πέφτει απ΄ το κρεβάτι του, τονε κλωτσάει η Κάκια.

Κάτσε τση λέω Κάκια μου, τι είναι αυτά που κάνεις;
σκορσάρω μεσ΄ τον ύπνο μου, εσύ θα με πεθάνεις.

Ζαλάδες έχω που και που, βγάζω φουσκωματάκια,
και ενοχλήσεις γενικά.. έχω ζητηματάκια.

Με πήγε η Κάκια στο γιατρό, μου ΄πε για εξετάσεις,
και μου ΄ρθανε σαν κύματα, λιποθυμιάς οι τάσεις.

Φοβάμαι τα τσιμπήματα, που θα μου πάρουν αίμα,
φαντάστηκα τη φάτσα μου, απ΄ του γιατρού το βλέμμα.

Που ΄πε κωλονοσκόπηση, οπωσδήποτε να κάμω,
μ΄ αν με πειράξουν πίσω μου, νομίζω θα πεθάνω.

Εκεί δεν άφησα ποτέ, κανείνε να με πιάσει,
ούτε την Κάκια σε στιγμές…, με χάδια να πλησιάσει.

Του είπα είναι εξέταση, τα ΄χει η ηλικία,
κι΄ αν διεισδύσει ο γιατρός, μην του κρατάς κακία.

Μου λέει κ΄ είναι η τσέρα του, για τα κυπαρισσάκια,
ολημερίς για εφτούνο του, μοιρολογάει την Κάκια.

Μ΄ έστειλε και στο διάολο…, και με φωνή μεγάλη,
στο πισινό μου ο γιατρός, δάχτυλο δεν θα βάλει.

φωτο: ClipartFox