Μολών λαβέ

Βαρέθηκε ο κόσμος και με το δίκιο του να ακούει και να διαβάζει για σκουπίδια και για χειρουργεία. Αλληλοκατηγορίες, φωνασκίες, αθετήσεις υποσχέσεων, ψεύδη και μάλιστα πολλά, υπερβολική έπαρση, υπερβολική αλαζονεία, ουσιαστική αδιαφορία για τους πολίτες και στα δύο θέματα. Και ο Τύπος εδώ, να δίνει βήμα σε όλες τις φωνές, όπως πρέπει άλλωστε, να εκφράσουν την άποψη και τη θέση τους. Όμως ο κόσμος κουράστηκε. Βαρέθηκε να ακούει θέσεις και απόψεις, κυρίως από αρμόδιους και αρχές και, κυρίως, κουράστηκε να παρακολουθεί εκατέρωθεν βολές και ο ίδιος ως άμαχος πληθυσμός, να βρίσκεται στη μέση και να υπομένει όσα προέρχονται από λανθασμένες εκτιμήσεις ή από ιδιοτελείς πρωτοβουλίες.
Δεν έχουν τέλος οι καταστάσεις για γέλια και για κλάματα που ζουν καθημερινά οι πολίτες εξαιτίας των απορριμμάτων που άρχισαν να συσσωρεύονται σε διάφορες περιοχές, ιδιαίτερα από εκείνες που δεν έγινε ποτέ αποκομιδή, από την πρώτη στιγμή, έχει ξεπεραστεί κάθε όριο αντοχής και ανοχής των κατοίκων.
Από την άλλη για ποιο λόγο η δημοτική αρχή δεν προχώρησε εγκαίρως μια σειρά από διαδικασίες που ήταν απαραίτητες για την λειτουργία της ενδιάμεσης λύσης σε Λίβα και Γαλάρο και οι οποίες θα έπρεπε να είναι γνωστές εδώ και μεγάλο χρονικό διάστημα; Και γιατι τώρα Ορθονιές ενώ προϋπήρχε αδειοδότηση;
“Επίδειξη ισχύος;”, “τεστ των ορίων αντοχής, ανοχής και υπομονής των πολιτών;” κανείς δεν ξέρει ή για την ακρίβεια δεν μπορεί να προσδιορίσει τι επιδιώχτηκε με τους χειρισμούς και πρωτοβουλίες που υπήρξαν για τη λύση του προβλήματος. Για αυτό καλές οι συσκέψεις και τα σούρτα – φέρτα αλλά αποτέλεσμα και μάλιστα ουσιαστικό είναι το γιατρικό.
Ο πολίτης δεν είναι πλέον διατεθειμένος να βρίσκει τον εαυτό του παγιδευμένο στο χρόνο και αναγκασμένο να ζει την ίδια μέρα ξανά και ξανά. Και δεν πρόκειται ούτε εμείς, ούτε κανένας από τους πολίτες να υποκύψουμε στον ηδονισμό και σε αμέτρητες απόπειρες αυτοκτονίας, για να ξεκινήσουμε σιγά – σιγά να επανεξετάζουμε τη ζωή και τις προτεραιότητές μας.
Εκ του αποτελέσματος θα κριθούν όλοι και το χειρότερο, φανταστείτε τι θα συμβεί εάν διαπιστωθεί στο τέλος πως ένα τόσο ευαίσθητο ζήτημα ερμηνεύτηκε ως πολιτικό και αξιοποιήθηκε είτε για προσωπικά, είτε για μικροπολιτικά οφέλη.
Αν εμείς θέλουμε να μείνουμε στάσιμοι, γιατί από τη φύση μας είμαστε λαός προγονολατρίας, τότε το τρένο της ανάπτυξης μας κουνάει το μαντίλι. Μεγαλώσαμε σε ένα ελληνικό μοντέλο, το οποίο δεν παρουσιάζει τίποτα διαφορετικό από μια άχρωμη κωμόπολη. Η γενιά μας δεν θυμάται, δεν είδε, δεν έζησε εκείνη τη Ζάκυνθο.
Αλήθεια, έχουμε να περιμένουμε τίποτε περισσότερο από την αδιαφορία για τον τοπο μας; Τι είναι εκείνο που στο άκουσμα της αλλαγής, μας κάνει να αντιδρούμε; Ότι και να προταθεί, εμείς αντιδρούμε. Δεν έχουμε μάτια, να δούμε την άλλη νησιωτική μεσογειακή πόλη.
Δεν ξέρουμε τη δύναμή μας. Πρέπει να αλλάξουμε, να αισθανθούμε υπερήφανοι, να διορθώσουμε εγκλήματα του χθες. Μπορούμε να γίνουμε υπόδειγμα με απλές κινήσεις. Η Ζάκυνθος δείχνει αποφασισμένη να μην αφήσει να πάει χαμένη μια σεζόν που φαίνεται πως θα καταγραφεί ως μία από τις πιο θετικές των τελευταίων ετών. Τροχοπέδη στα πλάνα αυτά βέβαια συνεχίζει να αποτελεί η κατάσταση με τα σκουπίδια. Ο χρόνος κυλά γοργά και οι φιλότιμες προσπάθειες δεν αρκούν πια για να ανατρέψουν δραματικά την κατάσταση. Μέχρι όλοι θα λένε μολών λαβέ!