Ο Άρραφος Χιτώνας του Ιησού

ΓΡΑΦΕΙ Η Μ. ΡΟΥΚΑΝΑ
ΦΙΛΟΛΟΓΟΣ – ΛΑΟΓΡΑΦΟΣ

Να “αγγίξουμε” τον χιτώνα του.
Να νιώσουμε λίγο από την αγάπη Του. Να τον αφήσουμε να μπει στην καρδιά μας.
Καθώς βάδιζε στο μαρτύριό του, ο χιτώνας του ριγμένος προς τα πίσω, άφηνε να φαίνονται τα σημάδια από το μαρτύριο και τις πληγές που αιμορραγούσαν.
Σύμφωνα με το κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον (19, 23-24), οι Ρωμαίοι στρατιώτες που σταύρωσαν τον Χριστό μοίρασαν μεταξύ τους τα ρούχα του, εκτός του χιτώνα για τον οποίον έβαλαν κλήρο. Ο χιτώνας μάλιστα εκείνος ήταν άρραφος “Οἱ οὖν στρατιῶται, ὅτε ἐσταύρωσαν τὸν Ἰησοῦν, ἔλαβον τὰ ἱμάτια αὐτοῦ καὶ ἐποίησαν τέσσαρα μέρη, ἑκάστῳ στρατιώτῃ μέρος, καὶ τὸν χιτῶνα. ἦν δὲ ὁ χιτὼν ἄραφος, ἐκ τῶν ἄνωθεν ὑφαντὸς δι’ ὅλου. εἶπαν οὖν πρὸς ἀλλήλους· μὴ σχίσωμεν αὐτόν, ἀλλὰ λάχωμεν περὶ αὐτοῦ τίνος ἔσται· ἵνα ἡ γραφὴ πληρωθῇ [ἡ λέγουσα]· διεμερίσαντο τὰ ἱμάτιά μου ἑαυτοῖς καὶ ἐπὶ τὸν ἱματισμόν μου ἔβαλον κλῆρον. Οἱ μὲν οὖν στρατιῶται ταῦτα ἐποίησαν.” Σύμφωνα μάλιστα με ισχυρή μεσαιωνική δυτικοευρωπαϊκή παράδοση, ο άρραφος χιτώνας υφάνθηκε από την Παναγία όταν ο Ιησούς ήταν μικρός και από εκεί και πέρα ο χιτώνας μεγάλωνε θαυματουργικά μόνος του μαζί με τον Χριστό. Είναι από λείο βαμβακερό ή λινό ύφασμα καστανού χρώματος με σφικτή και πυκνή πλέξη. Στο εσωτερικό αυτού του χιτώνα βρέθηκε ένα κομμάτι ενιαίου μεταξένιου υφάσματος πολύ καλά διατηρημένου. Η πίσω πλευρά του είναι κάποιου είδους γάζας, ενώ στην μπροστινή πλευρά, παρατηρούνται “μπαλώματα” από φίνο δαμασκηνό μετάξι, πάνω στο οποίο μπορούσε κάποιος να παρατηρήσει σχέδια πουλιών σε κίτρινο και κόκκινο χρώμα. Οι βυζαντινοί ταφτάδες και το άλλο μετάξι είχαν προστεθεί στο ‘ένδυμα’ για να το προφυλάξουν.
Ο χιτώνας που φορούσε πριν τη σταύρωση ήταν υφαντός από πάνω μέχρι κάτω. Ένας Ρωμαίος αξιωματικός είχε πρωτοστατήσει στη διαδικασία του σταυρικού θανάτου και ο καταδικασθείς Χριστός ζούσε ακόμη επί του Σταυρού γεμάτος οδύνη τις στερνές ώρες της ζωής του. Ο χιτώνας, κάτι αχρείαστο πια γι’ αυτόν είχε αφεθεί στη ρίζα του Σταυρού. Οι στρατιώτες έπιναν και τον έπαιξαν στα ζάρια.

Σύμφωνα με ρωμαιοκαθολική παράδοση…
Η Αγία Ελένη, η μητέρα του Μεγάλου Κωνσταντίνου, ανακάλυψε τον άρραφο χιτώνα στους Αγίους Τόπους το έτος 327 μ.χ μαζί με διάφορα άλλα κειμήλια, συμπεριλαμβανομένου και του Τιμίου Σταυρού. Σύμφωνα με αυτήν την παράδοση, η Αγία Ελένη κληροδότησε τον άρραφο χιτώνα του Χριστού στην πόλη της Τρηρ στη Γερμανία, όπου ο Μέγας Κωνσταντίνος είχε ζήσει για μερικά χρόνια πριν γίνει αυτοκράτορας και όπου έχτισε πολλά δημόσια οικοδομήματα που σώζονται μέχρι σήμερα. Η ιστορία του άρραφου χιτώνα του Χριστού της Τρηρ είναι ιστορικά βεβαιωμένη μόνο από τον 12ο αιώνα και μετά. Κατά το 1512, κατά τη διάρκεια μιας επίσκεψής του εκεί, ο αυτοκράτορας Μαξιμιλιανός Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας απαίτησε να δει τον άρραφο χιτώνα του Χριστού που ήξερε ότι φυλασσόταν εκεί. Πράγματι ο Ρωμαικοθολικός Αρχιεπίσκοπος της Τρηρ Richard von Greiffenklau διέταξε το άνοιγμα της λειψανοθήκης και την παρουσίαση του υπερπολύτιμου λειψάνου στον αυτοκράτορα. Μαθαίνοντάς το, οι κάτοικοι της Τρηρ, απαίτησαν επίσης να δουν και εκείνοι τον άρραφο χιτώνα. Στη συνέχεια, και κατά τακτά χρονικά διαστήματα, ο άρραφος χιτώνας παρουσιαζόταν στους προσκυνητές.

Σύμφωνα με άλλη παράδοση…
H Αγία Νίνα η Ισαπόστολος, η φωτίστρια της Γεωργίας διαβάζοντας το Ευαγγέλιο και το κεφάλαιο της Σταύρωσης, διερωτήθηκε που μπορεί να βρίσκεται ο χιτώνας του Χριστού. Ρώτησε κι έμαθε ότι είχε μεταφερθεί στην Ιβηρία από ένα ραβίνο και φυλασσόταν στην πόλη Μιτσχέτη.Το μετέφερε εκεί ο ραβίνος της πόλεως που ονομαζόταν Ελιόζ, ο οποίος την είχε παραλάβει από το στρατιώτη που την κέρδισε στην κλήρωση κάτω από τον Σταυρό. Ζήτησε τη βοήθεια της Παναγίας για να μεταβεί εκεί και να προσκυνήσει τον χιτώνα. Η Θεοτόκος εμφανίστηκε στον ύπνο της και την προέτρεψε να μεταβεί στην Ιβηρία και να κηρύξει το Ευαγγέλιο. Μαζί της θα έφερε ένα Σταυρό από κληματόβεργες, που της πρόσφερε η Παναγία, για να είναι η ασπίδα και ο φύλακάς της στη μεγάλη αποστολή που αναλάμβανε. Γύρω από τον Σταυρό η Νίνα έπλεξε μία κοτσίδα από τα μαλλιά της και αναχώρησε για την Ιβηρία. Η Νίνα κήρυξε το Ευαγγέλιο στους ντόπιους και κατάφερε με το χάρισμα της θαυματουργία να μεταστρέψει στο χριστιανισμό και το βασιλικό ζεύγος της Ιβηρίας, Μιριάν και Νάνα. Στη διάρκεια της αποστολής της βρήκε πού είχε εναποτεθεί ο Χιτώνας του Χριστού και στο σημείο εκείνο ανήγειρε το ναό του Αγίου Στύλου.

Απολυτίκιον…
“Προσκυνούντες τον τόπον εναποθέσεως του Σού Αρράφου Χιτώνος, Λόγε Θεού και Θεέ, οι πιστοί πανευλαβώς Σε ικετεύομεν· Εν τη ενότητι της Σης αγαπήσεως ημάς συντήρει εις τους αιώνας και στίφη αιρετιζόντων δίωκε, Σώτερ, η Αλήθεια”

Μεγαλυνάριον…
“Άρραφον Χιτώνά Σου, Λυτρωτά, ον ευρείν επόθει εν Ματσχέτα τη ιερά η Αγία Νίνα, ποθούμεν προσκυνήσαι εν γη τον κεκρυμμένον, Σώτερ Θεάνθρωπε”

φωτο ahdoni-blogger