Άγιες Ημέρες

Η φύση είναι αλάνθαστη, στο ραντεβού κ’ εφτούνη,
χορτάριασε, ανθοβολεί, τση γης κάθε μπουκούνι.

Φούντωσε αγριολούλουδα, πετάνε χελιδόνια,
κι απ’ τσι φωλιές φτερούγισαν, τ’ ασκόπουλα στα κλώνια.

Μια αρμονία απλώνεται, παντού χαρά μοιράζει,
άλλος πετάει τ’ άχρηστα, κι άλλος ξεχορταριάζει.

Ο κάθε κήπος, τσι αυλές, στο παρεθύρι η γλάστρα,
μοσχοβολάει γύρωθε, κι όλη μ’ ασβέστη η πάστρα.

Ευλογημένη η εποχή, Άγιες τούτες οι μέρες,
βαγιά τον προϋπάντησαν, πρωτόπαιχτες φλογέρες.

Έρχεται Πάσχα φίλοι μου, κι οι πασχαλιές το λένε,
βιολέτες για τη χάρη σου, ήλιε μου αγιασμένε.

Πόσα πολλά θε να μας πει, το Άγιο το βλέμμα,
ρωτάει ποιο μας διοικεί, η αλήθεια ή το ψέμα.

Ρωτάει εμάς τα πρόβατα, και μ’ ένα τρόπο ήπιο,
που δεν καταλαβαίνουμε, ποιος άδικο, ποιος δίκιο.

Οι Άγιες μέρες έρχονται, μέρες με σημασία,
για καθενός μας το σταυρό, σημαίνει η εκκλησία.

Κι η Ζάκυνθος είν’ έτοιμη, και ανάλογα ντυμένη,
μαζί με μας στοχάζεται, μετράει, τσι περιμένει.

Δευτέρα η αγωνία μας, κι η απόχρωση στο φως μας,
Τρίτη κάποιος δοσίλογος, που λέγεται αδελφός μας.

Τέταρτη λύπη απέραντη, η μέρα συννεφιάζει,
και το φεγγάρι που ‘χει βγει, στον ουρανό κουρνιάζει.

Πέμπτη το χρώμα τση το μωβ, και στην καρδιά ο πόνος,
για αυτά που είναι υπεύθυνος, ο άνθρωπος ο μόνος.

Παρασκευή η ληστεία μας, μυαλό καρφιά γεμάτο,
το φως το Αναστάσιμο, θα φέξει αργά Σαββάτο.

φωτο: vimaorthodoxias.gr