ΜΠΑΙΝΕΙ ΜΕΓΑΛΟΒΔΟΜΑΔΟ

Μπαίνει Μεγαλοβδόμαδο, και τα σκουπίδια ακόμα,
νιώθω ντροπή για μένανε, μιά πίκρα έχω στο στόμα.

Κι΄ όλο βαστιέμαι άχρηστοι, κι΄ όλο για να μη βρίσω,
έχω στη μπούκα μπόλικα, λόγια να σας στολίσω.

Λόγια που είναι ανάλογα, και που θα σας ταιριάζουν,
κοσμητικά επίθετα, χίλια που να σας μοιάζουν.

Και όχι εσάς τσου τωρινούς, και τσ΄ άλλους τσου πιό πίσω,
σακιά θα πάρω πίσω μου, αλάτι να σκορπίσω.

Να φύγετε από πρόσωπο, να πάτε να χαθείτε,
όσες μετάνοιες, και σταυρούς, δεν θα συγχωρεθείτε.

Μπαίνει μεγαλοβδόμαδο, μα τίποτα δεν σιάζει,
και κάτου από τη βρόμα μας, η Ζάκυνθος στενάζει.

Περνάει κι΄ αυτή τα πάθη τσης, και που το συνεχάνε,
αυτοί που την πιστεύουνε, και που την αγαπάνε.

Αυτοί με τ΄ άθλιο πρόσωπο, τση εικόνας.. το ρεζίλι,
που ονόμασαν κι΄ εφτούνονε, σε σκουπιδο- Απρίλη.

Που ΄ναι διπλά ανίκανοι, και κάνουν πως τα ξέρουν,
που κατα βάθος νιώθουνε, ρεζίλια και υποφέρουν.

Βογγάει μαζί ο πολιτισμός, το στόμα μόνο ανοίγει,
κι΄αν προσπαθεί στο βήχα του, σκουπίδι το νε πνίγει.

Σταυρόνονται οι προσπάθειες, κι΄ αυτά που υλοποιούμε,
υπομονή μας είπανε, πρέπει να καταπιούμε.

Μα δεν θα γίνει τίποτα, γιατί παντού βρωμάει,
μ΄ εφτούνους θα τον πιάσουμε, και τον σκουπιδο- Μάη.

Νιώθω ντροπή για ούλους τσου, ντροπή για αυτούς που θα ΄ρθουν,
ποιός φταίει για το μπάχαλο, αυτοί δεν θα το μάθουν.

Μπαίνει μεγαλοβδόμαδο, και του Χριστού τα πάθη,
κι΄ εμείς ληστές γινόμαστε, απ΄ άγνοια και λάθη.

φωτο: dogma.gr