Ο Ανδρέας…

Νέος, καλός, με πόληψη, λεβέντης δίχως άλλο,
και στη δουλειά του λέγετε, ταλέντο είναι μεγάλο.

Βουλιάει από συνείδηση, βαστιέται στην αλήθεια,
δεν τρώει μπάμιες, λάχανα, πατάτες, κολοκύθια.

Στα σοβαρά τα θέματα, στην κάνη έχει το βόλι,
είν’ ένα υπολογίσιμο, με τσάκατα πιστόλι.

Είναι κομμάτι εκρηκτικός, κι ολίγον νεφελώδης,
γίνεται κι ασυγκράτητος, έως και θυελλώδης.

Πολλές φορές σ’ αγνόηση, αρχίζει η ακολουθία,
φωνές, βρισιές, σε κύματα, τρομάζουνε τα Θεία.

Καλεί… δεν παίρνει απάντηση, χάνεται η υπομονή του,
Νοσοκομείο, Διοίκηση, το “κόκκινο” πανί του.

Είναι φωτιά ο άνθρωπος, τσακμάκι στη σβερτάδα,
προέκταση του πήχη του, είν’ η “γαλάζια δάδα”.

Πάντως έχει τον τρόπο του, δεν τρώει πατατάκια,
δεν ζει για μικροσχόλια, και μικροθεματάκια.

Τον είδα πως τον έβγαλε, το Δήμαρχο αράουτ,
κι αν είπως δεν του ξέφευγε, τον είχε για νοκ – άουτ.

Όταν ακούει “Κολοκοτσάς”, αλλά και για σκουπίδια,
γίνεται ταύρος, βίσωνας, σμίγει μαλλιά και φρύδια.

Μόνο που έχει πρόβλημα, και ενοχλοπιέσεις,
του λέει ο Αρχισυντάκτης του, να παίζει με υφέσεις.

Αλλά και κει στη δίεση, το παίζει… και με θάρρος,
μα στην τραμπάλα υπερισχύει, του Μούτσιου το βάρος.

Ζύγι και το εκτόπισμα, δεν το ‘χει καταλάβει,
μπάσο σκαρί για θάλασσα, κι ακούνητο καράβι.

Παρ’ όλα αυτά, έχει γραμμή, έχει φωνή και χρώμα,
μα στο προφίλ του φαίνεται, θέλει και κάτι ακόμα.

φωτο: ClipartFest