Τα υποδήμματά μου

Παπούτσια για το Πάσχα μου, θέλω να αγοράσω,
μα πρώτα κάποια χρέη μου, θέλω να ξεπεράσω.

Έχω χαρτιά λογαριασμούς, που με ΄χουν κατακλύσει,
και πρέπει στον καθένανε, πρώτα να δώσω λύση.

Έχω πολλά τα θέματα, μήνες τα λογαριάζω,
τα κάνω εκεί στο μέρος μου, κάθε πρωί π΄ αδειάζω.

Μετράω εκεί την τσέπη μου, που ΄ναι κατεβασμένη,
μα δεν μου περισσεύουνε, για μένανε δεν μένει.

Και σφίγγουμαι απ΄ τα νεύρα μου, πέρνω φωτιά κι΄ ανάβω,
κάνω και την ανάγκη μου, χωρίς να καταλάβω.

Ένα χειμώνα σκέφτομαι, για τα υποδήματά μου,
μα μ΄ ένα τρόπο που΄ βρηκαν, χάνω τα χρήματά μου.

Θα μείνω με το όνειρο, όπως και τόσοι άλλοι,
μπορεί κάποιο ελάττωμα, το νύχι να μου βγάλει.

Καινούργιο το πατούμενο, κι΄αν πει να περπατήσει,
κάπου σε κάποιο δάχτυλο, μπορεί να σε χτυπήσει.

Πάντως τα ονειρεύομαι, μαύρα με μπουρλιαστήρια,
μα η τσέπη μου τ΄ απέρριψε, δεν κάνει λέει χατήρια.

Δεν έχεις, δεν σου φτάνουνε, τα πόδια να υποδέσεις,
είναι ακριβά για σένανε, κι΄ ας ξέρεις να τα δέσεις.

Εκεί που ούλα μου ΄ρχουνται, ψάχνω να βρώ μια λύση,
ξανα μετράω πάλι αργά, μη κάποιο έχει κολλήσει.

Αλλά δεν είμαι τυχερός, το λένε οι υποχρεώσεις,
άφησε πιά το μέτρημα, και σφίξου να αλαφρόσεις.

Σφίξου μορέ κακόμοιρε, κουνήσου κάμε κάτι,
θα ΄ναι μικρή η απόδοση, και θα σε πούν σακάτη.

Θέλω κι΄ εγώ το Πάσχα μου, παπούτσια για να πάρω,
μα δεν μου μένει τίποτα, εγώ μόνο καργάρω.

φωτο: Pixabay