Υποκλίνομαι!

Ζακυνθινοί πολίτες μου, κι αγαπητοί μου φίλοι,
δεν ξέρω αν το νιώθετε, η ζωή σ΄ εμάς οφείλει.

Και όλοι αυτοί που φαίνονται, και τα ηνία βαστάνε,
λογαριασμό αν κάμουμε, πολλά μας εχρωστάνε.

Εμείς έχουμε απαίτηση.. κι αυτοί προσπάθειες κάνουν,
πως θα διαλύσουν το νησί, και πως θα μας ξεκάνουν.

Απ΄ τσι επιτυχίες τσους, παίρνουμε ηλεκτροκλήσεις,
στη σκουπιδογιγάντωση, οφείλουμε υποκλίσεις.

Τον τελευταίο τον καιρό, κοντεύω να σγομπιάσω,
δούλος… με τσι υποκλίσεις μου, μέχρι που θα κομπιάσω.

Είναι μια νύφη το νησί, κι΄ οι στολισμοί για γάμο,
όπου περάσω από σωρό, υπόκλιση θα κάμω.

Γέρνω και υποκλίνομαι, που τ΄ όνομά τσους φέρει,
αυτών που είναι άξιοι, και τα ΄χουν καταφέρει.

Μία πρωτιά παγκόσμια, και που κρατάει μήνες,
μια γιορτή με πρόσωπο, και μετριοφροσύνες.

Θέλει πολύ προσπάθεια, για να βρωμίσεις τόπο,
για αυτό και κάθε υπόκλιση, για εμέ δεν έχει κόπο.

Έχουν θεριέψει οι θεμονιές, παντού όπου κι΄ αν πάω,
και είναι άξιες σεβασμού, όταν τσι συναντάω.

Παίρνω βαθιά υπόκλιση, στην συγκατοίκησή μου,
και οι γιατροί διαγνώσανε, για την κατάστασή μου.

Έχω μια νέα πάθηση, που λέγεται σκουπίδια,
τα βλέπω ούλα πρόσωπα, τα βλέπω και στολίδια.

Μία μουρλοκατάσταση, μα παίρνει θεραπεία,
άμα μπορέσω και τα δω, ούλα σαν ουτοπία.

Θα πάω και για ξεκούραση, να κάτσω κάνα μήνα,
κει στο Δαφνί, αριστερά, σαν μπαίνεις στην Αθήνα!

φωτο: monogoneis.org