Το όνειρο του Θάνου

Μανούλα, σαν κοιμόμουνα, είδα είμουνα αστέρι,
ψηλά εκεί στον ουρανό, ένα μικρό αστεράκι.

Κι η γη φαινόταν όμορφη, και χρυσοκεντημένη,
ζωγραφισμένη χρώματα, σαν το μικρό μου τόπι.

Γαλάζια ήταν, πράσινη, είχε καφέ, είχε μαύρο,
σε μια ακρούλα κόκκινο, και σα να έσταζε αίμα.

Είδα και μαύρες θάλασσες, που πάλευαν χεράκια,
και μέσα από τα κύματα, πέταγαν αγγελούδια.

Στο όνειρο μανούλα μου, είδα και το Χριστούλι,
και γύρω από τη φάτνη του, η ζεστασιά κι η αγάπη.

Και εγώ τον παρακάλεσα, απ’ τ’ όνειρο για ειρήνη,
να δώσει το χαμόγελο, σε όλα τα παιδάκια.

Να δώσει αγάπη, ζεστασιά, στον παγωμένο κόσμο,
και εγώ θα ‘μαι το αστέρι του, που θα τονε φωτίζει.

****
Στον ουρανό ένα αστέρι, σαν ήλιος λάμπει,
ηχούν οι κάμποι, ψαλμοί αγγέλων ωσαννά,
η φύσις χαίρει, χαίρει η πλάση.

Πάλλεται η ψυχή μας, χαρά μεγάλη,
χαράς το δάκρυ, Χριστού η θεία γέννηση,
φως στην καρδιά μας, στον κόσμο αγάπη.

Μάγοι σοφοί με δώρα, αγνή μητέρα,
της νύχτας οδοιπόροι, με τον αστέρα.

Γονατιστοί προσφέρουν, και προσκυνάνε,
στο σπήλαιο, στη φάτνη, το θείο βρέφος.

Ζέστανε την καρδιά μας, αυτή η νύχτα,
η άγια νύχτα, βοσκοί και μάγοι αγρυπνούν,
ευλογημένα τα ζώα γύρω.

Στη γη γλυκοχαράζει, μες την ψυχή μας,
το φως κι΄ η ελπίδα, δόξα εν Υψίστοις οι ουρανοί,
μικρέ Χριστέ μου, μικρέ Σωτήρ μου.

φωτο: HelpPost