Είδαμε το φως το αληθινό

kastro_fotagogisi

“Σώστε με, καλοί μου άνθρωποι. Έχω τη δυνατότητα να σας προσφέρω τον πολιτισμό μου. Έχω την ικανότητα να σας φέρω κόσμο και κυρίως να είσθε υπερήφανοι για μένα…”, φώναζε εδώ και χρόνια το Ενετικό Φρούριο του νησιού μας.
Ένα έργο αφηρημένης τέχνης, που βρίσκεται για αιώνες πάνω από το κεφάλι μας, κακοποιημένο, όπως τα περισσότερα μνημεία της χώρας, να περιμένει τον πανδαμάτορα χρόνο, για να το στείλει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας.
Εδώ και είκοσι περίπου χρόνια, κοιτούσαμε τον Καστρόλοφο, όταν η νύκτα σκέπαζε με τα μαύρα πέπλα της την πόλη και αντικρίζαμε τον, επί αιώνες, ακοίμητο Φρουρό του Τζάντε, σιωπηλό και έρημο.
Αγναντεύαμε τις απέναντι ακτές της Πελοποννήσου και μας χαμογελούσε, καμαρωτό και χρυσοστολισμένο, το Κάστρο της Κυλλήνης, το περίφημο Χλεμούτσι. Και μετά αναρωτιόμαστε: γιατί όχι και το δικό μας; Τόσο ανέφικτο είναι πια;
Κατά καιρούς, κάποιοι αιρετοί που αγαπούσαν τον τόπο τους, προωθούσαν μελέτες και ιδέες για να δώσουν ζωή σ’ αυτό το υποτίθεται άχρηστο και νεκρό κουφάρι.
Το τέρας της γραφειοκρατίας, σε συνδυασμό με την εναλλαγή των προσώπων στην κεντρική και τοπική εξουσία, άφηναν τα χαρτιά να γεμίζουν τα συρτάρια των υπουργικών γραφείων.
Και να που την επομένη των Θεοφανίων, ημέρα σημειολογική, εγένετο φως! Το θαύμα που όλοι αναμέναμε, εδώ και πολλά χρόνια, δηλαδή, ο ηλεκτροφωτισμός του Κάστρου είναι γεγονός.
Η δημοτική αρχή επέλεξε να μην το διατυμπανίσει, αλλά σεμνά και ταπεινά, να προχωρήσει σε μια πρόβα. Μήπως κάτι στραβώσει. Ήθελε να είναι σίγουρη και μετά να το ανακοινώσει.
Το ευχάριστο είναι ότι έγινε η αρχή. Σίγουρα από εδώ και πέρα θα αλλάξει και η όψη της πόλης, και του νησιού, και θα είναι, πλέον, κάτι που θα μας κάνει υπερήφανους.
Θέλει δουλειά ακόμα για να αναδειχτεί πλήρως, αλλά είπαμε κάθε αρχή και δύσκολη. Το σημαντικό πάντως είναι, ότι πραγματικά η φωταγώγηση δίνει μια ευχάριστη νότα στην εικόνα της πόλης μας. Λειτουργεί ως πόλος έλξης τουριστική και ντόπιας.
Αλλά δεν θα πρέπει να επαναπαυόμαστε. Διότι προέχουν τα πρανή. Αν δεν θέλουμε να δούμε τα τείχη μαζί με τους προβολείς να κατρακυλάνε στην Πλατεία Σολωμού.
Μέχρι τότε θα έχουμε να ασχοληθούμε με τις αψιμαχίες και τις κόντρες των αιρετών πρώην και νυν. Για το τίνος το όνομα θα πρέπει θα φέρει η πλακέτα του έργου. Αυτό έχει αξία και σημασία στις μέρες μας. Ποιος θα πάρει τις δάφνες και τα μπράβο και όχι ότι καταφέραμε να μπούμε με το δεξί στο δίσεκτο κατά τα άλλα 2016.
Ας αφήσουμε τους δημότες να το χαρούν, όπως και τους επισκέπτες που κατά καιρούς θα έρχονται στον τόπο μας.
Μην τους χαλάτε τη διάθεση και τους θυμίζετε το μαράζι που είχαν να δούν το Βενετσιάνικο Κάστρο, να δεσπόζει πάνω από την πόλη, φωταγωγημένο να λάμπει στο σκοτάδι της νύχτας και να καμαρώνει και αυτό, όπως το Χλεμούτσι στην απέναντι ακτή της Κυλλήνης.