Για έναν δύσκολο δρόμο…

Γράφει ο Μπάμπης Πυλαρινός
[email protected]
(Κάθε πρώτη Τετάρτη του μήνα)

Tον Πέτρο είχα να τον δω αρκετά χρόνια. Είναι ομοφυλόφιλος αλλά αυτό «έπρεπε» να το μάθεις από κάποιον άλλον. Όλα ήταν κρυμμένα και κρυφά, δικαίωμά του, βέβαια, αναμφισβήτητο. Δεν είχε ποτέ κάποιον σύντροφο στη ζωή του. Δυστυχώς, οι σύντροφοι του ήταν μόνο ερωτικοί, εφήμεροι και άγνωστοι. Το υποθέταμε όσοι τον «ξέραμε» από κάτι μισόλογα. Εξευτελιστικό, επικίνδυνο και μάταιο, αλλά επιλογή του. Δεν τον πιστεύω αυτόν τον τρόπο, προσφέρει κάποια ικανοποίηση των ερωτικών αναγκών, δεν καλύπτει, όμως, τη βασική ανάγκη για μια βαθιά και ουσιαστική σχέση με τον ερωτικό σύντροφο.
Είναι αυτό πρόβλημα του δυτικού πολιτισμού, μανιχαϊσμός. Ο άνθρωπος κομματιάζει το είναι του, τις ανάγκες του «βρόμικου» σώματος, από τη ψυχή του, και παύει να είναι μια ψυχοσωματική ενότητα αλλά άθροισμα αναγκών ασύνδετων και αντιφατικών μεταξύ τους. Ο κάθε άνθρωπος είναι ελεύθερος να επιλέξει την ερωτική του ζωή, εφόσον αυτή δεν παραβιάζει στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα, δηλαδή, εφόσον ο ερωτικός σύντροφος είναι ενήλικος και προσέρχεται ιδία θέληση στην ερωτική συνεύρεση, χωρίς κανενός είδους πίεση. Επειδή «παίζουν» ακόμα τα ανώμαλος, κίναιδος, κουσούρια και διάφορα άλλα που λένε διάφοροι ταλιμπάν ιερείς και μη, ας συνεχίσουμε λίγο με τα θεολογικά. Για μένα, η αμαρτία συνδέεται με την εκμετάλλευση, με την αδιαφορία, την έλλειψη σεβασμού για τον άλλον, να μην συμπονάς, να είσαι αδιάφορος, να απορρίπτεις.

Γιατί το ομοφυλόφιλο ή ετεροφυλόφιλο δεν το διαλέγεις, απλώς είσαι, και, τέλος πάντων, επειδή δεν πιστεύω σε έναν Ιησού Χριστό νόμων και κανόνων, όπως αγαπούν τόσο πολύ οι προτεστάντες Γερμανοί «εταίροι» μας, που οι κακοί τους παραβιάζουν και τους περιμένει η τιμωρία, και οι καλοί τους τηρούν και απολαμβάνουν, ω Φαρισαίοι υποκριτές, με κανένα τρόπο δεν μπορώ να συμμεριστώ τις απόψεις διαφόρων γραφικών με χυδαίες ομοφοβικές απόψεις, που τις διανθίζουν με την πιο πεζοδρομιακή φρασεολογία για το πόσο αμαρτωλό είναι να είσαι κάτι που δεν το διάλεξες. Τέλος πάντων ή η ανατροφή ευθύνεται ή γεννήθηκες έτσι, κανείς δεν το διαλέγει. Και το έγκλημά τους ολοκληρώνεται με ό,τι μου διηγήθηκε ο Πέτρος, που πέρασε, προχθές, από το εργαστήριο. Μου ανακοίνωσε ότι έχει βρει πνευματικό, που του είπε πως θα τον θεραπεύσει από το «κουσούρι» της ομοφυλοφιλίας, έτσι το αποκάλεσε, και θα παντρευτεί, και μου τα έλεγε και αυτά ο κακομοίρης, χαρούμενος κιόλας. Θεέ μου, σε πόσο μεγάλη πλάνη μπορεί να οδηγηθεί ένας άνθρωπος. Από την άλλη, λυπήθηκα τόσο πολύ, η κοινωνική πίεση απέναντι στη ομοφυλοφιλία είναι ακόμα πολύ έντονη και αυτός ο άνθρωπος οδηγείται σε ό,τι πιο αποτρόπαιο και βάρβαρο μπορεί να κάνεις στον ίδιο σου τον εαυτό. Να απορρίψεις αυτό που είσαι και να κοιτάξεις στον καθρέφτη και να πεις: από σήμερα δεν είμαι ο Πέτρος που ερωτεύεται άντρες, αλλά ο Giacomo Casanova και του αρέσουν τα θηλυκά. Και σε πιάνει θλίψη για αυτήν, την κοινωνία που αναζητά μόνο αντίγραφα του πιο χυδαίου, ανέραστου και απάνθρωπου προτύπου. Αντριλίκι, μαγκιά, βία, μπούλινγκ, χλευασμό σε ό,τι διαφέρει, διασυρμός σε ό,τι προκαλεί άγχος και, εν τέλει, απογοήτευση για έναν φίλο, που θέλει τελικά να «είναι» κάποιος άλλος σε ένα μοναχικό και δύσκολο δρόμο που βρέθηκε.

Αλλά γιατί τόση ένταση για κάποιον ομοφυλόφιλο. Συνήθως, αυτός που έχει εμμονή, βρίζει χυδαία, χασκογελάει ή ανθυπομειδιά με υπονοούμενα, κάποιο άλυτο θέμα με την ομοφυλοφιλία έχει και το προβάλλει στους άλλους. Ο ίδιος δεν τολμάει να αποδεχθεί τον ομοφυλόφιλο του εαυτό. Είτε ότι ένα κομμάτι του εαυτού έχει κάποια ομοφυλόφιλα αισθήματα ή ότι βασικά έχει μόνο ομοφυλόφιλα. Γιατί ο πατέρας του, του το είπε με όλους τους τρόπους: ότι αν είσαι, τελείωσες. Δηλαδή, τρόμος. Προχθές, έμαθα πως πολλοί πατεράδες τώρα παίρνουνε τα αγοράκια τους και τους δείχνουν, στο You tube, βιντεάκια πορνό, για να τους «κάνουνε άντρες», μην πάει και βγει το παιδί λάθος. Μα, σε πόσο πανικό μπορεί να βρίσκεται αυτός πατέρας που, ή είναι τόσο αφελής που να πιστεύει ότι με την τρομοκρατία διαπαιδαγωγείς ανθρώπους και, μάλιστα, σε τόσο βαθιά πράγματα, όπως είναι ο ερωτικός προσανατολισμός, ή προτιμά το παιδί του να ζήσει μια ζωή, που δεν του ταιριάζει, φτάνει ο ίδιος να αποφύγει το «στίγμα», πράγμα που το θεωρώ και το πιο πιθανό. Να πώς γεννιέται, λοιπόν, ένας θύτης του μπούλινγκ: είναι το θύμα της ενδοοικογενειακής τρομοκρατίας, αν αναρωτιόμαστε, μετά τα τελευταία τραγικά γεγονότα, στα Γιάννενα.
Και κάτι αισιόδοξο από το σύγχρονο νέο κόσμο των ιντερνετικών κοινωνικών δικτύων.
Τα αδέλφια Austin και Aaron Rhodes αποφάσισαν, την Πρωτοχρονιά του 2015, να πάρουν τηλέφωνο τον πατέρα τους, για να του πουν αυτό, που ποτέ δεν τόλμησαν να του πουν. Ήθελαν φαίνεται πια στην ηλικία τους, γύρω στα 25 μου φαίνονται, να μην κρύβουν κάτι τόσο σημαντικό από τον πατέρα τους, ότι είναι και οι δυο τους ομοφυλόφιλοι. Την όλη σκηνή κατέγραψαν στο You tube και μπορείτε να δείτε το βίντεο στο http://youtu.be/L3K0CJ8usPU

Το γιατί γίνεται κανείς ομοφυλόφιλος υπάρχουν κάποιες ενδείξεις ότι, συνήθως, είναι παιδιά οικογενειών, με πατέρα ή απόντα ή με πολύ ασθενή παρουσία στην οικογένεια, ασθενές ανδρικό πρότυπο το λένε.

Τη στιγμή που πάει ο ένας αδελφός να το πει στον πατέρα τους βουρκώνει και για αρκετό διάστημα δεν μπορούν να μιλήσουν και οι δυο, γιατί τους πνίγουν τα δάκρυα της συγκίνησης. Αναλαμβάνουν σιγά – σιγά και μετά από κάποια δευτερόλεπτα το λένε στον μπαμπά. Ο πατέρας ακούγεται αρκετά σοκαρισμένος, αλλά μετά από λίγα δεύτερα ισορροπεί λιγάκι και γίνεται αρκετά τρυφερός. «Δεν ξέρω τι να πω», λέει «δεν έχει νόημα να πω γιατί, αν θ’ αλλάξει», μονολογεί. «Είμαι ο πατέρας σας, αυτό δεν θα αλλάξει ποτέ. Σας αγαπώ πολύ και τους δύο και αυτό δεν θα αλλάξει ποτέ». Επαναλαμβάνει νομίζω, δύο ή τρις φορές, ότι «εσείς να ζήσετε τη ζωή σας, όπως εσείς θέλετε, είναι δική σας η ζωή».
Τα καλά του «νέου ψηφιακού κόσμου», κοιτώντας με παρρησία στο φακό, πριν πάρουν το ιστορικό τηλέφωνο τον πατέρα, λένε:
«Το 2015 πιστεύουμε ότι είναι πια καιρός να είμαστε ο εαυτός μας. Ελπίζουμε πως με αυτό που κάνουμε, θα σας ενθαρρύνουμε και θα σας εμπνεύσουμε. Σας αγαπάμε και σας ευχαριστούμε όλους για τη συμπαράστασή σας»