«Η Ταξιθέτρια Του Χάους»

Η ανατρεπτική performance «Η Ταξιθέτρια Του Χάους» του Ζαχαρία Στρουφή παρουσιάζεται, την Παρασκευή 20 και το Σάββατο 21 Μαρτίου, στις 8:30 μ.μ., στο χώρο «BOOZE COOPERATIVA», στην πρωτεύουσα.
«Η Ταξιθέτρια Του Χάους» είναι μια γυναίκα που γεννήθηκε σε αντρικό σώμα και πολύ νωρίς απέκτησε συνείδηση της ομοφυλοφιλίας της, γι’ αυτό και ο σεξουαλικός της προσανατολισμός είναι μόνο οι γυναίκες. Άλλαξε πολλά επαγγέλματα, προκειμένου να επιβιώσει και να συντηρεί τις ερωμένες της, ώσπου, στο τεσσαρακοστό έτος της ηλικίας της, διορίστηκε μόνιμα ως ταξιθέτρια του χάους.
Σε αυτήν την performance, που εκτυλίσσεται εν ώρα εργασίας, μας αποκαλύπτει όλα τα μυστικά του σπάνιου επαγγέλματός της.
Για πρώτη φορά σε έναν μονόπρακτο μονόλογο μία διχασμένη προσωπικότητα, συμπρωταγωνιστεί σε ταυτόχρονη συνύπαρξη, επί σκηνής με τον άλλο της εαυτό, που, δυστυχώς, για την ίδια, παίρνει σάρκα και οστά μέσα σε ένα αντρικό σώμα, μα ευτυχώς, μόνο για όσο διαρκεί η παράσταση.
Παίζουν: Η Ταξιθέτρια του Χάους με τον άλλο της Εαυτό
Ποίηση: Ζαχαρίας Στουφής
Μουσική: Χρήστος Ροζάκης
Σκηνοθεσία, σκηνικά, κουστούμια: Χρήστος Ροζάκης, Ζαχαρίας Στουφής
«BOOZE COOPERATIVA»: Κολοκοτρώνη 57 (Metro ΗΣΑΠ, Μοναστηράκι), www.boozecooperativa.com
Η είσοδος είναι ελεύθερη.

Μια ιδιαίτερη συνέντευξη του Ζαχαρία Στουφή στην Πελαγία Φυτοπούλου
«Είμαι πορνογράφος στο Μεσαίωνα»!

Πελαγία: Το καντηλάκι ανάβει στην άκρη του δρόμου, σε προειδοποιεί. Εδώ, μάτια μου, ο θάνατος στήνει καρτέρι. Ποτέ κανείς δεν μιλά για την ποίηση, μονάχα ο νεκρός. Ο ποιητής τον ανταμείβει. Τη φωτογραφία του κλέβει και μ’ αυτήν τριγυρνά. Κανείς δεν ξέρει ποιος είναι. Κάθε παλικάρι και κρανίο, κάθε κρανίο και λέξη, και ο ποιητής – ω, Θεέ μου- τι άμυαλος κανέναν δεν ξεχνά. Το καντηλάκι το έχει χρόνια μέσα του, με αυτό με κοιτά. Είστε ο ποιητής; Δεν απαντά, με κοιτά, η φλογίτσα τρεμοπαίζει. Δεν μπορεί, είστε ο ποιητής! Η φλογίτσα δυναμώνει, ίσως και να με απειλεί με έναν τρόπο που πραγματικά οι γυναίκες δεν φοβούνται.
Στα άρματα είμαι καλή, «λοιπόν, είστε ο ποιητής, δεν έχω χρόνο»!

Ζαχαρίας: Πορνογράφος είμαι, μάτια μου, πορνογράφος στον Μεσαίωνα. Σε μια εποχή, που ο θάνατος είναι ταμπού, εγώ τον σκαλίζω… Κάθισε!

Πελαγία: Κάθομαι. Η φλογίτσα του, μου δίνει το χέρι. Πρώτη φορά ζεστάθηκα έτσι, φταίει και το κρανίο που κρύβει μυστικά. Χαμογελώ κι εκείνος χαμογελά, και τα κρανία χαμογελούν…
Ο Ζαχαρίας Στουφής, ποιητής από την Ζάκυνθο, μας αγκάλιασε, μας αγάπησε και μας μιλά! Η φλογίτσα μου ενθουσιάστηκε.

Πελαγία: Ζαχαρία, ποιoς είναι ο μεγαλύτερος φόβος ενός ποιητή;
Ζαχαρίας: Ενός ποιητή δεν ξέρω, ξέρω, όμως, ποιος είναι ο δικός μου. Επειδή φαίνεται γερνάω, φοβάμαι μην χτυπηθώ από την αρρώστια που κτυπάει τους ποιητές όταν γερνάνε: μαλάκυνση εγκεφάλου! Θέλω να σωπάσω, να αποσυρθώ, να μην λέω μα@@@ίες. Είμαι σίγουρος, θέλω να πιστεύω, πως δεν θα το πάθω. Πολλοί σοβαροί ποιητές το έπαθαν αυτό, είναι… είναι λυπηρό. Καλό θα ήταν ο δημιουργός να προστατεύει την υστεροφημία του και επίσης να δίνει το βήμα στους νεότερους.

Πελαγία: Γιατί έχω την εντύπωση πως η «σκυτάλη» δύσκολα δίνεται στους νέους;
Ζαχαρίας: Ευτυχώς, στην Ελλάδα και οι καλλιτέχνες πεθαίνουν! Έτσι, εμφανίζονται οι νεότεροι. Μην περιμένετε την σκυτάλη. Να την πάρετε με το ζόρι! Ο νέος δεν μπορεί να έχει ένα δισέλιδο στο «Βήμα», μπορεί όμως, με τον τρόπο του να πει: ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ! Όσοι ντρέπονται να βγάλουν την ποίησή τους κάνουν κακό και στην ποίηση και στον εαυτό τους. Και συνήθως, όσοι ντρέπονται είναι καλές περιπτώσεις. Όταν δεν μοιράζεσαι την ψυχή σου, είσαι νεκρός σ’ ένα καθεστώς ζωής, που δεν σου αρμόζει. Μιλάνε πολύ κάποια καθάρματα, που έχουν καταστρέψει τον κόσμο. Μόνο μια μα@@@ία μπορεί να μας εξουσιάζει. Άρα, προτρέπω τους νέους να επιβάλουν την φωνή τους.

Πελαγία: Ποια η γνώμη σου για την ποίηση σήμερα;
Ζαχαρίας: Οι εκδότες δεν θέλουν την ποίηση, οι αναγνώστες δεν θέλουν την ποίηση, οι εφημερίδες δεν θέλουν την ποίηση. Δεν υπάρχει πια. Περνάει παρακμή. Δεν υπάρχει καλή ποίηση, σήμερα, στην Ελλάδα. Πρέπει να λέμε την αλήθεια στον νέο άνθρωπο. Χρήμα και δόξα δεν θα βρει και πρέπει να το καταλάβει. Έχω μια προσωπική παρατήρηση να κάνω πάνω στο τι ποίηση παράγεται σήμερα. Υπήρξε η πρώτη και δεύτερη μεταπολεμική γενιά, μεταξύ αυτών και κάποια πλουσιόπαιδα, που, ουσιαστικά, αυτοαποκληρώθηκαν, για να αφοσιωθούν πάνω στην ποίησή τους. Σήμερα, δεν υπάρχει αυτό το φαινόμενο. Καμιά φορά, μου λένε πως είμαι μια καλή περίπτωση ποιητή και αναρωτιέμαι αν εγώ είμαι η «ελπίδα», ε, αυτό σημαίνει ότι δεν έχουμε ποίηση. Εγώ αντιπροσωπεύω μια underground κατάσταση. Πού είναι η επίγεια ποίηση, πού είναι αυτά τα παιδιά, που θα εκφράσουν ένα έθνος;

Πελαγία: Ζαχαρία μου, γιατί ρωτάς συνέχεια αν έχει κάποιος σκεφτεί την αυτοκτονία;
Ζαχαρίας: Θεωρώ πως η σχέση που έχει ο άνθρωπος με τον θάνατο, τον καθορίζει. Ο Ηλίας Πετρόπουλος έλεγε, «ας ντρέπεται όποιος δεν έχει σκεφτεί, έστω και μια φορά, την αυτοκτονία». Ναι, την έχω σκεφτεί! Λατρεύω τους ανθρώπους αυτούς, τους θεωρώ ανθρώπους. Ο θάνατος είναι η πιο ζεστή αγκαλιά. Η σκέψη της αυτοκτονίας σε κάνει καλύτερο άνθρωπο. Βέβαια και ο Χίτλερ αυτοκτόνησε, δεν πρόλαβε να γίνει καλύτερος άνθρωπος! Είναι και λίγο στην τύχη αυτά, π.χ., το βιογραφικό μου είχε όλα τα συστατικά να παρουσιάσει ένα κλεφτρόνι, ή ένα πρεζόνι, έναν κακοποιό, όμως, εμένα η ποίηση με πήγε αλλού, αν θέλεις ίσως να ενοχλώ λίγο το σύστημα.

Πελαγία: Υπάρχει ποιητής που δεν ενοχλεί το σύστημα;
Ζαχαρίας: Τι λέτε, τι λέτε; Όποιος αποδέχεται το νόμπελ επικροτεί το σύστημα. Είναι και κάποιοι που επιβιώνουν απ’ το σύστημα. Υπάρχουν, βέβαια, και κάποιοι που δημιουργούν μικρές ρωγμές στο σύστημα. Μετά την άρνηση του Σαρτρ, το ποσό που συνοδεύει το Νόμπελ είναι ένα εκατομμύριο ευρώ. Φαντάσου να μας κάνουν πλάκα και να μας το δώσουν, ε, τόλμησε να το αρνηθείς! Αυτό αποδεικνύει πόσο βρωμερό είναι, ένα βραβείο προπαγάνδας. Το νόμπελ το δίνουν σε γέρους , θα περιμένω να πεθάνω και χωρίς αυτό!… (γελάμε).

Πελαγία: Πες μου για την «Ταξιθέτρια του χάους».
Ζαχαρίας: Η «Ταξιθέτρια του χάους» είμαι εγώ, φυσικά! Είναι απολογισμός της ζωής μου, ουσιαστικά. Η «Ταξιθέτρια», θεωρεί τον εαυτό της γύφτισσα, δεν σέβεται τους νόμους και το σύνταγμα, δεν μιλάει αγγλικά και στον ελεύθερο χρόνο της ασχολείται με την απογοήτευση, τη δυστυχία, την απελπισία. Παρουσιάσθηκε, πριν λίγο καιρό, στον «Χώρο Τέχνης 14ΜΕΡΑ», σε μουσική και συν-σκηνοθεσία Χρήστου Ροζάκη. Δική του ιδέα ήταν η δραματοποίηση των κειμένων. Το αποτέλεσμα με εξέπληξε.

Πελαγία: Τι ονειρεύεσαι για το μέλλον;
Ζαχαρίας: Δεν ονειρεύομαι, έχω πολλή δουλειά. Συνεχίζω τα λαογραφικά για τον θάνατο, γράφω ποίηση και το φωτογραφικό άλμπουμ του Δημήτρη Θεοδόση: «Στην Έρημο της μνήμης». Είναι η ποιητικοποίηση της φωτογραφίας, μπήκα στο στοίχημα να δω αν μπορώ να γράψω ποίηση για μια άλλη τέχνη.

Πελαγία: Ξεχωρίζεις την γυναικεία απ’ την αντρική ποίηση;
Ζαχαρίας: Η ποίηση είναι μία! Και μόνο μια πρέπει να είναι. Δυστυχώς, η γυναικεία είναι αδικημένη στην Ελλάδα. Και αν θαυμάζουν κάποιες, είναι αυτές που γράφουν σαν άντρες. Εγώ διάβαζα την Χλόη Κουτσουμπέλη, κρυφά, στο κρεβάτι μου και ανακάλυψα και θαύμασα τον γυναικείο ψυχισμό. Προτείνω στους άντρες ποιητές να διαβάσουν γυναικεία ποίηση, θα μάθουν πολλά! Κρίμα, ακόμα τα περισσότερα πράγματα τα κάνουν άντρες. Υπάρχουν, βέβαια, γυναίκες, που δεν έχουν κόμπλεξ και τολμούν. Αυτές τις λέω, ΙΣΠΑΝΙΔΕΣ!

Πελαγία: Τελικά, φτάσαμε στον Λόρκα, ε;
Ζαχαρίας: Πάντα λέω: οι ποιητές επιστρέφουν στη Γρανάδα, για να δολοφονηθούν. Ξέρεις, όταν άνοιξαν τον λάκκο, που ήταν θαμμένος ο ποιητής, προσπάθησαν να ξεχωρίσουν τα οστά του, για να φτιάξουν μαυσωλείο. Λάθος, μέγα λάθος, αυτός είναι ο Λόρκα, αυτοί με τους οποίους θάφτηκε, έξι κρανία, έξι μυαλά, έξι αναρχικοί!

Πελαγία: Στο τραπεζάκι είμαστε οι δυο μας. Η φλογίτσα του τώρα γαλήνεψε και η μικρή γωνιά του καφενέ γέμισε φως. Κοίτα να δεις, εδώ και ώρα, κάποιοι μας κοιτούν λοξά! Ε, σεις, αν πυροβολήσετε τον ποιητή, να με κοιτάτε στα μάτια! Είμαι Σπανιόλα!

«Πελαγοδρόμιο» της Πελαγίας Φυτοπούλου, http://www.logwn-paignia.gr/

Ονειροπληξία
Κοιμότανε
Συχνά πυκνά μαζί της,
Ώσπου άρχισε κι αυτός να βγάζει
λέπια.