Π. Αβράμης: «Η «σταύρωση» ήταν το αντίτιμο για το ΠΑΣΟΚ»!

«Η σταύρωση του ΠΑΣΟΚ αποτέλεσε το αναγκαίο αντίτιμο για τη διάσωση και επιβίωση της χώρας», αναφέρει στην «Ημέρα» ο Παναγιώτης Αβράμης, υποψήφιος Βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, ο οποίος τονίζει παράλληλα ότι η πολιτική παρουσία του κόμματος σηματοδοτεί μια μορφή συνείδησης και πίστης στην υπεράσπιση της αλήθειας, καθώς και της κατοχύρωσης των αγώνων και των κοινωνικών – λαϊκών κατακτήσεων του κινήματος.

ΕΡ.: Τι σας ώθησε να θέσετε υποψηφιότητα με το ΠΑΣΟΚ;
ΑΠ.:
Η επιδημία πολιτικού αλφισμού, που μαστίζει τη χώρα.
Το ΠΑΣΟΚ δεν είναι πια το μεγάλο κόμμα που κέρδιζε, επί σειρά ετών, την έδρα.

ΕΡ.: Ποιος ο στόχος σας στη Ζάκυνθο;
ΑΠ.:
Η «σταύρωση» του ΠΑΣΟΚ αποτέλεσε το αναγκαίο αντίτιμο για τη διάσωση – επιβίωση της χώρας. Ως εκ τούτου, η πολιτική μας παρουσία στη Ζάκυνθο σηματοδοτεί μια μορφή συνείδησης και πίστης στην υπεράσπιση της «αλήθειας», καθώς και της κατοχύρωσης των αγώνων και των κοινωνικών – λαϊκών κατακτήσεων του κινήματος.

ΕΡ.: Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν «μάχη» ανάμεσα στο «Ποτάμι», το ΠΑΣΟΚ και την Χρυσή Αυγή για την τρίτη θέση. Θα καταφέρετε να είστε το τρίτο κόμμα την 25η Ιανουαρίου;
ΑΠ.:
Σίγουρα, ναι. Αυτό πιστεύουμε και αυτές τις παραστάσεις έχουμε από τον κόσμο, ο οποίος μας αγκαλιάζει, καθημερινά, με συγκίνηση. Άλλωστε, ας μην ξεχνάμε ότι ποτέ η αλήθεια δεν μετρήθηκε με το χειροκρότημα!

ΕΡ.: Ποιες οι προτεραιότητες του ΠΑΣΟΚ σε αυτές τις εκλογές;
ΑΠ.:
Δανειζόμενος μια πολύ γνωστή φράση, βγαλμένη από τα σπλάχνα της τοπικής ιστορίας, θα σας έλεγα: «far andare il seccolo a ritroso». Με άλλα λόγια, η βασική μας προτεραιότητα σε αυτές τις εκλογές, συνοψίζεται στη ρήση: «ας μην επιτρέψουμε στην εποχή μας να οπισθοχωρήσει!».

ΕΡ.: Πώς κρίνετε όσα ακούγονται για την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ και τον εκφοβισμό που επενδύεται σε αυτήν;
ΑΠ.:
Ως μια πιθανή περίπτωση αλτρουιστικής αυτοκτονίας.

ΕΡ.: Εφόσον οι δεσμεύσεις της χώρας στους δανειστές ισχύουν, πώς θα υλοποιηθούν οι φοροελαφρύνσεις που υπόσχονται τα κόμματα;
ΑΠ.:
Θα μου επιτρέψετε να σας θυμίσω την αρχή μεταρρυθμίσεως του ΣΥΡΙΖΑ: «Η δικαίωση δια της πίστεως».

ΕΡ.: Εάν δεν υπάρξει αυτοδυναμία, πρέπει να οδηγηθούμε ξανά στις κάλπες ή να υπάρξει συνεργασία και πώς θα επιτευχθεί αυτή όταν ο ΣΥΡΙΖΑ απέκλεισε το ΠΑΣΟΚ, το «Ποτάμι», το ΚΙΔΗΣΟ και την ΔΗΜΑΡ;
ΑΠ.:
Όπως προφητικά αναφέρει, στο τελευταίο βιβλίο του, ο καθηγητής Κώστας Τσουκαλάς: «Οι άνθρωποι επιζούν, αξιοποιώντας τις φαντασιώσεις τους».

ΕΡ.: Πώς κρίνετε την απόφαση του κ. Παπανδρέου να ιδρύσει δικό του κόμμα;
ΑΠ.:
Το Πριντσιπόπουλο… ξύπνησε! Δυστυχώς, όμως, πολλές φορές οι σκηνές της ζωής μας μοιάζουν με τις αναπαραστάσεις ενός μωσαϊκού. Από κοντά δεν διακρίνονται καλά και πρέπει να τις εξετάσει κανείς από απόσταση, για να αναδειχθεί η «ομορφιά» τους. Για αυτόν ακριβώς το λόγο, συχνά, ανακαλύπτουμε πόσο μάταιη ήταν μια επιθυμία μας όταν
πια την έχουμε εκπληρώσει.

ΕΡ.: Ποια η γνώμη σας για την πολιτική παρουσία των:
α) κ. Σαμαρά;
ΑΠ.:
Συντήρηση.
β) κ. Τσίπρα;
ΑΠ.:
Παραλήρημα.
γ) κ. Παπανδρέου;
ΑΠ.:
Αποκαθήλωση.
δ) κ. Κουτσούμπα;
ΑΠ.:
Αξιοπρέπεια.
ε) κ. Καμμένο;
ΑΠ.:
Φάρσα -Κωμωδία.
στ) κ. Θεοδωράκη;
ΑΠ.:
Ρεφορμισμός.
ζ) κ. Κουβέλη;
ΑΠ.:
Αφέλεια.
η) κ. Κοντονή (ως Βουλευτή Ζακύνθου);
ΑΠ.:
Πολιτική διαστροφή.

ΕΡ.: Τι θα κρίνει την τύχη της έδρας;
ΑΠ.:
Οι σχέσεις «υπολανθάνουσας πίστης» (fides implicita ) και τα δώρα «ανταλλαγής», που «υποχρεώνει» το αποτέλεσμα των πρόσφατων Δημοτικών Εκλογών.

ΕΡ.: Ποιες οι προτεραιότητές σας για την Ζάκυνθο;
ΑΠ.:
Η ριζική διαφοροποίηση (βλ. μετάλλαξη) των μορφών κοινωνικής και πολιτικής «αριστείας» και η αναβάθμιση της «κοινωνικής» θέσης των νέων, σε μια κοινωνία, που αντιπροσωπεύει ό,τι θα μπορούσαμε να ονοματίσουμε ως «ακραία» περίπτωση της νόσου των «άπειρων προσδοκιών».

ΕΡ.: Γιατί οι πολίτες πρέπει να επιλέξουν εσάς; Μιλήστε μας λίγο για τον εαυτό σας και το όραμά σας…
ΑΠ.:
Πιστεύω ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μια ριζική ρήξη με το Παρελθόν και τις αγκυλώσεις ενός απομειωμένου και παρακμιακού πολιτικού συστήματος. Η Ελλάδα της Μεταπολίτευσης και της «ορθόδοξης» λειτουργίας του «κομματικού» κράτους, δεν ζει παρά μόνο στις αναμνήσεις μας. Η Ελλάδα, είτε το θέλουμε είτε όχι, είναι μια άλλη χώρα, που ακόμη και αν το επιθυμούσαμε, δεν μπορεί να γυρίσει
πίσω. Ως εκ τούτου, αυτό που χρειαζόμαστε περισσότερο, στην παρούσα φάση, είναι μια νέα συλλογική πολιτική αφήγηση, που θα αναδεικνύει τις αρετές των ελλήνων και θα απομακρύνει τις «σωτηριολογικές» παραδόσεις «μεσσιανικής» λύτρωσης.



Τελευταία άρθρα