Πενήντα χρόνια «Φιόρο του Λεβάντε» – Όταν ένας άνθρωπος γράφει ιστορία….

Άγγελος Βισβάρδης: Η αρχή και το τέλος της διάσωσης της παράδοσής μας
Μελετώντας την ιστορία του χορευτικού συγκροτήματος «Φιόρο του Λεβάντε» και του ιδρυτή του, Άγγελου Βισβάρδη, διαπιστώσαμε ότι από το φωτογραφικό υλικό, το οποίο δημοσιεύτηκε στα τρία προηγούμενα αφιερώματα των «Στιγμών», διαπιστώσαμε ότι απουσίαζε η γενιά των αρχών της δεκαετίας του ’70.
Ωστόσο, δύο μέλη του «Φιόρου», την περίοδο εκείνη, γιατρός Ανδρέας Ρένεσης και ο Διευθυντής του 2ου Λυκείου Δημήτρης Σταβοπόδης, δέχτηκαν ευγενικά να παραχωρήσουν φωτογραφίες από το προσωπικό τους αρχείο, οι οποίες δημοσιεύονται σήμερα και καλύπτουν αυτό το «κενό». Τους ευχαριστούμε πολύ.

Α. Ρένεσης: «Η Ζάκυνθος οφείλει πολλά στον Άγγελο Βισβάρδη»!
Ο Άγγελος Βισβάρδης είναι η αρχή και το τέλος της διάσωσης της παράδοσης της Ζακύνθου.
Η προσφορά του είναι ανεκτίμητη, γιατί αναβίωσε, σε μια εξαιρετικά δύσκολη εποχή και με ελάχιστα μέσα, την πολιτιστική μας κληρονομιά, καταγράφοντας τους χορούς, τη μουσική και τα τραγούδια μας από λαϊκούς χορευτές, οργανοπαίκτες και τραγουδιστές, κυρίως, των ορεινών χωριών του νησιού.
Παράλληλα, προχώρησε στη διδασκαλία, όχι μόνο των παραδοσιακών χορών του τόπου, αλλά όλης της Ελλάδας, επί πενήντα έτη, θέτοντας, ουσιαστικά, τις βάσεις για τη δημιουργία όλων των συγκροτημάτων που λειτουργούν σήμερα το νησί.
Είναι σπουδαίος άνθρωπος και δάσκαλος και η Ζάκυνθος του οφείλει πολλά!

Δ. Στραβοπόδης: «Ο Άγγελος Βισβάρδης προσέφερε πολλά στην «διψασμένη» πολιτιστικά Ζάκυνθο»!
Το χορευτικό συγκρότημα «Το Φιόρο του Λεβάντε» ήταν δημιούργημα και πνευματικό παιδί του καθηγητή Φυσικής Αγωγής κ. Άγγελου Βισβάρδη. Προσέφερε τρείς σημαντικές υπηρεσίες στην «διψασμένη» πολιτιστικά Ζάκυνθο, της δεκαετίας του ’60 και του ΄70:
1.Κατέγραψε και διέσωσε όλους τους λαϊκούς παραδοσιακούς χορούς της Ζακύνθου, όπως χορεύονταν από λαϊκούς χορευτές (που έχουν πια φύγει από τη ζωή), με αποκορύφωμα το Γιαργητό ή χορό του Θησέα και την «Άμοιρη».
2.Έφερε σε επαφή τη μαθητική νεολαία της Ζακύνθου με τους χορούς της υπόλοιπης Ελλάδας και, ταυτόχρονα, δημιούργησε γενιές νέων χορευτών.
3.Επιχείρησε τα πρώτα πολιτιστικά ανοίγματα της Ζακύνθου στην Ευρώπη, με τη συμμετοχή του συγκροτήματος, στα Φεστιβάλ του Epinal και του Στρασβούργου της Γαλλίας, αλλά και φέρνοντας στη Ζάκυνθο τα αντίστοιχα Γαλλικά συγκροτήματα.
Για εμάς, τους νέους της τότε εποχής, η συμμετοχή στο συγκρότημα ήταν διασκέδαση, χώρος κοινωνικής συναναστροφής και αφορμή για γνωριμίες με άλλα μέρη της Ελλάδας και του εξωτερικού, μέσα από τις παραστάσεις που δίναμε.