Οι τριάντα πέντε «στιγμές» της Θάλειας Ξενάκη – «Θαυμάζω τους αγωνιστές και τους ιδεολόγους»!

Η Θάλεια Ξενάκη μία από τις σημαντικότερες ζωγράφους της γενιάς της, εξαιρετικά ταλαντούχα καλλιτέχνις, με ιδιαίτερη ευαισθησία και φαντασία, υποβάλλεται σήμερα στη δοκιμασία του ερωτηματολογίου του Προυστ.
Κάθε έργο της διηγείται μία ιστορία, η οποία παραπέμπει στα κοινωνικά προβλήματα και αδιέξοδα της σύγχρονης εποχής, τη μοναξιά και την αποξένωση των ανθρώπων, ενώ μια αχτίδα φωτός απεικονίζει πάντοτε την ελπίδα που υπάρχει στην καρδιά μας.
Άνθρωπος, με βαθιά παιδεία και μόρφωση, η Θάλεια Ξενάκη ζωγραφίζει την εποχή της, με καθαρά και έντονα χρώματα, με βαθιά εσωτερικότητα και συμβολισμούς και με τον ίδιο σοβαρό και αξιοπρεπή τρόπο απαντά στο ψυχογράφημα του Προυστ.

ΕΡ.: Πώς φαντάζεστε την τέλεια ευτυχία;
ΑΠ.:
Απλή. Με ανθρώπους δίπλα μου που να μ’ αγαπούν και να τους αγαπώ, και ζωή γεμάτη υγεία.
ΕΡ.: Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;
ΑΠ.:
Τίποτα.
ΕΡ.: Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;
ΑΠ.:
Σε έξυπνο χιούμορ.
ΕΡ.: Η τελευταία φορά που κλάψατε…
ΑΠ.:
Όταν με απογοητεύει η κακία των ανθρώπων.
ΕΡ.: Tο βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι…;
ΑΠ.:
Η δικαιοσύνη.
ΕΡ.: Το βασικό ελάττωμά σας;
ΑΠ.:
Η ισχυρογνωμοσύνη.
ΕΡ.: Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;
ΑΠ.:
Σε καλοπροαίρετες απροσεξίες.
ΕΡ.: Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;
ΑΠ.:
Θαυμάζω πολλές, στον επιστημονικό και καλλιτεχνικό χώρο. Δεν ταυτίζομαι με καμία.
ΕΡ.: Τι ή ποιος είναι η μεγαλύτερη αγάπη της ζωής σας;
ΑΠ.:
Ο άντρας μου, η οικογένειά μου, η τέχνη και τα γλυκά.
ΕΡ.: Ποιο ταλέντο θα θέλατε να είχατε;
ΑΠ.:
Θα ήθελα να είχα άλλες τέσσερις ζωές. Στην κάθε μία αντίστοιχα και ένα ταλέντο: Σκηνοθέτης, χορογράφος σύγχρονου χορού, αθλήτρια καλλιτεχνικού πατινάζ, αρπίστρια.
ΕΡ.: Αν μπορούσατε να αλλάξετε ένα πράγμα στον εαυτό σας, ποιο θα ήταν αυτό;
ΑΠ.:
Το μεταβολισμό μου.
ΕΡ.: Αν μπορούσατε να αλλάξετε ένα πράγμα στην οικογένειά σας, ποιο θα ήταν αυτό;
ΑΠ.:
Αυτό θέλει πολλή ψυχανάλυση!
ΕΡ.: Ποιος είναι ο μεγαλύτερος φόβος σας;
ΑΠ.:
Ο ίδιος ο φόβος, ο φόβος του θανάτου, της ασθένειας και της εγκατάλειψης.
ΕΡ.: Τι αντιπαθείτε περισσότερο;
ΑΠ.:
Την προδοσία, την αδικία, το ψέμα, την αλαζονεία και την ημιμάθεια.
ΕΡ.: Τι θεωρείτε ως τη μεγαλύτερή σας σπατάλη;
ΑΠ.:
Την εργασία που δεν είναι καλλιτεχνική δημιουργία.
ΕΡ.: Ποιο είναι το αγαπημένο σας ταξίδι;
ΑΠ.:
Ελβετία (μουσείο Giger).
ΕΡ.: Ο αγαπημένος σας συνθέτης;
ΑΠ.:
Max Richter, Harold Budd, John Luther Adams, Somei Satoh.
ΕΡ.: Η ταινία που σας σημάδεψε;
ΑΠ.:
«Ο Δράκουλας» (Coppola), «Το δέρμα που κατοικώ» (Almodovar).
ΕΡ.: Το βιβλίο που σας σημάδεψε;
ΑΠ.:
Βιβλία ιστορίας τέχνης.
ΕΡ.: Ο αγαπημένος σας ζωγράφος;
ΑΠ.:
Francis Bacon, Otto Dix, John Everett Millais, Gustav Klimt.
ΕΡ.: Το αγαπημένο σας χρώμα;
ΑΠ.:
Μωβ.
ΕΡ.: Το αγαπημένο σας ποτό;
ΑΠ.:
Το λικέρ και το πράσινο Johnnie Walker.
ΕΡ.: Ποια θεωρείτε τη μεγαλύτερη επιτυχία σας;
ΑΠ.:
Να αποδεικνύω την αξία και την ποιότητα της τέχνης μου, μέσα από τη βαθιά γνώση και τη σκληρή δουλειά, χωρίς να ευλογάω τα γένια μου και, γενικότερα, χωρίς βαρύγδουπες δηλώσεις.
ΕΡ.: Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;
ΑΠ.:
Που αφιέρωσα χρόνο σε ανθρώπους που δεν αξίζανε.
ΕΡ.: Ποια θεωρείτε την πιο υπερτιμημένη αρετή;
ΑΠ.:
Την αξιοπρέπεια και τη σοβαρότητα, διότι συνήθως πίσω τους κρύβεται ο καθωσπρεπισμός και η σοβαροφάνεια. Επίσης, απεχθάνομαι την αυτοθυσία, όταν δεν αντιπροσωπεύει προσωπικά ιδανικά και ιδεολογία.
ΕΡ.: Σε ποιες περιστάσεις ψεύδεστε;
ΑΠ.:
Όταν τους αξίζει.
ΕΡ.: Ποιον άνθρωπο απεχθάνεστε;
ΑΠ.:
Το φασίστα και τον άνθρωπο χωρίς προσωπικότητα.
ΕΡ.: Ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;
ΑΠ.:
Να βλέπω ταινίες, πολύ θέατρο και να κάνω καταδύσεις.
ΕΡ.: Ποιοι είναι οι ήρωές σας στην πραγματική ζωή;
ΑΠ.:
Οι άνθρωποι που παλεύουν, έστω και για μια μέρα παράτασης ζωής, από σοβαρές ασθένειες και τα άτομα με ειδικές ανάγκες που κάνουν θαύματα (σε τέχνη κ.λπ). Γενικότερα, οι αγωνιστές – ιδεολόγοι σε οποιαδήποτε μορφή.
ΕΡ.: Πώς θα θέλατε να πεθάνετε;
ΑΠ.:
Λατρεύω τα βαμπίρ!
ΕΡ.: Πού θα θέλατε να ζείτε;
ΑΠ.:
Το καλοκαίρι στην Καραϊβική και το χειμώνα στη Νέα Υόρκη, πηγαίνοντας σε γκαλερί.
ΕΡ.: Αν πεθαίνατε και επιστρέφατε στη ζωή, ποιον άνθρωπο ή πράγμα θα θέλατε να ενσαρκώσετε;
ΑΠ.:
Τον Αϊνστάιν, για να ερμηνεύσω το θαύμα της ζωής, και τον Λένιν, γιατί μια επανάσταση χρειάζεται επειγόντως.
ΕΡ.: Εάν συνέβαινε να συναντήσετε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;
ΑΠ.:
Για τη δημιουργία του κόσμου και την αιωνιότητα.
ΕΡ.: Ποιο είναι το αγαπημένο σας απόφθεγμα;
ΑΠ.:
«Όσα δε φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια»!
ΕΡ.: Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτόν τον καιρό;
ΑΠ.:
Δημιουργικότητας.

Θάλεια Ξενάκη
Η Θάλεια Ξενάκη γεννήθηκε στη Ζάκυνθο το 1975. Είναι πτυχιούχος του τμήματος «Γραφικών Τεχνών και Καλλιτεχνικών Σπουδών» του ΤΕΙ Αθήνας (2000) και της «Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών Αθήνας» (ΑΣΚΤ) στο β΄ εργαστήριο ζωγραφικής του Χρόνη Μπότσογλου (2005).
Ειδικότητες: Σκηνογραφία στο εργαστήριο του Γιώργου Ζιάκα. Επίσης, νωπογραφία, τέχνη φορητών εικόνων, βιτρό, ψηφιδωτό, καλλιτεχνική βιβλιοδεσία, συντήρηση εξωφύλλων.
Σκηνογραφία:
-2005: Σκηνικά για το Όνειρο Θερινής Νυκτός του Σαίξπηρ.
-2006: Σκηνικά-κοστούμια για την ομάδα σύγχρονου χορού «Έκφραση».
-2006: Σκηνικά-κοστούμια για τη μουσική παράσταση «Ζακυνθινά μουσικά ανάλεκτα ΙΙ» σε σκηνοθεσία Θόδωρου Γράμψα και ενορχήστρωση Δημήτρη Μαρίνου.
– 2013: Σκηνικά – μάσκες για την παράσταση «Υπήρξαν άνθρωποι» της ομάδας σύγχρονου χορού «Υλήεσσα».
– 2013: Σκηνικά για την παράσταση «Η βασίλισσα του χιονού» της σχολής χορού «Dance Studio» της Ανδριανής Μαρούλη.
Έχει πραγματοποιήσει μία ατομική έκθεση (Απτικότητες, γκαλερί «Κρύπτη», Ζάκυνθος, 2008) και έχει λάβει μέρος σε 23 ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό (από το 2002).