Οι τριάντα πέντε «στιγμές» του Ραφαήλ Πυλαρινού

«Καλλιτέχνης, δεν είναι αυτός που μελετάει αδιάκοπα την τέχνη του, αλλά αυτός που μελετάει διαρκώς τον εαυτό του μέσω αυτής»!
Ο Ραφαήλ Πυλαρινός, ένας πραγματικά υπέροχος άνθρωπος και καλλιτέχνης, ο καταξιωμένος διευθυντής ορχήστρας, με σημαντικές επιτυχίες και διακρίσεις στο ενεργητικό του, άξιος γιος του στυλοβάτη της σύγχρονης ελληνικής μουσικής Διονυσίου Πυλαρινού και αδελφός του επίσης διαπρεπούς αρχιμουσικού Ανδρέα Πυλαρινού, υποβάλλεται σήμερα στη δοκιμασία του ερωτηματολογίου του Προυστ.
Ο εμπνευσμένος μαέστρος και δεξιοτέχνης τρομπονίστας, πιανίστας και τραγουδιστής, με τη διεθνή καριέρα που μας κάνει υπερήφανους, απαντά στις ερωτήσεις με χιούμορ και αφοπλιστική ειλικρίνεια.

ΕΡ.: Πώς φαντάζεστε την τέλεια ευτυχία;
ΑΠ.:
Τη γνωριμία με τον εαυτό μου.
ΕΡ.: Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;
ΑΠ.:
Η πρόκληση της καινούργιας μέρας.
ΕΡ.: Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;
ΑΠ.:
Κάθε φορά που παίζω με τον γιο μου.
ΕΡ.: Η τελευταία φορά που κλάψατε…
ΑΠ.:
Όταν σκέφτομαι πόσο μου λείπει.
ΕΡ.: Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι ;
ΑΠ.:
Η αναζήτηση.
ΕΡ.: Το βασικό ελάττωμά σας;
ΑΠ.:
Μιλάω πολύ και σκέφτομαι ακόμα περισσότερο.
ΕΡ.: Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;
ΑΠ.:
Σε όσα «αποφασίζουν» να διορθωθούν.
ΕΡ.: Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;
ΑΠ.:
Ευτυχώς με καμία!
ΕΡ.: Τι ή ποιος είναι η μεγαλύτερη αγάπη της ζωής σας;
ΑΠ.:
Τώρα πια ο γιος μου.
ΕΡ.: Ποιο ταλέντο θα θέλατε να είχατε;
ΑΠ.:
Shelf manager.
ΕΡ.: Αν μπορούσατε να αλλάξετε ένα πράγμα στον εαυτό σας, ποιο θα ήταν αυτό;
ΑΠ.:
Αν μπορούσα θα τα άλλαζα όλα.
ΕΡ.: Αν μπορούσατε να αλλάξετε ένα πράγμα στην οικογένειά σας, ποιο θα ήταν αυτό;
ΑΠ.:
Mα, κανένα!!!
ΕΡ.: Ποιος είναι ο μεγαλύτερος φόβος σας;
ΑΠ.:
Να πήρα την ζωή μου «λάθος»!
ΕΡ.: Τι αντιπαθείτε περισσότερο;
ΑΠ.:
Την ειρωνεία που είναι παράγωγο της υπεροψίας, καθώς και την ψεύτικη ταπεινότητα.
ΕΡ.: Τι θεωρείτε ως τη μεγαλύτερή σας σπατάλη;
ΑΠ.:
Τη φλυαρία του νου μου.
ΕΡ.: Ποιο είναι το αγαπημένο σας ταξίδι;
ΑΠ.:
Επιστροφή στην Ζάκυνθο.
ΕΡ.: Ο αγαπημένος σας συνθέτης;
ΑΠ.:
Ο Θεός!
ΕΡ.: Η ταινία που σας σημάδεψε;
ΑΠ.:
«Ο εραστής της κομμώτριας».
ΕΡ.: Το βιβλίο που σας σημάδεψε;
ΑΠ.:
Ο «Προφήτης» του Χαλίλ Γκιμπράν.
ΕΡ.: Ο αγαπημένος σας ζωγράφος;
ΑΠ.:
Ραφαήλ (Raffaello Sanzio)
ΕΡ.: Το αγαπημένο σας χρώμα;
ΑΠ.:
Πράσινο.
ΕΡ.: Το αγαπημένο σας ποτό;
ΑΠ.:
Βερντέα.
ΕΡ.: Ποια θεωρείτε τη μεγαλύτερη επιτυχία σας;
ΑΠ.:
Όταν συστήθηκα με τον εαυτό μου.
ΕΡ.: Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;
ΑΠ.:
Άργησα να συστηθώ.
ΕΡ.: Ποια θεωρείτε την πιο υπερτιμημένη αρετή;
ΑΠ.:
Την ηθική.
ΕΡ.: Σε ποιες περιστάσεις ψεύδεστε;
ΑΠ.:
Όπως όλοι, σχεδόν σε όλες.
ΕΡ.: Ποιον άνθρωπο απεχθάνεστε;
ΑΠ.:
Τον άγνωστο.
ΕΡ.: Ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;
ΑΠ.:
Φιλοσοφία, διάβασμα, συγγραφή σοφισμάτων.
ΕΡ.: Ποιοι είναι οι ήρωές σας στην πραγματική ζωή;
ΑΠ.:
Ευτυχώς, δεν έχω «πρότυπα» πια.
ΕΡ.: Πώς θα θέλατε να πεθάνετε;
ΑΠ.:
Σε απόλυτη «σιωπή».
ΕΡ.: Πού θα θέλατε να ζείτε;
ΑΠ.:
Παντού.
ΕΡ.: Αν πεθαίνατε και επιστρέφατε στη ζωή, ποιον άνθρωπο ή πράγμα θα θέλατε να ενσαρκώσετε;
ΑΠ.:
Κάποιον χωρίς ταυτότητα.
ΕΡ.: Εάν συνέβαινε να συναντήσετε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;
ΑΠ.:
Ένα από τα παραμύθια του.
ΕΡ.: Ποιο είναι το αγαπημένο σας απόφθεγμα;
ΑΠ.:
«Καλλιτέχνης», δεν είναι αυτός που μελετάει αδιάκοπα την τέχνη του, αλλά αυτός που μελετάει διαρκώς τον εαυτό του μέσω αυτής! (Δικό μου)!
ΕΡ.: Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτόν τον καιρό;
ΑΠ.:
Απορίας.

Ραφαήλ Πυλαρινός
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1962. Άρχισε τις σπουδές του στο πιάνο
και το τρομπόνι και συνέχισε με το τραγούδι και τα Ανώτερα Θεωρητικά.
Συνεργάσθηκε, ως τρομπονίστας, με την Εθνική Λυρική Σκηνή, για περίπου δέκα χρόνια.
Κατόπιν, έφυγε στην Ιταλία, όπου τελειοποίησε τις μουσικές του γνώσεις, σπουδάζοντας Διεύθυνση Ορχήστρας, στη Μουσική Ακαδημία της «Santa Cecilia» της Ρώμης και στην Ακαδημία της «Pescara». Ολοκλήρωσε τα μεταπτυχιακά του, διευθύνοντας τη Συμφωνική Ορχήστρα της «Santa Cecilia», επί δύο χρόνια, στα Master Class τελειοποίησης, τα οποία οργανώνει η Ακαδημία.
Σπούδασε δίπλα στους Bruno Aprea, Danielle Gatti και Donato Renzetti.
Διαθέτει όλα τα πτυχία των Ανωτέρων θεωρητικών, καθώς και τα διπλώματα διεύθυνσης ορχήστρας, σύνθεσης, μονωδίας και τρομπονιού.
Από το 1990 αρχίζει την επαγγελματική του σταδιοδρομία, ως μαέστρος, διευθύνοντας ορχήστρες,, διευθύνοντας ορχήστρες, όπως η Συμφωνική Ορχήστρα της «Santa Cecilia» της Ρώμης, η Συμφωνική Ορχήστρα του Φεστιβάλ «Ferentino της» Ιταλίας, η Ορχήστρα Σύγχρονης Μουσικής της ΕΡΤ, η Κρατική Ορχήστρα Αθηνών, η Εθνική Λυρική Σκηνή, η Κρατική Ορχήστρα Κύπρου, η Συμφωνική Ορχήστρα Νέων Πειραιά «Δ. Μητρόπουλος», όπου είναι Καλλιτεχνικός Διευθυντής από το 1998, η Φιλαρμονική Ορχήστρα του Brasov της Ρουμανίας, η Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα της ΕΡΤ, η Orchestra Internazionale D’Italia, η Οrchestra Sinfonica Internazionale Giovanile «Fedele Fenaroli», η Camerata Strumentale dell’Universita di Salerno «Danilo Rossi» κ.ά.
Έχει εμφανισθεί στο Auditorium της Ρώμης, στο Ηρώδειο, στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών, στην Εθνική Λυρική Σκηνή, στο Παλλάς, στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, στο Θέατρο «Απόλλων» της Σύρου, στην Κύπρο,, στο Δημοτικό Θέατρο Πάτρας , στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, στο Theatro di V. B. di Ascoli, στο Φεστιβάλ του «Lanciano» και αλλού.