“… In The wind of change … ”

Της Ηλέκτρας Λυκούρεση
Κλείνω τα μάτια και ακούω.. νιώθω.. και βλέπω.. πως περιγράφεται η πορεία της αλλαγής, μέσω της μουσικής και των στοίχων του Klaus Meine στο wind of change. Γνωρίζω πως το κομμάτι έχει μια διαχρονική σημασία και πως αποτελεί μια μορφή ηχητικού μηνύματος για την πιο ειρηνική επανάσταση στον κόσμο. Δεν ήταν μόνο το τσιμέντο του τείχους που χώριζε οικογένειες, φιλίες, αγάπες. Ήταν ο Διχασμός και οι δύο χωρισμένοι κόσμοι που είχαν βάλει στα μυαλά των ανθρώπων. Το άσπρο και το μαύρο. κανένα γκρι. Ή είσαι μαζί μου ή εναντίον μου.
Κάτι που δεν ισχύει πια σήμερα, μετά από πολλούς μικρούς και μεγάλους Αγώνες. Είναι λοιπόν ένα κομμάτι που λειτούργησε ως γέφυρα μεταξύ των απομονωμένων ανθρώπων, αφού έπεσε το τείχος στο Βερολίνο και μαζί του και ο κομουνισμός.. Όλο αυτό το διάστημα που είχε επικρατήσει όμως πριν αυτήν την τελείως απρόσμενη εξέλιξη ο κόσμος δεν έβλεπε κάποια αλλαγή ,κάποια ένδειξη πως θα αλλάξουν τα πράγματα. Είχαν όλα γίνει όπως τα ήθελαν οι κυβερνήσεις να γίνουν. Και δεν ήθελαν σε καμία περίπτωση ανθρώπους ενωμένους. Ο φόβος έτρεφε την απόσταση μεταξύ τους ούτως η άλλως. Δεν υπήρχαν σκέψεις περί ροκ μουσικής. Δεν υπήρχε η ελευθερία που γνωρίζουμε, η επιλογή να μπορείς να εκφραστείς χωρίς όρια, για όσα έχεις στην καρδιά σου. Αυτή είναι και η απάντηση στο γιατί το wind of change έκανε μια ολόκληρη γενιά να περπατήσει μαζί με τον Klaus εκείνο το βράδυ δίπλα στο ποταμό της Μόσχας και να νιώσει τόσο κοντά σαν αδέλφια (στίχος του τραγουδιού), τον αέρα της αλλαγής. Η Γιουγκοσλαβία πέρασε μια περίοδο πολύ δύσκολη κατά την οποία οι λαοί υπέφεραν από τις αγεφύρωτες διαφορές μεταξύ τους. Μετά από πολλές εξεγέρσεις και διαμαρτυρίες όμως ήταν αναπόφευκτο οι εξουσίες να μην παραδεχτούν την ήττα τους στους καταπονημένους λαούς.

Στο σκίτσο… Καμπιώτης και Μποζώνος φτερωτοί με KLR 500 προς ΕΡΖ… όταν γκρεμιζόταν το Τείχος

ΠΗΓΕΣ: -songfacts.com, – hubpages.com, -antinews.gr, -berlin.de, -Wikipedia