“Ο τάφος του Κικέρωνα”

“Ένα πολιτικό μυθιστόρημα με αστυνομική πλοκή. Ένα αφήγημα που παίζει μεταξύ πραγματικότητας και … “πραγματικότητας”: “Ο τάφος του Κικέρωνα” του δημοσιογράφου Νίκου Μεγαδούκα, επανακυκλοφορεί από τις εκδόσεις Περίπλους.
Στην κριτική που έγραψε προ ημερών στο ΑΠΕ ο δημοσιογράφος Κώστας Μαρδάς αναφέρει: Είναι ένα είδος θρίλερ. Θρίλερ λογοτεχνικό. Που εξελίσσεται στη Μαδρίτη, στη Λισσαβόνα, στο Λένινγκραντ, στο Ιάσιο, στα Γιάννενα και στην Αθήνα.
Ο κεντρικός ήρωας, ο 45χρονος Άγγελος Αξιώτης, ερευνά μια πολιτική συνωμοσία στα Βαλκάνια, με στόχο την επιστροφή των εστεμμένων μετά την πτώση του «υπαρκτού σοσιαλισμού». Ο πρωταγωνιστής προσπαθεί να ξεσκεπάσει τους συνωμότες, ισορροπώντας ανάμεσα στους δικούς του κώδικες αξιών, στα όσα τεκταίνονται γύρω του και στα προσωπικά του αδιέξοδα. Οδηγός του ένας ξεχασμένος κώδικας που βρήκε στη Μονή Μολυβδοσκέπαστης, στα ελληνοαλβανικά σύνορα. Το βιβλίο αρχίζει με ατμόσφαιρα κινηματογραφικού πλάνου: ζουμάρει έξω από την εκκλησία σε μια πόλη στα περίχωρα της Μαδρίτης, ένα κυριακάτικο πρωινό Νοεμβρίου, εντοπίζοντας μια ασυνήθιστη κίνηση, με τη βροχή να έχει μόλις σταματήσει. Σε αυτό το ναό θα οργανωθεί μια απρόσμενη σύναξη για το σχέδιο επιστροφής των παλιών βασιλικών οικογενειών που ήταν επί δεκαετίες στα αζήτητα της Ιστορίας. Από κει και πέρα τα πλάνα- σελίδες, διαδέχονται το ένα το άλλο με ρυθμό και χρώματα. Η ιδιωτική πορεία εναλλάξ με την μεγάλη ιστορία. Μνήμες από παλιές σχέσεις του ήρωα καθώς ο αναγνώστης γνωρίζεται με την κύρια αφήγηση. Ερωτικοί διάλογοι πλέκονται με φιλοσοφικές θέσεις. Αναφορές στην ποίηση και ενδιαμέσως οι δευτεραγωνιστές. Οι τρέλες του ντετέκτιβ με τις παλιοπαρέες στο Βελιγράδι, είκοσι χρόνια πριν , όταν το σύστημα προσπαθούσε επιμελώς να κρύψει τις μαύρες του τρύπες. Ο νεαρός κομματικός που τώρα μετεξελίχθηκε σε γιάπη. Ο Φράνιο επί Τίτο που μεταλλάχθηκε σε Φρανκ και συμμετείχε στη συγκέντρωση στο ναό. Και ύστερα ένα παρένθετο μνήμης με την οπτασία του αντάρτη ο οποίος παρέμεινε πιστός στα ιδεώδη αλλά πεθαίνει μόνος . Έπεται μια πολιτική ανάλυση των συνωμοτών που πρέπει να βασίσουν την ίντριγκα σε μια δικαιολογητική βάση πολιτιστικής σύγκρουσης και…
Και η συνέχεια επί της «οθόνης» του βιβλίου…
Συμπερασματικά: Η παραστατικότητα της γραφής σε κάνει να μην θέλεις να τελειώσει το «έργο». Η περιγραφή των χώρων και η αφήγηση των ψυχικών καταστάσεων δείχνει ένα συγγραφέα περιπατητή πόλεων και ψυχών. Μαρτυρεί γνώστη της ιστορίας του σήμερα. Αναδεικνύει μελετητή που αφομοιώνει ρεπορτάζ και αναλύσεις μεταπλάθοντάς τα σε εικόνες. Με ποιητικά επιγράμματα διάσπαρτα στην πορεία της αφήγησης: «ο χρόνος κυλάει μέσα από τις παλάμες… Η σιωπή του έλεγε πιο πολλά κι από τραγούδι… Θυσία όχι για τα μεγάλα, αλλά για τα ασήμαντα…».
Για το βιβλίο έγραψαν:
«Ατμόσφαιρα μυστηρίου και συχνά γεμάτο εκπλήξεις». (Χρήστος Ιερίδης, Τα Νέα).
«Εν μέσω πολιτικών ο συγγραφέας κατορθώνει να σκιαγραφήσει επαρκώς χαρακτήρες και να στήσει μια πλοκή με ελάχιστα κενά».(Περιοδικό «Διαβάζω»).
«Μυθιστόρημα που διακρίνεται για την ένταση των διαλόγων του και την ταχύτητα της πλοκής».(Εφημερίδα Εστία).
«Συνδυάζει την αίσθηση του χώρου και το ένστικτο του δημοσιογράφου γνώστη της ιστορίας, αλλά και το άρωμα του ιδεολογικού ρομαντισμού της Αριστεράς». (Σταύρος Λυγερός, Καθημερινή).
«Τελικά αποδεικνύεται ότι η σύγχρονη πολιτική κατάσταση μπορεί να γίνει μυθιστόρημα και να είναι ελκυστικό». (Π.Ι.Σ Έθνος).
«Ο τάφος του Κικέρωνα» ξεκινά με τα λόγια του Θουκυδίδη : «ουδέν ότι ουκ απώλετο»- Σε όσους χάθηκαν, έτσι η αλλιώς…Κώστας Μαρδάς

Το εξώφυλλο του βιβλίου είναι του ζωγράφου Δήμου Σκουλάκη