Μας κάνει υπερήφανους;

Δεν είναι και λίγες οι φορές που μας έρχεται στο νου το γνωστό λαϊκό άσμα “σε τι κόσμο μπαμπά με έχεις φέρει να ζήσω;” και το χειρότερο είναι ότι δεν ξέρουμε τι να απαντήσουμε στον ίδιο μας τον εαυτό αφού κάθε χρόνο τέτοιες μέρες μια ολόκληρη κοινωνία περιμένει με αγωνία την τουριστική συμπεριφορά της καλοκαιρινής σαιζόν ελπίζοντας σε επισκέπτες με υψηλό ενδιαφέρον και ονειρικές εικόνες! Στους οποίους θα προσφέρουμε τι;
•Μια πόλη πληγωμένη, με ανύπαρκτες υποδομές και με την παρατεταμένη οικονομική κρίση να κυριαρχεί; Τη μπόχα που εισπνέει ο τουρίστας με το που πατάει το πόδι του στο αεροδρόμιο λόγω Βιολογικού ή μήπως την χωριάτικη συνήθεια των κατοίκων να βγάζουν σε οποιοδήποτε σημείο ογκώδη απορρίμματα αδιαφορώντας για την τουριστική ποιότητα;
•Μήπως τις αναξιοποίητες εγκαταστάσεις του παλιού αεροδρομίου και την άρνηση μεταστέγασης υπηρεσιών που θα διευκολύνουν το δημότη αφού και τη δουλειά του θα κάνει και πάρκινγκ θα βρει ή το δρόμο του αεροδρομίου που είναι έτοιμος να δοθεί σε σέμπρους να μαζεύουν το σανό;
•Όσο για τη συμμετοχή στις τουριστικές εκθέσεις κάναμε άλματα προόδου από την αποστολή εκπροσώπων που δεν μιλούν ξένες γλώσσες περάσαμε στην πλήρη απουσία.
•Από αξιοθέατα; Το ναυάγιο θα συντηρηθεί με κοινωνικό εισιτήριο… Δρόμοι και πεζόδρομοι βομβαρδισμένο τοπίο… Παραλίες μέσα στη συμφορά… Μαρίνα, προβλήτα κρουαζιεροπλοίων και λιμενικές υποδομές ανύπαρκτες… Οι πλατείες και οι Παιδικές Χαρές της πόλης ονειρικές!!!
•Από συγκοινωνίες; Να μην παραπονούμαστε όταν έχουμε την πολυτέλεια κάθε μία ώρα από θάλασσα και 4 φορές την ημέρα από αέρος!!! Από φως; Άπλετο δεν υπάρχει σημείο που να μένει στο σκοτάδι σε σημείο που μεταμεσονύκτιες ώρες να κυκλοφορούμε με γυαλιά ηλίου! Και από τιμές; Φθήνια και των γονέων!!!
Και επειδή δεν μας ικανοποιεί ο κόσμος μας, ας περιμένουμε και φέτος, εν μέσω κρίσης, τους τουρίστες που πείσαμε με την παρουσία μας και τα διπλωματικού τύπου περίπτερά μας να διορθώσουν την κατάντια μας