Βραδιά πιάνου από ζακυνθινούς συνθέτες

Μια όμορφη “βραδιά πιάνου” είχαν την τύχη να απολαύσουν όσοι βρέθηκαν, πρόσφατα στη συναυλία που έγινε στο Μουσικό Σχολείο την περασμένη Κυριακή (20 του μήνα). Δυο Ζακυνθινοί συνθέτες και πιανίστες ο Σπύρος Δεληγιαννόπουλος και ο Διονύσης Μπουκουβάλας παρουσίασαν διαλεχτά κομμάτια του πιανιστικού ρεπερτορίου.
Το πρόγραμμα είχε ιδιαίτερη ποικιλία αλλά και ενότητα. Οι μουσικές επιλογές διαδέχονταν η μία την άλλη ομαλά, παρότι άλλαζαν οι εποχές (από τέλος 19ου αιώνα μέχρι σήμερα) και τα γεωγραφικά μήκη και πλάτη (με συνθέτες από την Ελλάδα και τη Ζάκυνθο, την Ιταλία, τη Γαλλία, την Αμερική, την Αργεντινή). Ο κόσμος έδωσε δυναμικό παρόν, με το αμφιθέατρο του Μουσικού να είναι σχεδόν γεμάτο.
Μετά την προσφώνηση του υπεύθυνου πολιτιστικών του νέου Δήμου, Άκη Λαδικού, οι ερμηνευτές βρήκαν στη σκηνή, καλοσώρισαν τον κόσμο, και κατόπιν η συναυλία άρχισε με το πρώτο σετ του Σπύρου Δεληγιαννόπουλου, που περιελάμβανε ένα παλιό γαλλικό τραγούδι, ένα αργεντίνικο τάγκο, μια σύνθεση-έκπληξη της Αντιγόνης Παπαμικροπούλου, καθώς και ένα κομμάτι του ίδιου του Δεληγιαννόπουλου.
Τη σκυτάλη πήρε ο Διονύσης Μπουκουβάλας, για να ερμηνεύσει συνθέσεις των Yann Tiersen και Ludovico Einaudi. Μεταξύ άλλων ακούστηκε το περίφημο “βαλς της Αμελί” (από την κινηματογραφική ταινία Amélie), με επιρροές από τη γαλλική παραδοσιακή μουσική και από το μινιμαλισμό.
Το δεύτερο σετ του Σπύρου Δεληγιαννόπουλου περιελάμβανε δύο δικές του συνθέσεις, τραγούδια του George Gershwin και μια σύνθεση του δικού μας Τιμόθεου Αρβανιτάκη, που παραβρέθηκε και στη συναυλία.
Το δεύτερο σετ του Διονύση Μπουκουβάλα ξεκίνησε με έναν αυτοσχεδιασμό, για να συνεχίσει με τραγούδια διασκευασμένα για πιάνο από το Μάνο Χατζιδάκι και το Μίκη Θεοδωράκη, πάντα με το ιδιαίτερο ύφος που χαρακτηρίζει τη μουσική τους.
Στο τέλος της συναυλίας οι δύο πιανίστες έπαιξαν από κοινού το έργο για πιάνο 4 χέρια του Αμερικανού Samuel Barber με τίτλο Pas de deux, όρος που, όπως μας εξήγησαν, αναφέρεται σε ένα χορευτικό ντουέτο (συμβολικό και του πιανιστικού ντουέτου).
Οι ερμηνευτές αφιέρωσαν το τελευταίο αυτό έργο στη μνήμη του Δημήτρη Λάγιου, που φέτος συμπληρώνονται 20 χρόνια από το πρόωρο θάνατό του, που τόσα στέρησε από την ελληνική μουσική δημιουργία και τη ζακυνθινή μουσική παιδεία.
Περιμένουμε με αγωνία τις επόμενες κινήσεις των δύο εκλεκτών μουσικών και ευχόμαστε καλή συνέχεια σε ότι κάνουν! Μακάρι να μας χαρίζουν πάντα εξίσου όμορφες στιγμές.