Ναι! Αξίζουν τα μπράβο μας!

Του Γιάννη Δεμέτη

Κυριακή 13 Φλεβάρη, ώρα 11 π.μ., απολείτουργα.
Το πλάτωμα μπροστά από τον Ιερό ναό της Παναγίας της Φανερωμένης, πλημμύρισε από νότες.
Η Φιλαρμονική του Δήμου Ζακυνθίων, σε πλήρη σύνθεση, έδωσε συναυλία.
Από κοντά ο υπεύθυνος πολιτισμού, Αντιδήμαρχος Άκης Λαδικός, που είχε και την ιδέα.
Λίγοι ήταν εκείνοι που γνώριζαν για τη συναυλία. Ο Άκης έκανε πρόταση στο μαέστρο και τους μουσικούς της μπάντας, και εκείνοι τούτο το Κυριακάτικο πρωινό, ντύθηκαν την επίσημη στολή τους, αγκαζάρισαν το νεωκόρο του ναού για να βγάλει τις καρέκλες στο πλάτωμα, και όλα έτοιμα.
Να σημειωθεί ότι και η συγκατάθεση εκ μέρους του εφημερίου ήταν εκείνη, που σηματοδότησε την πραγματοποίηση του εγχειρήματος.
Άμα το θελήσεις, όλα γίνονται εύκολα. Είναι αλήθεια ότι είχαμε ξεμάθει από τέτοιες πρακτικές.
Τα τελευταία χρόνια, αραιά και που η Φιλαρμονική έκανε την εμφάνισή της μπροστά στο Ζακυνθινό κοινό.
Όλα καλά λοιπόν. Οι μουσικοί της μπάντας, παλιοί και νέοι επί το έργο, και κάτω από τη διεύθυνση του μαέστρου τους αρχίζουν να εκτελούν το πρόγραμμα με υπευθυνότητα και πειθαρχία.
Οι περίοικοι, σαν τα σαλιγκάρια μετά από τη βροχή, άρχισαν να προβάλλουν από τις πόρτες των σπιτιών τους, ξαφνιασμένοι, που άκουγαν στη γειτονιά τους τη Φιλαρμονική να σονάρει.
Οι περαστικοί, πεζοπόροι περιπατητές ή και εποχούμενοι αργόσχολοι, μη πιστεύοντας στα μάτια τους σταμάτησαν για λίγο.
Πήραν μπροστά και τα κινητά, (να που χρειάζονται κι αυτά), και έφτασαν και κάποιοι άλλοι, που με τη σειρά τους αντίκρισαν το πρωτοφανέρωτο γεγονός.
Τα μηνύματα με τα τηλέφωνα συνεχίστηκαν και σε λίγο ο κόσμος περίσσεψε.
Και ήτανε εκεί Ζακυνθινοί μα και κάποιοι άλλοι, που ζουν και εργάζονται στο νησί.
Ήτανε εκεί εργάτες, υπάλληλοι, συνταξιούχοι, νοικοκυρές και όλοι τους ανακάλεσαν μνήμες που ιστορούσαν το μουσικό παρελθόν του νησιού.
Ήτανε εκεί μικρά παιδιά, που στην αρχή έβλεπαν σαστισμένα τους μουσικούς και στη συνέχεια άρχισαν να εκφράζονται με χορευτικές κινήσεις
Ήρθε και ένας παλαιός μπανταδόρος, που ζήτησε το πρόγραμμα της συναυλίας.
Τούτος ο καημένος πίστεψε πως, βρεθήκαμε σ’ εκείνη τη Ζάκυνθο που γνώριζε και γνωρίζαμε.
Την παλιά, την προσεισμική, που η Κυριακάτικη συναυλία της Φιλαρμονικής ήταν καθιερωμένη τόσο τους χειμώνες όσο και τα καλοκαίρια, στην κάτω ή την απάνω πλατεία ανάλογα την εποχή και τις καιρικές συνθήκες.
Και βέβαια τότε ύστερα από τη σχετική προετοιμασία, και το άπλωμα των αναλογίων και των παρτιτούρων, σε ειδικό πίνακα τοποθετούσαν και το πρόγραμμα της συναυλίας
Πιάσαμε την κουβέντα, κούνησε το κεφάλι του συγκαταβατικά, προσγειώθηκε στα σημερινά δεδομένα.
Εκεί που συζητούσαμε, είδα το μάτι του να αστράφτει. Φαντάστηκε κι αυτός, όπως και όλοι όσοι παρακολουθούσαν τα γενόμενα, ότι, ναι, σήμερα έγινε μια νέα αρχή. Τα βλέφαρα ανοιγόκλεισαν, στα πρόσωπα διέκρινες αδιόρατα μια συγκινησιακή φόρτιση.
Έβλεπες τους παριστάμενους να συμμετέχουν και να σιγοτραγουδούν τα μουσικά κομμάτια που εκτελούσαν οι μουσικοί.
Χτυπώντας ελαφρά το πόδι τους κρατούσαν τον ρυθμό, μετρούσαν τις παύσεις.
Προχωρώντας τη σκέψη τους επικροτούσαν αυτό, που σίγουρα θα ακολουθήσει. Οραματιζόντουσαν τη συνέχεια.
Και το πιο παρήγορο, οι μικροί μουσικοί της μπάντας, πλαισιωμένοι από τους παλαιότερους, να οδηγούνται και να μπολιάζονται από την παράδοση.
Για 45΄ όσο κράτησε η συναυλία, η μουσική γέμισε το χώρο και αποτέλεσε τη συνέχεια των αίνων και των ψαλμών, που πριν από λίγη ώρα αναπέμπονταν στο ναό. Ο ιερέας με σεμνότητα και ιερότητα, ταπεινός ικέτης, εκπληρώνοντας την αποστολή του, είχε τελέσει την αναίμακτο θυσία και είχε επικαλεστεί τη θεία ευσπλαχνία από τον Αιώνιο Πατέρα και Μεγάλο Δημιουργό.
Οι μουσικοί με τη συναυλία, που ακολούθησε στο πλάτωμα του ναού, έγιναν οι θεράποντες της Μελπομένης, μούσας προστάτιδας της μουσικής τέχνης, συνομίλησαν μαζί της, έδειξαν ότι δεν την έχουνε ξεχάσει, και μας ταξίδεψαν με τις νότες τους. Την επόμενη Κυριακή, ίσως και πάλι βρεθούν στο προαύλιο ενός άλλου ναού. Μπορεί να είναι το προαύλιο του Ιερού ναού του Αγίου Λαζάρου. Μια άλλη φορά, το πλάτωμα του Αγίου μας, και κάποια άλλη φορά ένας άλλος χώρος.
Οι Ζακυνθινοί αγαπάνε τη μουσική, και τούτη την Κυριακή χωρίς προετοιμασίες και τυμπανοκρουσίες το απόδειξαν. Να η ευκαιρία για τη Δημοτική Αρχή να συνεχίσει.
Το εγχείρημα της συναυλίας στο πλάτωμα της Φανερωμένης, σημειολογικά δείχνει ότι υπολογίζει και σκέφτεται και τις κάπως απόκεντρες, τις μη κεντρικές περιοχές της πόλης. Η αρχή έγινε. Ας ακολουθήσει η συνέχεια.
Έτσι και πάλι θα ξαναζήσουμε την «πλατεία» της μπάντας, όπως παλιά.
Πόσες αλήθεια σκέψεις δεν έφερε μπροστά μας τούτη η Κυριακάτικη συναυλία…
Έτσι που οι άνθρωποι στάθηκαν πλάι, πλάι, έπιασαν κουβέντα, αντάλλαξαν ιδέες και σκέψεις, επικρότησαν τα γενόμενα. Οι μεγαλύτεροι θυμήθηκαν, οι πιο μικροί διδάχτηκαν.
Από τα λεγόμενά τους διαπίστωνες ότι καμάρωναν γιατί τα παιδιά μας, δείξανε πως δεν είναι ξεκομμένα από τα όσα γινόντουσαν παλιότερα.
Είδαν ότι τα παιδιά μας εξακολουθούν να συγκινούνται και με την πρώτη ευκαιρία, την πρώτη παρότρυνση, γίνονται πιστοί θεράποντες της παράδοσης.
Θεωρώ υποχρέωσή μου να συγχαρώ τον μαέστρο της μπάντας, τους μουσικούς και τον υπεύθυνο πολιτισμού του Δήμου, που υλοποίησαν αυτή τους την ιδέα.
Καθώς και τον εφημέριο του ναού, που με κατανόηση και ανοιχτό μυαλό αγκάλιασε το εγχείρημα.
Τους αξίζουν τα μπράβο μας.