Ευτυχώς που υπάρχουν εξαιρέσεις

Του Γιάννη Δεμέτη
Είναι γεγονός ότι σε πολλές περιπτώσεις λειτουργούμε επιδερμικά, ακαταλαβίστικα, και στοχεύουμε άκριτα να εμπορευτούμε το κάθε τι.
Κλείνοντας τα μάτια μας, παραμελούμε την ιστορία και βγαίνουμε στη γύρα ξεπουλώντας την.
Ανίδεοι πραματευτάδες, όψιμοι θεράποντες του τουριστικού προϊόντος, παζαρεύουν τον πολιτισμό μας στη λογική του άρπα-κόλλα, του εύκολου κέρδους, του δώσε μου σήμερα.
Ο πολιτισμός μας διακρίνεται από αξίες, και εμείς εθελοτυφλώντας τις παραβλέπουμε.
Αναζητάμε τον εύκολο τρόπο για να τον εκμεταλλευτούμε μόνο εμπορικά.
Τούτο είναι μια λύση, που δε χρειάζεται ουσιαστική γνώση και προσπάθεια για την αξιοποίησή της.
Ο καθένας απλώνει το χέρι του και κουρσεύει τον ώριμο καρπό της κουλτούρας μας, από το δένδρο της παράδοσης.
Δεν πρέπει όμως να συμπεριφερόμαστε μ’ αυτόν τον τρόπο.
Δεν μπορούμε συνεχώς και αβασάνιστα να ξεπουλάμε.
Το μέλλον μας συμπορεύεται με το παρελθόν μας σε μια συνεχή πορεία εξέλιξης.
Δεν μπορούμε να κλείνουμε συνεχώς τα μάτια.
Δεν πρέπει να χάνουμε την ιστορική μνήμη μας.
Μόνο όταν μάθουμε ποιοι είμαστε θα μπορέσουμε να σταθούμε στα πόδια μας με απαιτήσεις.
Η κουλτούρα μας έχει διαμορφωθεί σε συνεχή πορεία κατανόησης δεδομένων.
Είναι το συνθετικό αποτέλεσμα συνηθειών και σχέσεων, παραστάσεων και ερεθισμάτων, ιεροπραξιών και ψαλμών, μουσικών και θεατρικών εκδηλώσεων, εικαστικών θεάσεων, γραφών και αναγνώσεων, αρχιτεκτονικών κατασκευών, κατασκευής εργαλείων, αγάπης και καλλιέργειας της γης, φαγητών και γεύσεων.
Πρέπει να ανοίξουμε τα μάτια και να απλώσουμε τα χέρια για να συμπορευτούμε με ό,τι μας καλλιεργεί πνευματικά, μας διαμορφώνει, μας στηρίζει και προωθεί τη συνέχεια.
Ευτυχώς που υπάρχουν ακόμα οι εξαιρέσεις.
Ευτυχώς που υπάρχουν ακόμα οι αλαφροΐσκιωτοι που δεν το βάζουν κάτω.
Κατανοώντας το χθες, δουλεύουν στο σήμερα, με αγωνία για το αύριο.
Ενδεικτικά αναφέρομαι στο πρόσφατο παρελθόν, σε κάποιες εκδηλώσεις, κάποιες δράσεις.
Πολλοί τις παρακολούθησαν και ευνοϊκά στάθηκαν απέναντί τους.
Στον “Αυριακό”, ο Κώστας Καποδίστριας για μια ακόμα φορά τόλμησε με την παράσταση “Ιστορίες Αθλιότητας” του Μπέρτολτ Μπρεχτ.
Η Τζίνα Δράκου άλωσε το BARRAGE με τις θεατρικές παραγωγές “Αιχμή του έρωτα” και “Προδοσία, το όνομά σου είναι γυναίκα;” δημιουργώντας προσδοκίες για την συνέχεια. Η ίδια θεατροποιώντας παιδικά παραμύθια, στο φιλόξενο κατάστημα της ΧΕΝ Ζακύνθου, σε συνεργασία με τις γνωστές και πάντα ευαισθητοποιημένες κυρίες- μέλη της ΧΕΝ, τα απογεύματα κάποιων Σαββάτων, προετοιμάζει τα παιδιά μας, τους αυριανούς πολίτες, που σαν αντρωθούν θα αναλάβουν τις τύχες του τόπου, να γνωρίσουν όσα ευεργετικά προσφέρει ο παραμυθόκοσμος, και έτσι να διαμορφώσουν τις προσωπικότητές τους, όπως και κάποιοι άλλοι παλιότερα είχαν την καλή τύχη να αποκομίσουν ψυχικά και πνευματικά εφόδια, έχοντας δασκάλους τους τίμιους παιδαγωγούς, που πίστευαν σ’ αυτό που υπηρετούσαν, πιστοί εργάτες της παράδοσης.
Είναι κατανοητό ότι η γνώση δεν παρείχετο βέβαια μόνο στα θρανία των σχολικών αιθουσών, αλλά στις συναναστροφές γενικότερα, τόσο στη διάρκεια του οικογενειακού τραπεζιού, όσο και στην παρακολούθηση της συναυλίας της μπάντας, στην ακρόαση μιας διάλεξης, στο απογευματινό σουλάτσο στο πόρτο.
Ας έρθουμε όμως και στα πιο πρόσφατα.
Το τελευταίο τριήμερο του Γενάρη σημαδεύτηκε από σειρά ενθαρρυντικών γεγονότων.
Την πρεμιέρα της παράστασης της Θεατρικής Σκηνής Ζακύνθου, με τον “Μανδραγόρα” του Νικολό Μακιαβέλι, σε σκηνοθεσία του καταξιωμένου Τώνη Λυκουρέση, και των πολύτιμων συνεργατών του.
Τα εγκαίνια της έκθεσης ζωγραφικής στο BARRAGE, από μια πεντάδα φτασμένων εικαστικών.
Την εκδήλωση στη μνήμη των Τριών Ιεραρχών, με τη συναυλία της Μαθητικής Μαντολινάτας με τη Χορωδία της, στο αμφιθέατρο του Μουσικού Σχολείου, πλαισιωμένη από διαπρεπείς λυρικούς.
Για όλα τούτα εκτενέστατα έχουν γραφτεί διάφορα κείμενα στον τοπικό τύπο.
Τα καταγράφω, σημειώνοντας, ότι και τούτα τάραξαν τα νερά.
Ο κόσμος τα αγκάλιασε, γιατί δόθηκαν σωστά.
Ο Πολιτισμός όταν αντιμετωπίζεται με υπευθυνότητα, αγαπιέται.
Αυτό δεν πρέπει να μας διαφεύγει.
Υπάρχουν ακόμα στο νησί μας άνθρωποι που τον πονούν.
Υπάρχουν ιδρύματα που προσφέρουν πολλά για αυτόν και μάλιστα χωρίς τυμπανοκρουσίες.
Στέκουμαι σ’ αυτά με πρόθεση αξιολόγησής τους, επειδή λειτούργησαν απόλυτα θετικά και μας έδωσαν τη χαρά να σκεφτούμε ότι κάτι ακόμα κινείται στο νησί μας..
Ενώ είχα κλείσει τούτο το σημείωμα αναφερόμενος στα δρώμενα του Ιανουαρίου, επανέρχομαι για να αναφερθώ και στο παρήγορο προμήνυμα της συνέχειας από τη δραστηριότητα της Κινηματογραφικής Λέσχης Ζακύνθου.
Το Σάββατο 5 Φεβρουαρίου η Λέσχη οργάνωσε βραδιά γνωριμίας για το σκηνοθέτη και ζωγράφο Μαθιό Γιαμαλάκη – Μαρτζώκη, ζακυνθινής καταγωγής από τη μητέρα του, στην οποία εκδήλωση παραβρέθηκε ο ίδιος.
Μίλησε για τους Μαρτζώκηδες ο φιλόλογος – λογοτέχνης Διονύσης Σέρρας, και για την πορεία του στη ζωγραφική η Κατερίνα Δεμέτη.
Προβλήθηκαν και δυο ταινίες του καλλιτέχνη, οι οποίες εντυπωσίασαν το κοινό τόσο για τη συγκρότησή τους, όσο και την κοινωνικοπολιτική θέαση των θεμάτων τους.
Η επιτυχημένη εκδήλωση αποκάλυψε την προσωπικότητα και το έργο του ταλαντούχου συμπατριώτη μας και ικανοποίησε απόλυτα όλους όσους την παρακολούθησαν.
Τις δυο επόμενες ημέρες, η Λέσχη συνέχισε τη δραστηριότητά της, με την παρουσίαση ταινιών, του Φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους της Δράμας.
ενός θεσμού, που έχει τύχει αναγνώρισης στην Ελλάδα και το εξωτερικό και που χάρις στην Κινηματογραφική λέσχη, δόθηκε και σε εμάς η δυνατότητα να τις απολαύσουμε.
Μια ακόμα θετική και παρήγορη παρουσία στα πολιτιστικά δρώμενα του νησιού μας, που σίγουρα προοιωνίζουν τη συνέχεια.